• GAIVOTAS

    Να’ μουν πουλί θαλασσινό να ‘ρχόμουνα όπου είσαι…

    Choose your languageto translate

    Πάνω από τις πατημασιές που αφήνουν οι οπλές των αλόγων

    καθώς οι άνθρωποι έφιπποι καλπάζουν

    ακολουθώντας τα τύμπανα της παραφροσύνης

    θα σκορπίζω τις στιγμές μας αγάπη μου σβήνοντας έτσι

    -αν και με πόνο- τα ίχνη από το μάταιο τούτο σπαραγμό.

    Για τους μακρινούς απόγονούς μας,

    όταν από ανάγκη κάποτε θα θελήσουν να μας πάρουν το κατόπι….

    μη και ματώσουν σε τούτους τους θρυμματισμένους καιρούς που αγαπηθήκαμε….

    Β.Π

  • free counters

    ΕΦΗ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

    gefi@otenet.gr

  • Blog Stats

    • 301,045 hits
  • Στον καθρέφτη του νερού Δυσπιστείς Την ίδια σου την όψη

  • ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ

  • ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ…

  • Μπορεί αυτός ο κόσμος να είναι ένα λάθος αλλά οι κερασιές ανθίζουν

  • ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ – SOS 1056

  • Αγέραστες οι δίνες. Ο κύκλος αγέραστος σαν πνεύμα που περιφέρει τα ρόδια του από γενιά σε γενιά, αφήνοντας σαν χνάρι, το πουκάμισό του φιδιού, να περπατήσεις ο απόγονος, να ξεγελάσει το Μινώταυρο και να αγκαλιάσει το φως και σένα!!!

  • WWF

  • Συγκεντρώνω τους πόθους μας, έτσι έξω από τους προμαχώνες έχω την πολιτεία μας στην καρδιά και έναν αόρατο στρατό με άρματα και άλογα βάζω στα δικά σου χέρια

  • Αρχείο

  • XAMOΓΕΛΑΣΤΕ

  • Πήγαινε στην παραλία σκύψε στη θάλασσα … ξεκίνα να μετράς τις σταγόνες του νερού.... Τόσο πολύ σ’αγαπώ!!!

  • Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928

    Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928 Οι ποιητές (π. 1919)

    Το DNA του Ποιητή

    Μίνα Παπανικολάου

    “Στα βιβλία της ζωής, που δεν γράφτηκαν ακόμα, στο αίμα των Ποιητών που θα ρέει πάντα ταγμένο στην Ουτοπία, στο θάνατο που νικήθηκε από το δάκρυ της αγάπης, στα παλάτια που χτίσαμε, αποκλείοντας τα σκοτάδια, στο Φως, Νυν και Αεί”
     
  • Κικλήσκω μέγαν, αγνόν, εράσμιον, ηδύν έρωτα, τοξαλκή, πτερόεντα, πυρίδρομον, εύδρομον ορμή, συμπαίζοντα θεοίς ηδέ θνητοίς ανθρώποις, ευπάλαμον, διφνή, πάντων κληίδας έχοντας

  • SYNC BLOGS

  • γλάροςΠου ακούμπησες τα λευκά σου φτερά και έγιναν γκρίζα; ρώτησε τον γλάρο μια πεταλούδα. - Πέρασα από την σκέψη ενός πικραμένου... ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

  • Σώπασε…
    ένα σκυλί αλυχτάει μέσα στη νύχτα..
    Σώπασε…
    ένας κάδος απορριμμάτων
    λεηλατείται στα μουλωχτά έξω από την πόρτα μας.
    Σώπασε....
    Ένα κλάμα παιδιού σέρνεται στο δρόμο σα φίδι.
    Σώπασε…
    Δεν έχω πια λέξεις.
    Τις σκόρπισα όλες σε μικρές-μικρές φλογίτσες
    και περιμένω, βουβά να με αγκαλιάσεις απόψε…..
    ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ
  • ΑΝΕR' S TATTOO

    ΝΕΡΑΪΔΑ ΜΟΥ

    Kοιτώ τα μάτια σου και ταξιδεύω σε χίλιες παραμυθιένες λίμνες....

    μα πάντα μια η νεράϊδα....

    ΕΣΥ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!!!!!

  • ''Άς χαρίσουμε στην λογική αλήτικες φτερούγες''

    Π.Ελυάρ

    Kι΄αμα πηδάω κάθε νύχτα

    από την κορυφή της λύπης μου δεν είναι απο συνήθεια ειναι γιατί η αλήθεια, κύριοι, προϋποθέτει ύψος.

    Γ.Στίγκας

    ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ ΤΟΥ ΠΕΛΑΡΓΟΥ

    Μου μοιάζουνε οι πελαργοί

    σαν την ψυχή του ποιητή

    που και να θέλει δεν μπορεί

    στον τόπο του να μένει...

  • το πρώτο μου βραβείο

    ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΟΥ BLOG http://www.sync.gr/takis012/

“Το άλλο πρόσωπο του έρωτα”

“Τα πρόσωπα της Αφροδίτης”  εκδόσεις Πάραλος

Μέσα εκεί, εμπεριέχεται και η ποιητική της συλλογή

“Το άλλο πρόσωπο  του έρωτα”

Το άλλο πρόσωπο του έρωτα με ακολουθεί.

Με φυλακίζει με την έκπληξη στα μάτια.

Με ξεχνάει μόνη μου,

Έν’ άστρο πυρπολημένο.

Περπατάει πίσω από τις μέρες μου.

Μου λιγοστεύει τον ύπνο.

Με θερίζει με το δρεπάνι της απουσίας.

Με ζυγίζει με την αστραπή της ματιάς.

Μου ξεκλείδωσε τη μοναχική μου καρδιά

Μ’ ένα χαμόγελο ακρωτηριασμένο.

Με τσάκισε στα δυό.

Δεν μπορώ να συντηρώ άλλο την ζωή μου

Με όνειρα κι ελπίδες.

Να μένω σε σπίτια από γυαλί.

Να είμαι στο χάος, με τον εαυτό μου ξένο.

Μια σπίθα κρυμμένη.

Μια αχιβάδα κλειστή, στο περπάτημα της σιωπής.

Έρωτα, σε φοβάμαι.

Έχεις τα φτερά ενός αγγέλου που ξεστράτισε.

Το μαστίγιο του πόθου.

Τα καρφιά του πάθους.

Τις αλυσίδες της δέσμευσης.

Το ναι, της υποταγής.

…………………………………..

full_in_love_by_ronnyyax

Ο Μάρτης είναι ένας μήνας πολύ σκληρός.

Με παραφυλάει στο φεγγαρόφωτο

Σαν ένας ωραίος έφηβος.

Φοράει το βλέμμα σου, και με φοβερίζει.

Μου δοκιμάζει την αντοχή

Με άγριες, ανοιξιάτικες νύχτες.

Ξεδιπλώνεται στα φύλλα και μπουμπουκιάζει.

Μου πονάει την καρδιά.

Μου αναποδογυρίζει την ζωή.

Βρέθηκα απροετοίμαστη

Μέσα στην βροχή των αστεριών.

Με κερδίζει με την ανθοφορία της άνοιξης

Που υπόσχεται φύλλα στα δέντρα.

Γνωρίζει τα μυστικά των λουλουδιών.

Ξέρει αν θα φυτρώσουν οι σπόροι που φύτεψα

Μες στη σιωπή.

Βυθίζω τις ρίζες μου χλωρές στο κορμί σου.

Πετάω δροσερούς βλαστούς.

Ανθίζω στο φως.

Ωριμάζω.

Με φύλλα, άνθη και καρπούς σε δένω κοντά μου.

Με πλήγωσε πολύ αυτή η άνοιξη με το γρήγορο φως.

Τώρα μπερδεύεται μες στο βαθύ πράσινο των δέντρων.

Στη σπατάλη των λουλουδιών

Στις επιθυμίες μου τις νυχτερινές.

Σε σκέπτομαι, κι η ένταση μ’ αφήνει

Με το λαιμό στεγνό, τα γόνατα κομμένα…

Υποβολή σχολίου

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Αλλαγή )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.