Λάμιες…

Στην ελληνική μυθολογία η Λάμια ήταν βασίλισσα της Λιβύης που έγινε δαίμονας. Παίρνοντας τη μορφή φαντάσματος, άρπαζε παιδιά και τα καταβρόχθιζε.

Η Λάμια ήταν κόρη του θεού Ποσειδώνα και της Λιβύης. Η ίδια ήταν βασίλισσα της Λιβύης και σύζυγος του Βήλου. Την αγάπησε ο Δίας και από την ένωση τους γεννήθηκαν πολλά παιδιά τα οποία σκότωσε η Ήρα από τη ζήλια της. Η Λάμια από τη στενοχώρια της μεταμορφώθηκε σε τέρας που σκότωνε παιδιά. Η Ήρα τότε την καταδίκασε να μην κοιμάται ποτέ, ο Δίας όμως την λυπήθηκε και της έδωσε την δυνατότητα να βγάζει τα μάτια της και να τα ξαναβάζει όποτε θελήσει. Κατά τον Στησίχορο από τα παιδιά της επέζησαν η Σκύλλα και ο Τρίτωνας.

Οι Λάμιες κατα την παράδοση τρώνε τους ανθρώπους. Οι μάνες για να φοβίσουν τα παιδιά τους που ατακτούνε, λένε πως έρχεται η Λάμια. Έτσι τα παιδια πάνε και πλαγιαζουν. Λένε ακόμα το παραμύθι του Κοντορεβυθούλη, που κρυμμένος σε ντουβάρι, σκοτώνει με το σπαθί του τη Λάμια που περνά. Έτσι τρυπώντας την κοιλιά της Λάμιας βγαίνουν οι φαγωμένοι άνθρωποι ζωντανοί. Οι χωριάτες ορίζουν κατοικία της Λάμιας, σπίτια με υπόγειους λαβυρίνθους και κρυμμένους εξώστες. Για να φυλάγεται η Λάμια έχει μια πέρδικα που με το λάλημά της την ειδοποιεί οτι κάποιος περνάει έξω από τη σπηλιά της.

Η «Λάμια», ένα έργο της Λίνας Αμπντελχαμίντ που βασίζεται στην αλληγορία του “μύθου της Λάμιας”, ενός μύθου που ξεκινά από την αρχαιότητα και επιβιώνει σε πολλές παραλλαγές σε όλη την περιοχή των Βαλκανίων έως και τα μεταβυζαντινά χρόνια. Υπό τη μορφή Παραλογής — επικολυρικού ποιήματος με αφηγηματική μορφή — συναιρεί τον θεατρικό λόγο με την εσωτερική δυναμική της κίνησης ηθοποιών επιχειρώντας μια σπουδή στη φαινομενολογία της θεατρικής πράξης μέσα από τα σκηνοθετικά βήματα του Βασίλη Οικονόμου. Η ηρωίδα σε απονενοημένα διαβήματα εκδίκησης συνδιαλέγεται με τη Μοίρα, ενσάρκωση της αιώνιας ανθρώπινης καταδίκης, της ελευθερίας… Μια θεατρική προσέγγιση της ανθρωποφαγίας που εμφιλοχωρεί σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις……