Η Νιόβη θρηνεί τα παιδιά της

Πίνακας Abraham Bloemaert : Νιόβη θρηνεί τα παιδιά της (1591)


Η Νιόβη ήταν η κόρη του Τάνταλου και σύζυγος του Αμφίονα, βασιλιά της Θήβας, με τον οποίον είχε αποκτήσει 7 γιούς και 7 κόρες.
Η Νιόβη ζούσε ευτυχισμένη με την οικογένεια της κι ήταν πραγματικά περήφανη για όσα κατάφερε να αποκτήσει.
Η βασίλισσα της Θήβας όμως με τον καιρό δεν γινόταν μόνο όλο και πιο περήφανη αλλά άρχισε να γίνεται κι αλαζονική.
Όταν ήρθε ο καιρός να αποδώσουν όλες οι γυναίκες της Θήβας τιμές στην θεά Λητώ, μητέρα του Απόλλωνα και της Άρτεμης από τον Δία, ήταν η μοναδική που δεν τίμησε την θεά και την αγνόησε.
Και σα να μην έφτανε αυτό, καυχήθηκε δυνατά οτι δεν έχει λόγο να τιμήσει τη Λητώ, θεωρώντας την θεά κατώτερη της επειδή απέκτησε μόνο 2 παιδιά, εν συγκρίσει με εκείνην που είχε 14.
Μάταια οι υπόλοιπες γυναίκες προσπαθούσαν να τη μεταπείσουν, λέγοντας της οτι εκείνη σαν θνητή δε μπορούσε να συγκριθεί με μια θεά, πράξη η οποία ήταν ύβρις.
Όταν η Λητώ άκουσε τα περήφανα λόγια της Νιόβης θύμωσε τόσο πολύ που ζήτησε από τα παιδιά της να υπερασπιστούν την τιμή της και να τιμωρήσουν παραδειγματικά τη Νιόβη.
Κάτι το οποίο έγινε με τον χειρότερο τρόπο…

Μέσα στις επόμενες μέρες οι γιοί του Αμφίονα και της Νιόβης συμμετείχαν σε κάποια αγωνίσματα μαζί με τους υπόλοιπους έφηβους της Θήβας.
Ο Απόλλωνας που παραμόνευε κρυμμένος κοντά στο μέρος των αγωνισμάτων πήρε το τόξο του κι άρχισε να σκοτώνει τους γιούς της βασίλισσας της Θήβας τον έναν μετά τον άλλον, μέχρι που κι ο τελευταίος έπεσε νεκρός.
Όταν οι Θηβαίοι πήγαν στον άμοιρο Αμφίονα τα πτώματα των γιών του, εκείνος ένιωσε τόση θλίψη και τέτοιο αβάσταχτο πόνο που αυτοκτόνησε.
Μαθαίνοντας τα θλιβερά αυτά νέα, όλη η Θήβα βυθίστηκε στο πένθος και την θλίψη.
Η μόνη που δεν θρήνησε αλλά έμεινε ψύχραιμη ήταν η Νιόβη που ακόμα περηφανευόταν για τις κόρες της.
Όταν οι 7 κοπέλες θρηνούσαν πάνω από τα πτώματα του πατέρα και των αδερφών τους, ήταν η σειρά της Άρτεμης να εκδικηθεί τη Νιόβη για να αποκαταστήσει την τιμή της μητέρας της.
Με 6 βέλη έριξε νεκρές τις 6 από τις 7 κόρες της Νιόβης κι ετοιμαζόταν να σκοτώσει και τη μικρότερη, την Χλωρίδα.
Και τότε η βασίλισσα που κάποτε ήταν περήφανη κι αλαζονική τσάκισε κι άρχισε να σπαράζει, ικετεύοντας της θεά Λητώ να τη λυπηθεί και να την συγχωρήσει για την αλαζονική συμπεριφορά της.
Παρακαλούσε να πεθάνει η ίδια παρά το μικρό της παιδί.
Κάθε άνθρωπος που θα άκουγε τον θρήνο της Νιόβης θα την συμπονούσε και θα τη λυπόταν ακόμα κι αν είχε διαπράξει μεγάλο έγκλημα.
Όχι όμως κι η Λητώ…

Όταν η Άρτεμη σκότωσε και την Χλωρίδα η Νιόβη ένιωσε τέτοιο ανείπωτο πόνο που έγινε ακόμα μεγαλύτερος όταν οι θεοί διέταξαν να μείνουν άθαφτα τα παιδιά της.
Και τότε η βασίλισσα της Θήβας πέτρωσε και δε μπορούσε πλέον να νιώσει πόνο.
Έγινε ένα πέτρινο ομοίωμα από τα μάτια του οποίου έτρεχαν δάκρυα.
Οι θεοί, μετανιωμένοι για την σκληρότητα που επέδειξαν, μετέφεραν τη Νιόβη στην Σίπυλο κι έθαψαν οι ίδιοι τα παιδιά της.