Γοργά ξόδεψε και τούτη η μέρα το μερτικό της
Το αγιόκλημα στην αυλή μου χαμήλωσε θλιμμένα το πρόσωπό του
Κι οι κορμοράνοι δε σταμάτησαν να ξεδιψάσουν
Από τη στέρνα της ψυχής μου
Καθώς διαβαίνουν γι’ άλλους παράδεισους
Διψασμένο με βρήκε και τούτο το λιόγερμα
Ήλιε, αιώνιε γητευτή της ανοιχτής παλάμης μου
Στιγμούλα της αξημέρωτης μοναξιάς μου
Δροσούλα του ανεκπλήρωτου πόθου μου
Μυροφόρο υφάδι των κρυμμένων ονείρων μου
Μη με ξεχνάτε παρακαλώ σας
Τώρα που νυχτώνει νωρίς στις καρδιές του κόσμου
Τώρα που μικραίναν οι μέρες της προσμονής
Κι αναμετριέται η χαρά με το ναυάγιο της ψυχής μου
λόγια, anestisk13











http://www.hamogelo.gr/


http://www.wwf.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=31&Itemid=65




Που ακούμπησες τα λευκά σου φτερά και έγιναν γκρίζα; ρώτησε τον γλάρο μια πεταλούδα.
- Πέρασα από την σκέψη ενός πικραμένου...
ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ
































