Κάποτε θὰ σταματήσουμε σὰ μιὰ γαλάζια ἅμαξα μέσ᾿ στὸ χρυσάφι δὲ θὰ μετρήσουμε τὰ μαῦρα ἄλογα δὲ θά ῾χουμε τίποτα ν᾿ ἀθροίσουμε δὲ θά ῾χουμε πιὰ τίποτα γιὰ νὰ μοιράσουμε κρατώντας ἕνα ξύλο θὰ περάσουμε μέσ᾿ ἀπ᾿ τὴ μαύρη τρύπα τοῦ ἥλιου ποῦ θὰ καίει
Filed under: ποίηση | Αφήστε Σχόλιο »











http://www.hamogelo.gr/


http://www.wwf.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=31&Itemid=65




Που ακούμπησες τα λευκά σου φτερά και έγιναν γκρίζα; ρώτησε τον γλάρο μια πεταλούδα.
- Πέρασα από την σκέψη ενός πικραμένου...
ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ
































