• GAIVOTAS

    Να’ μουν πουλί θαλασσινό να ‘ρχόμουνα όπου είσαι…

    Choose your languageto translate

    Πάνω από τις πατημασιές που αφήνουν οι οπλές των αλόγων

    καθώς οι άνθρωποι έφιπποι καλπάζουν

    ακολουθώντας τα τύμπανα της παραφροσύνης

    θα σκορπίζω τις στιγμές μας αγάπη μου σβήνοντας έτσι

    -αν και με πόνο- τα ίχνη από το μάταιο τούτο σπαραγμό.

    Για τους μακρινούς απόγονούς μας,

    όταν από ανάγκη κάποτε θα θελήσουν να μας πάρουν το κατόπι….

    μη και ματώσουν σε τούτους τους θρυμματισμένους καιρούς που αγαπηθήκαμε….

    Β.Π

  • free counters

    ΕΦΗ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

    gefi@otenet.gr

  • Blog Stats

    • 301,045 hits
  • Στον καθρέφτη του νερού Δυσπιστείς Την ίδια σου την όψη

  • ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ

  • ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ…

  • Μπορεί αυτός ο κόσμος να είναι ένα λάθος αλλά οι κερασιές ανθίζουν

  • ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ – SOS 1056

  • Αγέραστες οι δίνες. Ο κύκλος αγέραστος σαν πνεύμα που περιφέρει τα ρόδια του από γενιά σε γενιά, αφήνοντας σαν χνάρι, το πουκάμισό του φιδιού, να περπατήσεις ο απόγονος, να ξεγελάσει το Μινώταυρο και να αγκαλιάσει το φως και σένα!!!

  • WWF

  • Συγκεντρώνω τους πόθους μας, έτσι έξω από τους προμαχώνες έχω την πολιτεία μας στην καρδιά και έναν αόρατο στρατό με άρματα και άλογα βάζω στα δικά σου χέρια

  • Αρχείο

  • XAMOΓΕΛΑΣΤΕ

  • Πήγαινε στην παραλία σκύψε στη θάλασσα … ξεκίνα να μετράς τις σταγόνες του νερού.... Τόσο πολύ σ’αγαπώ!!!

  • Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928

    Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928 Οι ποιητές (π. 1919)

    Το DNA του Ποιητή

    Μίνα Παπανικολάου

    “Στα βιβλία της ζωής, που δεν γράφτηκαν ακόμα, στο αίμα των Ποιητών που θα ρέει πάντα ταγμένο στην Ουτοπία, στο θάνατο που νικήθηκε από το δάκρυ της αγάπης, στα παλάτια που χτίσαμε, αποκλείοντας τα σκοτάδια, στο Φως, Νυν και Αεί”
     
  • Κικλήσκω μέγαν, αγνόν, εράσμιον, ηδύν έρωτα, τοξαλκή, πτερόεντα, πυρίδρομον, εύδρομον ορμή, συμπαίζοντα θεοίς ηδέ θνητοίς ανθρώποις, ευπάλαμον, διφνή, πάντων κληίδας έχοντας

  • SYNC BLOGS

  • γλάροςΠου ακούμπησες τα λευκά σου φτερά και έγιναν γκρίζα; ρώτησε τον γλάρο μια πεταλούδα. - Πέρασα από την σκέψη ενός πικραμένου... ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

  • Σώπασε…
    ένα σκυλί αλυχτάει μέσα στη νύχτα..
    Σώπασε…
    ένας κάδος απορριμμάτων
    λεηλατείται στα μουλωχτά έξω από την πόρτα μας.
    Σώπασε....
    Ένα κλάμα παιδιού σέρνεται στο δρόμο σα φίδι.
    Σώπασε…
    Δεν έχω πια λέξεις.
    Τις σκόρπισα όλες σε μικρές-μικρές φλογίτσες
    και περιμένω, βουβά να με αγκαλιάσεις απόψε…..
    ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ
  • ΑΝΕR' S TATTOO

    ΝΕΡΑΪΔΑ ΜΟΥ

    Kοιτώ τα μάτια σου και ταξιδεύω σε χίλιες παραμυθιένες λίμνες....

    μα πάντα μια η νεράϊδα....

    ΕΣΥ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!!!!!

  • ''Άς χαρίσουμε στην λογική αλήτικες φτερούγες''

    Π.Ελυάρ

    Kι΄αμα πηδάω κάθε νύχτα

    από την κορυφή της λύπης μου δεν είναι απο συνήθεια ειναι γιατί η αλήθεια, κύριοι, προϋποθέτει ύψος.

    Γ.Στίγκας

    ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ ΤΟΥ ΠΕΛΑΡΓΟΥ

    Μου μοιάζουνε οι πελαργοί

    σαν την ψυχή του ποιητή

    που και να θέλει δεν μπορεί

    στον τόπο του να μένει...

  • το πρώτο μου βραβείο

    ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΟΥ BLOG http://www.sync.gr/takis012/

ΜΟΥΣΕΙΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ 1922 – ΣΚΑΛΑΣ ΛΟΥΤΡΩΝ

Δε ζει χωρίς πατρίδες η ανθρώπινη ψυχή

Ο παλαμικός τούτος στίχος, ασίγαστος συνοδός της ατελεύτητης όδεψης κάθε ανήσυχης ψυχής. Βασανιστικός στο άκουσμα του για όσους χάνουν τον πολυτιμότερό τους προσδιορισμό, την Πατρίδα τους και εντέλει την ουσία της ταυτότητάς τους. “Χαρά και μύρο της ζωής τους” σε όσους έκλεισαν τα όσια και ιερά των προγόνων τους στην ψυχή τους και από ΄΄χαμένα΄΄ τα μετέβαλαν σε ΄΄αλησμόνητα΄΄. Γιατί πραγματικά κάτι χάνεται μόνο αν λησμονηθεί. Και οι δικές μας Πατρίδες στα σεπτά χώματα της Μικρασίας, αλησμόνητες μείναν μέσα μας.

Μουσείο Προσφυγικής Μνήμης

Σε τούτο το μικρό προσφυγικό χωριό, τη Σκάλα Λουτρών, με τον πιο βαθύ σεβασμό σκύψαμε πάνω στις τραγικές θύμησες των προσφύγων της πρώτης γενιάς και ό,τι είχαν μπορέσει να φέρουν απ’ τα καρσινά παράλια μέσα απ’ την αντάρα της αποτρόπαιης βίας, το συγκεντρώσαμε σε ένα καλαίσθητο χώρο για να θυμόμαστε και να μη ξεχάσουμε ποτέ. Μια ιδέα ενός μικρού ιστορικού, λαογραφικού μουσείου, σεμνή υπογραφή των προσφύγων και των απογόνων τους, σε έναν κόσμο που οι καινούριες θεωρίες του “συνωστίζονται” στις προκυμαίες της λήθης. Μα ταυτόχρονα ο παντοτινός προσδιορισμός της μικρασιατικής ταυτότητας του οικισμού μας, οι παλιοί περήφανα για να θυμούνται, οι τωρινοί να κατανοούν και οι καινούριοι να ρωτάνε και να μαθαίνουν.

“Μουσείο Προσφυγικής Μνήμης 1922″, το ονομάσαμε. 12 Αυγούστου 2006 το εγκαινιάσαμε. Η μεγαλύτερη τιμή που έπρεπε, μας αποδόθηκε στα εγκαίνια του από την παρουσία της Α.Π.Θ. Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως κ.κ. Βαρθολομαίο.

Μουσείο Προσφυγικής Μνήμης

Μέσα στην καταλαμπή της μέρας εκείνης, ξεχωριστή θέση τα δάκρυα των ελάχιστων πλέον προσφύγων πρώτης γενιάς, που στην τελευταία περίοδο της ζωής τους ένιωσαν τη δικαίωση τούτη. Να τους ξαναδωθεί δηλαδή ένα μέρος της χαμένης ταυτότητά τους.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους προσέφεραν και προσφέρουν τα ανεκτίμητα κειμήλιά τους, τους τελευταίους “θησαυρούς” της Μικράς Ασίας, προορισμένους πλέον να θυμίζουν στους παλιότερους και να διδάσκουν τους νεότερους. Ένα επιπλέον ευχαριστώ σε όσους προσφέρουν βιβλία σχετικά με τη Μικρά Ασία στην εξειδικευμένη βιβλιοθήκη του μουσείου και ιδιαίτερα στο Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών για τις πολυτιμότατες προσφορές του. Τους υποσχόμαστε πως όλα αυτά θα τα διαφυλάξουμε και θα τα συντηρήσουμε με τον καλύτερο τρόπο.

 http://www.delfini1922.gr/mouseio.php

Υποβολή σχολίου

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Αλλαγή )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.