TO MAXAΙΡΙ – Santina Kon

Νοιώθω στήν κόψη του ξυραφιού .

Οι νύχτες ” μας ” γυαλί σπασμένο ,

καρφωμένο στό μέρος της καρδιάς .

Αιμορραγώ ……….

Φιάχνω καραβάκια κόκκινα .

Δειλινά κόκκινα .

Απόβραδα λιγοθυμισμένα .

Οι αισθήσεις μου σε εγρήγορση .

Εφιαλτικές … αναμονές .

Είδωλα τεθλασμένα σε σπασμένους καθρέφτες …

Κομματιασμένα θέλω να αιωρούνται … σαν τρίχρονη απειλή ……
.
Εκείνα τα νυχτερινά αναφυλλητά ….

Οι θεικές κραυγές …..

Οι ανάσες μας …

Ο μή λόγος σου ….

Οι μή … εξηγήσεις σου ….

Τα … μη … τα γαμημένα από μπετό …..

Το τσιμέντο που σπάει …

Η πόρτα που σπάει …

Το τζάμι που σπάει …

Τα κλειδιά πεταμένα στό πάτωμα ………

Τα ουρλιαχτά της σιωπής σου …….

Η καρδιά μου … που σπάει ……..

Ο έρωτας που σπάει , και κομματιάζεται ………

Στήν …….. άσφαλτο τής αγκαλιάς σου ………

¨Αστο κάτω το μαχαίρι μάτια μου ………

Και … δέν είναι που θα κοπώ ………

Είναι που θα ματώσεις …….

Eυχαριστω την φιλη Santina Kon που μου εμπιστευθηκε το ποιημα της για αυτο το βιντεο Α.Αδαμου.