Ute Lemper – Pirate Jenny

Η ντίβα του καμπαρέ, επιστρέφει ντυμένη… πειρατής

Είναι για πολλούς η σημαντικότερη περφόρμερ του κόσμου – μία πραγματικά ξεχωριστή τραγουδίστρια, χορεύτρια και ηθοποιός της σύγχρονης σκηνής, η οποία είναι εντυπωσιακή από κάθε άποψη. O λόγος για τη διάσημη Γερμανίδα ντίβα Ute Lemper, η οποία επανέρχεται επί ελληνικού εδάφους -την Πέμπτη 1 Μαρτίου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και το Σάββατο 3 και Κυριακή 4 Μαρτίου στο Μέγαρο Mουσικής Aθηνών- για ένα πρόγραμμα που προσιδιάζει καλύτερα στο εκρηκτικό ερμηνευτικό ταμπεραμέντο της και στο ρεπερτόριο που την έχει αναδείξει και της έχει προσδώσει παγκόσμια φήμη. Μία μουσική παράσταση-καμπαρέ με τίτλο «Pirate Jenny is back» πλημμυρισμένη από μυθικά ακούσματα, αξέχαστα τραγούδια σε στίχους του Μπέρτολντ Μπρεχτ και μουσική του Κουρτ Βάιλ, πινελιές από αγαπημένα μιούζικαλ, μαγευτικές μελωδίες του Ζακ Μπρελ και του Αστορ Πιατσόλα και μεγάλες επιτυχίες των δύο θρυλικών γυναικών, της Μάρλεν Ντίντριχ και της Εντίθ Πιάφ.

Η εξέλιξη της μουσικής των καμπαρέ, από το Moullin Rouge της γαλλικής Μπελ Επόκ σε εκείνα του μεσοπολεμικού Βερολίνου παρουσιάζει ξεχωριστό ενδιαφέρον.

Το καμπαρέ ως λέξη είναι γαλλική, από τη λατινική λέξη «camera» που σήμαινε μικρό δωμάτιο. Και πράγματι, ο χώρος ήταν κατά κανόνα μικρός για τα πολλά πράγματα που συνδύαζε όπως μουσική, χορό, θέατρο και έμελλε να χαρακτηρίσει μια ολόκληρη εποχή που διήρκεσε από τα τέλη του 19ου αιώνα έως και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μάλιστα, για πρώτη φορά στην πρόσφατη ιστορία, η ψυχαγωγία γινόταν προσιτή στο ευρύ κοινό. Η μουσική που ακουγόταν δεν θεωρούνταν ιδιαίτερα σοβαρή σε μια περίοδο που κυριαρχούσε η όπερα, όμως ήταν εξαιρετικά δημοφιλής, παιζόταν από και για τα καμπαρέ, προσαρμοσμένη στη θεατρική, μουσική και χορευτική προσέγγιση του χώρου.

Μεγάλες φωνές
Και βέβαια, μέσα από τα γαλλικά καμπαρέ προέκυψαν μεγάλες φωνές, ερμηνευτές, στιχουργοί και τραγουδιστές, με πρώτη και διασημότερη την Εντίθ Πιάφ – την σημαντικότερη φωνή της Γαλλίας. Τα γερμανικά καμπαρέ, πάλι, ξεκίνησαν κάπως διαφορετικά μετά τον πόλεμο λόγω και της δυσχερούς θέσης στην οποία είχε περιέλθει η Γερμανία. Εκείνα τα χρόνια υπήρχε πρόσφορο έδαφος για κοινωνική κριτική και έντονη μουσική δημιουργία. Ειδικότερα, η δεκαετία 1920-1930 ήταν η πλέον παραγωγική για τα βερολινέζικα καμπαρέ με τα ανυπέρβλητα έργα του Μπρεχτ και του Βάιλ να αποδίδουν απόλυτα το κλίμα της παρακμής που κυριαρχούσε λίγο πριν από την άνοδο των ναζί. Η παιχνιδιάρικη διάθεση της Μπελ Επόκ είχε πλέον αντικατασταθεί από μια έντονη διάθεση κριτικής, σκεπτικισμού και μιας υπόγειας μελαγχολίας που αδυνατούσε να εκτονωθεί και να εκτονώσει.

Αυτή ακριβώς η παρακμιακή ατμόσφαιρα που εμποτίζει την έννοια της «μουσική καμπαρέ» μας κάνει να τη θεωρούμε ανεπανάληπτη – ξεχνώντας ίσως ότι μεταπολεμικά στη Γαλλία, το μουσικό καμπαρέ προχώρησε ακόμα πιο πέρα για να επηρεάσει όλο τον κόσμο της ποπ. Οπως και να ‘χει, η καταπληκτική σταδιοδρομία της Ute Lemper είναι συνυφασμένη με το εύρος του μουσικού αυτού είδους. Η χαρισματική ερμηνεύτρια έκανε τα πρώτα της βήματα το 1983, ενώ ακόμα φοιτούσε στην περίφημη Aκαδημία Max Reinhardt Academy στη Bιέννη, όπου εντοπίστηκε από τον Andrew Lloyd Webber και συμπεριλήφθηκε στους ηθοποιούς της βιεννέζικης παραγωγής του «Cats» (Γάτες). Aκολούθησαν άλλες σημαντικές συμμετοχές συμπεριλαμβανομένου του πρωταγωνιστικού ρόλου μιας βερολινέζικης παραγωγής του «Πίτερ Παν».

Επιτυχία
H μεγάλη επιτυχία, όμως, ήρθε το 1986 όταν ανέλαβε τον ρόλο της Sally Bowles στο «Kαμπαρέ», σε περιοδεία στην Eυρώπη, κερδίζοντας μάλιστα το βραβείο «Mολιέρου». Πάντως, το όνομά της έγινε γνωστό από τη σκηνή του βερολινέζικου καμπαρέ των δεκαετιών του 1920 και του 1930 και το 1987 έδωσε την πρώτη δημόσια παράστασή της με τραγούδια του Κουρτ Βάιλ, του μεγάλου Γερμανού συνθέτη των μεσοπολεμικών χρόνων. Oσο για τη συγκεκριμένη παράσταση δεν είναι παρά ένα ακόμη καλλιτεχνικό στοίχημα της ανεπανάληπτης αυτής show woman, η οποία επέλεξε να επιστρέψει στη μουσική των καμπαρέ για της αποδώσει έναν γενναιόδωρο φόρο τιμής. Και όλα αυτά μέσα από τις συναρπαστικές ερμηνείες της «διαδόχου της Eντίθ Πιαφ και της Mάρλεν Nτήτριχ» – όπως την έχει επανειλημμένως αποκαλέσει ο διεθνής Tύπος, αλλά και την αντιλαμβάνεται το παγκόσμιο κοινό…

http://www.imerisia.gr