Βρέχει, ακούς; Άγγελος Πετρουλάκης

Σ’ αναπνέω βαθιά κάθε που βραδιάζει

 και βλέπω στις ανοιχτές παλάμες μου

να φυτρώνουν τ’ αγριολούλουδα

ενός φθινόπωρου που μόλις άρχισε…

          Ακούς;

                    Βρέχει…

                     Ίδιος ήχος,

                     ίδιος ρυθμός.

                     Ίδιες χορευτικές κινήσεις των βημάτων σου.

Βρέχει, ακούς;

                     Ίδιες λέξεις,

                     ίδια η σιωπή ανάμεσά τους,

                     τραγούδι που ακροβατεί στα τσίνουρα της νύχτας

                     και στο πρόσωπό μου,

                     το κολλημένο στο τζάμι.

 Βρέχει, ακούς;

                     Ακούς τα βήματα της αγρύπνιας στους δρόμους;

                     Ακούς την ανάσα της;

                     Ακούς το στεναγμό,

                     που ελλοχεύει στα σταυροδρόμια της λαχτάρας μου;

                     Τη μυστική συμφωνία της νύχτας,

                     και τη μυστική συμφωνία των χρυσανθέμων με τη σιωπή,

                     ακούς;