«Hitch- 22, Αμφισβητίας εκ πεποιθήσεως»

Αμφισβητίας εκ πεποιθήσεως για μια ολόκληρη ζωή

Από τα κολέγια της Οξφόρδης στην Αθήνα των συνταγματαρχών, από την Κούβα του Κάστρο στην Πορτογαλία του Καρβάλιο, από τη σπαραγμένη από τον Εμφύλιο Ιρλανδία πλάι στους Κούρδους μαχητές…

Oργισμένο παιδί του ’68, αντιρρησίας από επιλογή, εχθρός των συμβάσεων και πολέμιος της κοινοτοπίας, ο πρόσφατα εκλιπών Κρίστοφερ Χίτσενς ήταν ένας από τους πλέον τολμηρούς και αμφιλεγόμενους διανοούμενους του καιρού μας και ένας από τους διασημότερους αμφισβητίες στον κόσμο.

Στο συναρπαστικό memoir «Hitch- 22, Αμφισβητίας εκ πεποιθήσεως» (εκδ. μεταίχμιο), έντονα πολιτικό, γραμμένο μερικές φορές με ξεκαρδιστικό χιούμορ μιλάει για την πορεία ενός παιδιού του 1968 που ποτέ δεν έπαψε να αναθεωρεί απόψεις, να γίνεται βλάσφημος και ενοχλητικός, να υπερασπίζεται τις συχνά αιρετικές του θέσεις με επιμονή, να μη μετανιώνει για το παρελθόν και το παρόν του και να διατηρεί πεισματικά το θάρρος της γνώμης του. Στην αυτοβιογραφία του ξετυλίγει τον μίτο μιας ζωής ανήσυχης και μιας ταραγμένης πολιτικής διαδρομής: από τα κολέγια της Οξφόρδης στην Αθήνα των συνταγματαρχών, από την Κούβα του Κάστρο στην Πορτογαλία του Καρβάλιο, από τη σπαραγμένη από τον Εμφύλιο Ιρλανδία πλάι στους Κούρδους μαχητές, και από τον τροτσκισμό των νεανικών του χρόνων στην ανεπιφύλακτη υποστήριξη του πολέμου στο Ιράκ.

Aιρετικός

Αιρετικός και βλάσφημος, δεν θα διστάσει να τα βάλει με τον Χένρι Κίσινγκερ, τον Μπιλ Κλίντον και τη Μητέρα Τερέζα, να επιτεθεί με σφοδρότητα στη θρησκεία, να κατακρημνίσει προσωπικότητες όπως ο Νόαμ Τσόμσκι, ο Γκορ Βιντάλ και ο Εντουαρντ Σαΐντ. Παράλληλα, όμως, μιλάει με θέρμη για τις μεγάλες του φιλίες, τον ποιητή Τζέιμς Φέντον και τους πεζογράφους Μάρτιν Εϊμις και Σαλμάν Ρούσντι, αναπολεί με τρυφερότητα τους γονείς του, τον «υποπλοίαρχο» και την ωραία Ιβόν που αυτοκτόνησε στην Αθήνα όταν ο ίδιος ήταν 24 ετών, αυτοσαρκάζεται, αναθεωρεί. Ισορροπώντας ανάμεσα στην ευθυμία και τη μελαγχολία, την οξύτητα και τη σοβαρότητα, σκιαγραφεί πενήντα χρόνια πολιτικής και λογοτεχνικής ιστορίας με τη γραφίδα ενός συναρπαστικού λογοτέχνη κι ενός πνεύματος ανήσυχου, όσο και η εποχή μας.

«Δεν γεννήθηκα για να κάνω οποιοδήποτε από τα πράγματα που καταγράφω εδώ, όμως γεννήθηκα για να πεθάνω και τούτη η κατακλείδα πρέπει να είναι η προσπάθειά μου να ενσωματώσω την αφήγησή μου στην κατάληξή της», σημείωνε χαρακτηριστικά σ’ αυτήν τη σπινθηροβόλα και δεξιοτεχνική αυτοβιογραφία.

http://www.imerisia.gr