http://www.hamogelo.gr/
http://www.wwf.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=31&Itemid=65
Που ακούμπησες τα λευκά σου φτερά και έγιναν γκρίζα; ρώτησε τον γλάρο μια πεταλούδα.
- Πέρασα από την σκέψη ενός πικραμένου...
ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ
Άνοιξα τη μυστική εκείνη πόρτα
που πίσω της συνήθισα να κρύβω
όσα κομμάτια περίσσευαν
από μισοτελειωμένα όνειρα
και κρυφά ηλιοβασιλέματα,
μιαν άκρη ουρανού.
- Όσα είχα περισώσει από τη δόξα της μέρας.
Άνοιξα τη μυστική εκείνη πόρτα
να αερίσω το δύσοσμο παρόν
χωρίς πρόθεση για υπολογισμούς
και προσθέσεις με μικροσυμφέροντα.
Τι κρίμα σκέφτηκα…
Τόσο καιρό αγνοούσα
πως εκείνες οι μικρές κουκκίδες πάνω σ’ ένα χάρτη
μπορούν να ξαναφτιάξουν έναν κόσμο από την αρχή!
Βασίλης Παπαμιχαλόπουλος
Filed under: ποίηση
Goran Popovic Coga – Να τολμάς να ονειρεύεσαι
[Mετάφραση: Άννα Νιαράκη]
Να μπορείς να αποσυντονίζεσαι, να είσαι μόνος ανάμεσα στο πλήθος είναι ένας τρόπος ξεχωριστών ανθρώπων. Να περπατάς, μακρείς κι υπομονετικούς περιπάτους, να στέκεσαι κάτω από τη βροχή, περιμένοντας, συλλαμβάνοντας τις στιγμές.
Να τολμάς να ονειρεύεσαι. Να προσεγγίζεις ανθρώπους και αντικείμενα χωρίς μάσκα, να ανακαλύπτεις την αληθινή τους ουσία χωρίς αφοσίωση, χωρίς να επιτρέπεις στον εαυτό σου να παραδοθεί σε μια ευκόλως προφανή και ελάχιστα ζωτική αλήθεια. Πήγαινε πέρα από την επιφάνεια όλων, κατακτώντας όποιον φόβο αναδύεται κάτω από σκοτεινές και βαριές σκιές.
Βλέπω την φωτογραφία σαν μια εξωτερίκευση ψυχικών τοπίων: δρόμοι, σύννεφα πάνω από τις πόλεις, αμέτρητες συλληφθείσες προσωποποιήσεις των εαυτών τους. Απορροφώντας, εισπνέοντας, παρατηρώντας ανθρώπους, κτίρια και αντικείμενα, υποβάλλοντάς τα σε αλχημείες…μιλώντας για τη σιωπή, για τους ψιθύρους… Τον έρωτα και την καταγραφή μιας στιγμής στο χρόνο. Το πάθος μπορεί να ειδωθεί μες απ’ το φακό.
Ζούμε σε ένα Σύγχρονο κόσμο, στον οποίο η οικειότητα συνθλίβεται, και η πολιτική είναι πανταχού παρούσα και παντοδύναμη.
Το να σκοτώνεις με τη σιωπή και τους ψιθύρους, είναι το λίκνο κάθε αφετηρίας: ελευθερία.
Να τολμάς να ονειρεύεσαι…