http://www.hamogelo.gr/
http://www.wwf.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=31&Itemid=65
Που ακούμπησες τα λευκά σου φτερά και έγιναν γκρίζα; ρώτησε τον γλάρο μια πεταλούδα.
- Πέρασα από την σκέψη ενός πικραμένου...
ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ
Κάθε νύχτα ονειρεύομαι ότι είμαι άλλος.
Και κάθε μέρα ξυπνώ ο ίδιος.
‘Oσο μακριά κι αν εισέλθουν τα πλοία μου
χαμένα απ’ το όνειρό μου στη νυχτερινή
αναζήτηση εθνών και κέντρων,
κάθε πρωί είμαι ο ίδιος άνθρωπος.
Τ’ αρώματα, τ’ αποκτηθέντα μετάξια,
πιθαμή προς πιθαμή, στα μαγαζιά, και τ΄αγοραστά
κοσμήματα που φόρτωσα ξημερώματα,
πού είναι; Πού είναι αυτός ο πλούτος
όταν ξυπνώ; Πού είναι αυτός ο έρωτας;
Ονειρεύομαι; Oχι. Δε θέλω να ονειρεύομαι άλλο πια.
Θα καούν τα πλοία μου ως το τελευταίο.
Θυμός που δεν είναι όνειρο, όπως όλα.
http://www.e-poema.eu/poem.php?id=342&pid=
Filed under: ποίηση
Καλημέρα Έφη. Μια άλλη άποψη των ονείρων…..
Εν καταδύσει
Βαθιά σε μια νύχτα ταξιδεύω.
Βάρδια κάνω οπτήρα,
σε ένα σκαρί φορτωμένο με αγωνίες.
Τις νύχτες, ο πόνος των ποιητών..
το ταξίδι.. η εγκυμονούσα ώρα,
ο μάταιος φόβος λίγο πριν ανταμωθεί – εκεί κατά το χάραμα,
η σιωπή με μια ηλιαχτίδα φονιά.
Όρθιος στέκω
σε μια πλώρη που απέμεινε μονάχη της να επιπλέει
και που δεν ξέρω αν κι αυτή ήδη έχει βυθιστεί
κι είναι που εσύ χρωστήρα κρατάς
και με ζωγραφίζεις ατέλειωτα
με μια επιμονή να στέκω έτσι όρθιος
διαπλέοντας παράλληλους και μεσημβρινούς
των μονομάχων του σκοταδιού.
Εγώ στο μεταξύ ονειρεύομαι πως είμαι δάσος νυχτερινό.
Πως προσπαθώ να ριζώσω κάπου, να κατοικήσω.
Ακόμα και όταν φυσάει κι ανοιγόκλεινε το τοπίο εκφοβιστικά με κρότο,
εγώ συνεχίζω να ονειρεύομαι.
Μόνο που έχω την αγωνία σου.
Πώς να σταθείς να ζωγραφίσεις ανάμεσα στα δέντρα
όταν τα χρώματα τα ξεπλένει αυτοστιγμεί ο χρόνος;
Με πόσα χρώματα να απαλύνονται οι φόβοι μας
που για χάρη τους ταξιδεύουμε τόσο;
Είναι αρκετό άραγε αυτό για να ημερέψουμε το απέραντο;
Χοροπηδάω σε μια άβυσσο, φωνάζω με ανακούφιση.
- Έτσι όπως μικρά λέγαμε το φτου ξελευτεριά
Η ψυχή… πάντα η ψυχή σκέφτομαι.
Χωρίς ψυχή είσαι Θησέας με μαύρα πανιά.
Θα πρέπει να είναι νύχτα όπως τώρα
για να ακούσεις καθαρά πως εξομολογούνται οι σκιές.
Κι εγώ νύχτα θα ήθελα να κατακτήσω τα ποιο έντονα χρώματα του νου σου.
Πάνω σε μια πλώρη.
Βαθιά σε μια νύχτα.
Τώρα, που όλα αποσυντίθενται εν καταδύσει.
Σα να μου τέλειωσαν τα χρώματα πριν καν τα αντικρίσω,
σα να κουράστηκα απ΄ τον χρόνο πριν καν να αρχίσω,
λίγες στιγμές πριν ζήσω,
το κορμί μου πριν προικίσω,
σα να γελάστηκα από άνθρωπο λίγο πριν να τον συμπαθήσω,
σα να μου ‘γνεψε η καρδιά μου και να ταυτίστηκε με την πιο μαύρη σκιά μου,
σα να κλότσησα μακριά τα όνειρα μου,
σα να έχασα για ένα λεπτό την ματιά μου και να θάφτηκα στο σκότος…
Πόσο μελαγχόλησε αυτός ο τόπος…
Έχεις ιδέα πως είναι να κολυμπάς μες στο σκοτάδι
και να μην πνίγεσαι,
μονάχος μες στην σκέψη να αφήνεσαι και να δίνεσαι,
δεν γίνεσαι γαμώτο είσαι,
και για ό,τι είσαι πάντα κρίνεσαι,
μη μου θλίβεσαι αγαπημένη,
που ‘σαι τώρα πια χαμένη,
εξαντλημένη ξοφλημένη,
αφού η αγάπη ήταν το μόνο που δεν ένοιωσες,
τώρα πάλι να:
με τα τέρατα πως έμπλεξες
Και πως θέλεις να ξεμπλέξεις η ζωή σου είναι
και του θανάτου η έλξη.
Άλλο ένα ψέμα κι ένα ακόμη ξωτικό νεκρό
στην χώρα των μπορντό ονείρων,
των ανύπαντρων ερωτευμένων χήρων,
των μισαλλόδοξων μητέρων που κρατάνε τα μωρά υστερόβουλα,
κι όλα ανώφελα
κι όλα στον τόπο αυτό κοίτα πως γίνονται: ανώδυνα,
αγάπησέ με,
σκούπισε το δάκρυ μου με φως και κράτησέ με,
αυτός ο τόπος μελαγχόλησε βοήθησέ με,
λιώσε το φεγγάρι μου κάντο βροχή και ξέπλυνέ με..
«Αγάπησέ με
σκούπισε το δάκρυ μου με φως και κράτησέ με
αυτός ο τόπος μελαγχόλησε
βοήθησέ με
λιώσε το φεγγάρι μου καν’ το βροχή και ξέπλυνέ με
αγάπησέ με»
Σα σωριασμένα βράχια από την θάλασσα ριγμένα,
σαν ουρλιαχτά γοργόνων όπως τα φύκια παρατημένα,
όσα είχα στην καρδιά μου
όσα πίστευα κι όσα λάτρευα
για μένα απογειώθηκαν σαν σκόνη
κι είναι από τον άνεμο θαμμένα,
δεμένος ο ήλιος πίσω από σύννεφα βρεγμένα,
σταματημένος ο χρόνος θυμίζει κάτι από εσένα,
σαν παγωμένος αυτός ο τόπος μελαγχόλησε λες κι έφυγε για τα ξένα,
μα είναι νωρίς ακόμα…
Δε μου πάγωσε το αίμα…
«Αγάπησέ με
σκούπισε το δάκρυ μου με φως και κράτησέ με
αυτός ο τόπος μελαγχόλησε
βοήθησέ με
λιώσε το φεγγάρι μου καν’ το βροχή και ξέπλυνέ με
αγάπησέ με
Βοήθησέ με
λιώσε το φεγγάρι μου καν’ το βροχή και ξέπλυνέ με
αγάπησέ με
Αγάπησε με…»
Τραγούδι: Freedom of Speech – Αυτός ο τόπος μελαγχόλησε