ΠΟΙΗΣΗ ΧΑΜΟΜΗΛΙΟΥ

This slideshow requires JavaScript.

Καραβάνι μέσα στους

χρυσοκίτρινους λόφους άμμου

στα ηλιοβασιλέματα της ερήμου

και όαση πουθενά!

Ατέλειωτες διαδρομές με

δυο φτερούγες σε ετοιμότητα

στους ώμους,

έκπτωτοι άγγελοι

ίσοι μπροστά στο αύριο,

με μια πεθυμιά για ότι

με πάθος ξορκίσαμε!!

Μια σταγόνα θάνατο

παραπάνω,

για μια πρέζα χαράς σε

αμύητους παραλήπτες!!!

ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΙΚΕΣ ΣΚΙΕΣ

Μη ζηλεύεις αυτούς που ζουν

ζήσε μαζί τους, τόλμησε…

Σταμάτα να φοβάσαι τις σκιές

πίσω απ’ τα πανιά,

βγες και πάλεψε

μαζί τους καταπρόσωπα.

Σκιές είναι…

τι δύναμη να’ χουν,

στ’ αληθινό

γιγαντωμένο εκεί

μπροστά τους?

Κι αν μεγαλύτερες τις δεις

το φως τις γιγαντώνει.

Άλλαξε εσύ τη θέση σου

κι εκείνες θα μικρύνουν.

Αυτά μου λέγαν οι σκιές

και εγώ ξεθάρρεψα κι αφέθηκα.

Όμως σαν άλλαξα στάση

πίσω μου στάθηκαν

και

με μαχαίρωσαν…

Και το χειρότερο το είδα πέφτοντας…

Είδωλα του εαυτού μου

οι μαύρες σκιές,

χαμογελούσαν μ’ ειρωνεία…

Μ’ είχαν νικήσει!!!

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΟΝΕΙΡΩΝ

Ανάμεσά μας κυκλοφορούν,

ψάχνουν και βρίσκουν

ανθρώπους που η ζωώδη

ανθρωπότητα

τους κέρασε θλίψη.

Ανθρώπους διψασμένους

για αγάπη και έντεχνα

ιστό τους πλέκουν

και τους πιάνουν.

Απομυζούν ότι αγνότερο

απέμεινε από δαύτους

και όταν ο πλήρη όλεθρος

επέλθει…

οι δολοφόνοι ονείρων

πάνε παρακάτω.

Ανάμεσά μας κυκλοφορούν…

ψάχνουν και βρίσκουν.

Εραστές μοιραίοι

ψευδαισθήσεις χαρίζουν

κι ύστερα… κι ύστερα

σ’ αφήνουν να κοιμάσαι

με θάνατο

στα χείλη και στα μάτια.

Αυτούς τους δολοφόνους

κανείς δεν τους δικάζει,

το μόνο που μπορεί κανείς

να περιμένει, είναι

πως κάποτε μπορεί

να έρθει κι η σειρά τους…

Ο ΑΛΧΗΜΙΣΤΗΣ

Η ψυχή μου, πάνω από τον

αναβράζοντα αθάνορα,

απεγνωσμένα προσπαθεί

να αναστήσει τις χαμένες

μα πραγματικές ιδιότητες,

μαζί με νέες να ενώσει,

ατόφιο μέταλλο ωχρό,

χωρίς σαθρά στοιχεία

να αντικρύσει.

Σε σκοτεινά υπόγεια

με δυσώδεις καπνούς

και παράξενους κραδασμούς,

προσδοκά να αναδιφήσει

τα μυστικά που θέλουν

ίσως…

σκόπιμα να μην αποκαλύπτονται!

ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ με καλλιτεχνική επιμέλεια ‘Εφης
Σ΄ευχαριστώ για τα τόσα χρόνια που με ανέχεσαι.
Σ’ αγαπώ πολύ!