George Harrison: Living In The Material World

‘Οταν ρωτούσαν τον Τζορτζ Χάρισον πώς θα ήθελε να τον θυμάται ο κόσμος, απαντούσε πολύ απλά πως δεν τον ένοιαζε. «Δεν με ενδιαφέρει αν θα με θυμούνται» έλεγε και, όχι σαρκαστικά, φιλοσοφώντας λίγο αντέτεινε: «γιατί να σε θυμούνται; γιατί να είναι σημαντικό αυτό;».

Γιατί είναι, απαντά με το καινούργιο ντοκιμαντέρ του ο Μάρτιν Σκορτσέζε, οποίος καλεί τον θεατή μέσα σε τρεισήμισι ώρες που διαρκεί το «George Harrison, Living In The Material World» να ανακαλύψει τον πραγματικό «σιωπηλό Beatle», που ήταν πανταχού παρών στην ιστορία των Σκαθαριών (και όχι μόνο) και σχεδόν αόρατος. Εχουμε ακούσει πολλές ιστορίες για τους Beatles, αλλά αυτή δεν είναι ακόμη μία. Είναι μια διαφορετική.

Ο Σκορτσέζε είδε στον Χάρισον ένα πολύ οικείο πνεύμα. Και οι δύο, ακούραστοι, παραγωγικοί και ανήσυχοι πάντα. «Σαν άνθρωπος φαινόταν συνεχώς να αλλάζει και να κινείται από κάτι που τον ενδιέφερε πολύ προς κάτι άλλο που τον ενδιέφερε επίσης, είτε αυτό ήταν μουσική, είτε διαλογισμός, είτε ταινίες, είτε η αποκατάσταση των κήπων στο Φράιαρ Παρκ», σημειώνει ο Μάρτιν Σκορτσέζε στους «New York Times», ο ίδιος εξπέρ του μουσικού ντοκιμαντέρ, με το «Last Walz» και το «Bob Dylan – Νο Direction Home», ανάμεσα στα έργα του.

«Σχεδόν δεν θέλω να το δει ο κόσμος», λέει για το ντοκιμαντέρ η παραγωγός του Ολίβια Χάρισον, η χήρα του Τζορτζ, που έζησε κοντά του από το 1978 που παντρεύτηκαν ώς το 2001 όταν εκείνος πέθανε. Μερικά πράγματα ενοχλούν, όπως, ας πούμε, η ιστορία πίσω από το τραγούδι «Layla», την ερωτική μπαλάντα του Ερικ Κλάπτον για την Πάτι Μπόιντ, σύζυγο τότε του Χάρισον, την οποία αργότερα παντρεύτηκε ο Κλάπτον. «Ο Μάρτιν έχει πει όλη την αλήθεια», λέει.

Αμέσως μετά τον θάνατο του Χάρισον είχαν αρχίσει να φτάνουν στην οικογένεια προτάσεις από εταιρείες παραγωγής για να γίνει ταινία η ζωή του. Η δουλειά που έκανε ο Σκορτσέζε με τον Ντίλαν έπεισε τη σύζυγό του. Ο Σκορτσέζε πρώτα από όλα είναι φαν της μουσικής.

«Μου είναι αδύνατο να φανταστώ ότι δεν θα κάνω ταινίες για μουσική», λέει ο σκηνοθέτης, και ο Χάρισον ήταν η σωστή επιλογή. Το αποφάσισε τη στιγμή που είδε επιστολές του Τζορτζ προς τη μητέρα του γύρω στα 20 του. «Ηξερε από εκείνη την ηλικία ότι στη ζωή και στην ανθρώπινη ύπαρξη υπάρχουν περισσότερα πράγματα από τη φήμη και τα πλούτη. Αυτόματα ήταν ένας άνθρωπος τον οποίο ήθελα να γνωρίσω καλύτερα».