• GAIVOTAS

    Να’ μουν πουλί θαλασσινό να ‘ρχόμουνα όπου είσαι…

    Choose your languageto translate

    Πάνω από τις πατημασιές που αφήνουν οι οπλές των αλόγων

    καθώς οι άνθρωποι έφιπποι καλπάζουν

    ακολουθώντας τα τύμπανα της παραφροσύνης

    θα σκορπίζω τις στιγμές μας αγάπη μου σβήνοντας έτσι

    -αν και με πόνο- τα ίχνη από το μάταιο τούτο σπαραγμό.

    Για τους μακρινούς απόγονούς μας,

    όταν από ανάγκη κάποτε θα θελήσουν να μας πάρουν το κατόπι….

    μη και ματώσουν σε τούτους τους θρυμματισμένους καιρούς που αγαπηθήκαμε….

    Β.Π

  • free counters

    ΕΦΗ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

    gefi@otenet.gr

  • Blog Stats

    • 298,634 hits
  • Στον καθρέφτη του νερού Δυσπιστείς Την ίδια σου την όψη

  • ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ

  • ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ…

  • Μπορεί αυτός ο κόσμος να είναι ένα λάθος αλλά οι κερασιές ανθίζουν

  • ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ – SOS 1056

  • Αγέραστες οι δίνες. Ο κύκλος αγέραστος σαν πνεύμα που περιφέρει τα ρόδια του από γενιά σε γενιά, αφήνοντας σαν χνάρι, το πουκάμισό του φιδιού, να περπατήσεις ο απόγονος, να ξεγελάσει το Μινώταυρο και να αγκαλιάσει το φως και σένα!!!

  • WWF

  • Συγκεντρώνω τους πόθους μας, έτσι έξω από τους προμαχώνες έχω την πολιτεία μας στην καρδιά και έναν αόρατο στρατό με άρματα και άλογα βάζω στα δικά σου χέρια

  • Αρχείο

  • XAMOΓΕΛΑΣΤΕ

  • Πήγαινε στην παραλία σκύψε στη θάλασσα … ξεκίνα να μετράς τις σταγόνες του νερού.... Τόσο πολύ σ’αγαπώ!!!

  • Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928

    Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928 Οι ποιητές (π. 1919)

    Το DNA του Ποιητή

    Μίνα Παπανικολάου

    “Στα βιβλία της ζωής, που δεν γράφτηκαν ακόμα, στο αίμα των Ποιητών που θα ρέει πάντα ταγμένο στην Ουτοπία, στο θάνατο που νικήθηκε από το δάκρυ της αγάπης, στα παλάτια που χτίσαμε, αποκλείοντας τα σκοτάδια, στο Φως, Νυν και Αεί”
     
  • Κικλήσκω μέγαν, αγνόν, εράσμιον, ηδύν έρωτα, τοξαλκή, πτερόεντα, πυρίδρομον, εύδρομον ορμή, συμπαίζοντα θεοίς ηδέ θνητοίς ανθρώποις, ευπάλαμον, διφνή, πάντων κληίδας έχοντας

  • SYNC BLOGS

  • γλάροςΠου ακούμπησες τα λευκά σου φτερά και έγιναν γκρίζα; ρώτησε τον γλάρο μια πεταλούδα. - Πέρασα από την σκέψη ενός πικραμένου... ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

  • Σώπασε…
    ένα σκυλί αλυχτάει μέσα στη νύχτα..
    Σώπασε…
    ένας κάδος απορριμμάτων
    λεηλατείται στα μουλωχτά έξω από την πόρτα μας.
    Σώπασε....
    Ένα κλάμα παιδιού σέρνεται στο δρόμο σα φίδι.
    Σώπασε…
    Δεν έχω πια λέξεις.
    Τις σκόρπισα όλες σε μικρές-μικρές φλογίτσες
    και περιμένω, βουβά να με αγκαλιάσεις απόψε…..
    ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ
  • ΑΝΕR' S TATTOO

    ΝΕΡΑΪΔΑ ΜΟΥ

    Kοιτώ τα μάτια σου και ταξιδεύω σε χίλιες παραμυθιένες λίμνες....

    μα πάντα μια η νεράϊδα....

    ΕΣΥ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!!!!!

  • ''Άς χαρίσουμε στην λογική αλήτικες φτερούγες''

    Π.Ελυάρ

    Kι΄αμα πηδάω κάθε νύχτα

    από την κορυφή της λύπης μου δεν είναι απο συνήθεια ειναι γιατί η αλήθεια, κύριοι, προϋποθέτει ύψος.

    Γ.Στίγκας

    ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ ΤΟΥ ΠΕΛΑΡΓΟΥ

    Μου μοιάζουνε οι πελαργοί

    σαν την ψυχή του ποιητή

    που και να θέλει δεν μπορεί

    στον τόπο του να μένει...

  • το πρώτο μου βραβείο

    ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΟΥ BLOG http://www.sync.gr/takis012/

ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣΑΝ – ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΑΝΟΥ

Ποτέ δεν αντιστάθηκαν
μα κάποτε αισθάνθηκαν
πως στένεψε ο χώρος.
κι αφού τα εξοστράκισαν,
τα ρούχα επαναστάτησαν
να μην τα φάει ο σκόρος.

Απ’ τις ντουλάπες βγήκανε,
στους δρόμους κατεβήκανε
με γιούπι για και γιούχα,
βιτρίνες λεηλάτησαν,
την πόλη μας κατάντησαν
μια πόλη άδεια ρούχα.

Με γιούπι γιούπι γιούπι για
και γιούχα γιούχα γιούχα χα,
απ’ τις ντουλάπες βγήκανε,
στους δρόμους κατεβήκανε

Κουστούμια και φορέματα
απ’ τα γαλαζοαίματα,
παρέα μ’ όλα τ’ άλλα,
μπλουζάκια και πουκάμισα
και παντελόνια ανάμεσα
αφήσαν την κρεμάλα.

Ανάψαν στα μπατζάκια μας
φωτιά τα ρουχαλάκια μας
και στην παραφροσύνη,
απ’ το καινούργιο στέκι τους,
και τα παλτά απ’ την τσέπη τους
μας ρίχνουν ναφθαλίνη.

Mε γιούπι γιούπι γιούπι για
και γιούχα γιούχα γιούχα χα,
ανάψαν στα μπατζάκια μας
φωτιά τα ρουχαλάκια μας

-Σσσσσσσσ!!! Η ρόμπα!!!

Από μια άκρη κοίταγε
και θυμωμένη ζήταγε
εκδίκηση η ρόμπα.
Σε μάτια αδιάκριτα,
στη φόρα βγάζει τ άπλυτα
και τότε σκάει η μπόμπα!

-Βόμβα;

Les habits – Afrodite Manou

Jamais ils n’ont résisté
Mais parfois ils ont senti
Que l’espace rétrécissait.
Et puisqu’ils ont été bannis,
Les habits se sont révoltés
Pour que la mite ne les mange pas.
Ils sont sortis des garde-robes,
Ils ont dévalé les rues
Avec des youpis et des hourras,
Ils ont pillé les vitrines,
Ils ont réduit notre ville
A une ville vide de tout vêtement.

Avec des youpis youpis youpis yia
Et des hourras hourras hourras ra,
Ils sont sortis des garde-robes,
Ils ont dévalé les rues

Costumes et robes
Des sang-bleu,
Tous dans une même bande,
Chemisiers et chemises
Et même des pantalons
Ont abandonné les étendoirs.
Ils ont mis le feu à nos jambes
Nos petits vêtements
Et dans la folie,
De leur nouveau lieu de rencontre,
Les manteaux aussi, de leur poche
Nous jettent de la naphtaline.

Avec des youpis youpis youpis yia
Et des hourras hourras hourras ra,
Ils ont mis le feu à nos jambes
Nos petits vêtements

-Ssssssss!!! La robe de chambre!!!

Jetant un coup d’oeil d’un côté
La robe de chambre en colère
Réclamait sa revanche.
D’un regard indiscret,
Elle dévoila la saleté
Et le scandale éclata.

- Une bombe ;

Στίχοι: Χρίστος Γ. Παπαδόπουλος *
Μουσική: Δημήτρης Μαρκατόπουλος *
Βίντεο: Στέλλα Δενδηλιάρη *
Από το βιβλίο – cd: ΤΟ ΦΤΕΡΟ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥ *
Εκδόσεις: Μικρή Άρκτος *

http://www.tiem.gr/trilogy

Υποβολή σχολίου

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Αλλαγή )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.