Mυρμηγκάκια πόλης

Φοβισμένα αδέρφια μου έντομα.
Κακόμοιρα μυρμηγκάκια της πόλης
Στην ψυχρή μυρμηγκούπολη
όλα κυλούν αυτόματα. Κι οι ζωές μας.
Κι οι ζωές μας κακόμοιρα
αδερφάκια μυρμηγκάκια της πόλης,
καταδυναστευμένα απ’ τη χαμέρπεια
και την απέραντη αισχύνη
της κερδοπορίας των λίγων….

Δεμένα τα κορμιά
στη μυλόπετρα της επιβίωσης
κι οι ψυχές εγκλωβισμένες
στο φόβο του θανάτου.

Διχασμένες κι αφημένες ζωές
χωρίς καλλιέπεια, χωρίς απόλαυση
του αληθινά καλού και αγαθού,
χωρίς νου και συναισθήματα σπουδαία.
Ζωές εντόμων στα ντουβάρια της πόλης,
χωρίς λιβάδια, χωρίς λουλούδια
χωρίς λιακάδα στα φύλλα της ψυχής.

Μέσα στις άθλιες ταφικές εγκαταστάσεις,
στην μυρμηγκότρυπα πολυκατοικία,
ο ένας πάνω στη βρωμιά του άλλου,
ζούμε δήθεν καλά, υποζωή ζούμε,
χαζά μου αδερφάκια, της πόλης μυρμηγκάκια,
ανθρώπινα έντομα.

Εν αναμονή του τέλους, ονειρευόμαστε
ωραίες αρχές. Διακοπές στη Μύκονο.
Μια καινούργια γκόμενα, τζιπάκι μεγάλο,
εξοχικό αραιά και που …
και μια σύνταξη , σποράκια τέλους.

Παγκοσμιοποιημένα πλαστικά όνειρα!!
Αχ μικρά, αγαθά, μισοάκακα
μυρμηγκάκια της πόλης!!

Πόσο θάθελα νάμουνα τζίτζικας τσίφτης,
να τραγουδώ τη μέρα στον Ήλιο,
τη νύχτα να πεθαίνω χαρούμενος,
να ζω όσο ζω, αντί να λιώνω για να επιβιώνω!!

Κι απάνω στο κλαρί χαράς,
με λύπη να σας τραγουδώ:
«Ω κακόμοιρα έντρομα έντομα,
αδέρφια μυρμηγκάκια της πόλης!
Κουβαλητές της ματαιότητας!!!
Πόσο οικτίρω τις ψευτοζωές σας!!!!»

Γιώργης Π. Δρυμωνιάτης

Από τη συλλογή
ΔΕΙΚΤΕΣ ΣΠΑΣΜΕΝΩΝ ΡΟΛΟΓΙΩΝ