«Το χιούμορ και οι Έλληνες πολιτικοί»

Ένα χαρακτηριστικό κομμάτι από τις 133 σελίδες του βιβλίου: «Ο βιομήχανος Μποδοσάκης ήταν γνωστό ότι συχνά άλλαζε κόμμα. Για να κάνει τις δουλειές του, στήριξε πάντοτε το κόμμα που βρισκόταν στην εξουσία. Κάποτε, ένας δημοσιογράφος, για να τον πειράξει, του λέει: «Μα τι γίνεται με σας κύριε Μποδοσάκη; Συνεχώς αλλάζετε κόμμα! Και εκείνος, χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του, απαντάει: «Τι λες, παιδί μου! Εγώ δεν αλλάζω. Οι κυβερνήσεις αλλάζουν. Ο Μποδοσάκης είναι πάντα με το κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία!».

Σε εποχές τόσο δύσκολες υπάρχει χώρος για χιούμορ; Γιατί όχι, λέει ο δικηγόρος και πρώην βουλευτής Ηλίας Μαλεβίτης, ο οποίος παρουσίασε το βιβλίο του «Το χιούμορ και οι Έλληνες πολιτικοί», από τις εκδόσεις Πατάκη. Μα, ακριβώς γιατί σήμερα οι Έλληνες αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα είναι αναγκαίο το γέλιο, σημειώνει στον πρόλογο ο συγγραφέας – συλλέκτης. Στις σελίδες του βιβλίου του, ο πρώην βουλευτής του κόμματος της Δημοκρατικής Ανανέωσης έχει συγκεντρώσει ανέκδοτα καθώς και ευφυολογήματα, λογοπαίγνια και χιουμοριστικά περιστατικά που συνέβησαν η ακούστηκαν εντός και εκτός Βουλής. Στο τέλος του μικρού αυτού εγχειριδίου παρατίθενται αποφθέγματα ελλήνων και ξένων ηγετών για την πολιτική και τους πολιτικούς με κορυφαίο το λεχθέν υπό του Μπερνάρ Μπαρούχ: «ψήφισε τον άνθρωπου που υπόσχεται τα λιγότερα. Θα σε απογοητεύσει λιγότερο!».

«Το γέλιο είναι η συντομότερη απόσταση ανάμεσα στους ανθρώπους. Αν ο κόσμος ζει, είναι γιατί γελά. Ας βιαστούμε λοιπόν να γελάσουμε πριν υποχρεωθούμε να κλάψουμε! Το χιούμορ εξυψώνει, ταπεινώνει, διδάσκει, πείθει, εγκρίνει, αποτρέπει, συμφιλιώνει, ημερεύει» τονίζει ο συγγραφέας, επικαλούμενος τα λόγια του χιουμορίστα πολιτικού Αθανάσιου Κανελλόπουλου, του επί σειρά ετών υπουργού και καθηγητή, του οποίου υπήρξε συνεργάτης.

Το χιούμορ, τονίζει ο συγγραφέας, λειτουργεί όπως ο παραμορφωτικός καθρέφτης. Άλλοτε υπερβάλλει και άλλοτε μικραίνει τα χαρακτηριστικά ενός προσώπου. Άλλοτε εμφανίζεται ως κακεντρέχεια η περιφρόνηση η ως συγκατάβαση που υποκρύπτει σκληρότητα η απλώς ως απουσία συμπάθειας με θύμα ένα άτομο. Και σε άλλες περιπτώσεις εκφράζεται με λεπτότητα η αδιόρατα, όπως το αλάτι σε ένα καλομαγειρεμένο φαγητό.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ – Κώστας Μαρδάς

http://www.sofiatimes.com