Κάποτε
θὰ σταματήσουμε
σὰ μιὰ γαλάζια ἅμαξα
μέσ᾿ στὸ χρυσάφι
δὲ θὰ μετρήσουμε τὰ μαῦρα
ἄλογα
δὲ θά ῾χουμε τίποτα ν᾿ ἀθροίσουμε
δὲ θά ῾χουμε πιὰ τίποτα
γιὰ νὰ μοιράσουμε

κρατώντας
ἕνα ξύλο
θὰ περάσουμε
μέσ᾿ ἀπ᾿ τὴ μαύρη τρύπα
τοῦ ἥλιου
ποῦ θὰ καίει

Σύμφωνα με τους κλασικούς ποιητές Θεόκριτο, Οβίδιο και Βιργίλιο, η Αμαρυλλίδα ήταν μια βοσκοπούλα. Μια παρθένα νύμφη, συνεσταλμένη και ντροπαλή αλλά και σκληροτράχηλη. Ερωτεύτηκε σφοδρά τον Αλταίονα, ένα βοσκό με παγωμένη καρδιά, αλλά τόσο όμορφο όσο ο Απόλλωνας και τόσο δυνατό όσο ο Ηρακλής, και αποφάσισε να είναι αληθινή μόνο γι’ αυτόν χωρίς να νοιάζεται για τις συνέπειες. Ο Αλταίων ασυγκίνητος από τη γοητεία της, είχε μοναδική επιθυμία να του προσφερόταν ένα λουλούδι που να μην υπήρχε ποτέ στον κόσμο. Η Αμαρυλλίδα συμβουλεύτηκε το μαντείο των Δελφών και της είπαν να τρυπήσει την καρδιά της με ένα χρυσό τόξο μπροστά στην πόρτα του Αλταίονα. Το έκανε αυτό, φορώντας ένα κατάλευκο φόρεμα, για τριάντα συνεχόμενα βράδια, ρίχνοντας το αίμα της. Ο βοσκός τελικά άνοιξε την πόρτα του και είδε ένα λουλούδι με βαθυκόκιννα πέταλα, που είχε βαφτεί από το αίμα της καρδιάς της Αμαρυλλίδας.

Η Αμαρυλλίδα, σαν γυναίκα ή λουλούδι, είχε υμνηθεί και από μεταγενέστερους ποιητές. Ζωγράφοι και φωτογράφοι επίσης εμπνεύστηκαν από αυτό το λουλούδι.

http://www.mimoza-mosxopoulos.gr/flowers-amarilis.html

Eγώ θα σου προσφέρω

μαργαριτάρια βροχής

από Χώρες που δε βρέχει ποτέ…..

“και δε θα με ξαναδείτε παρά στο τελευταίο κεφάλαιο του ωραίου μυθιστορήματος
κρεμασμένο με τους άλλους επαναστάτες”

-
Απαγγέλλει ο κ. Γιώργος Κιμούλης .
Από τη δουλειά του Θ. Μικρούτσικου με το Γιώργο Κιμούλη, με τίτλο “Μια εποχή στην κόλαση” .
Μετάφραση από τον ποιητή Χριστόφορο Λιοντάκη .

Κύριε,
αν χαίρομαι για κάτι πιο πολύ
είναι γι αυτή τη μεγαλοψυχία σου
πρώτα να μας κερνάς ηδονή
και να αφήνεις όλη την οδύνη για αργότερα…

http://giorgospotamitis.blogspot.com/

Σὰ θὰ μὲ βροῦνε πάνω στὸ ξύλο τοῦ θανάτου μου
γύρω θά ῾χει κοκκινίσει πέρα γιὰ πέρα ὁ οὐρανὸς
μιὰ ὑποψία θάλασσας θὰ ὑπάρχει
κι ἕν᾿ ἄσπρο πουλί, ἀπὸ πάνω, θ᾿ ἀπαγγέλλει μέσα
σ᾿ ἕνα τρομακτικὸ τώρα σκοτάδι, τὰ τραγούδια μου.

Δεν είμαι-Ν. Καρύδης

Δεν είμαι σε απαλά αρπίσματα
της μελίφθογγης κιθάρας εγώ.

Ούτε στο συσπασμένο πρόσωπο
που ο ήχος παραλλάζει
αναγκάζοντάς το να τραγουδήσει..

Δεν είμαι εγώ στον καθρέφτη μπροστά
με το προσποιητό χαμόγελο..

Ούτε στο γέλιο που βγαίνει μόνο
από χείλη δυσκολογέλαστα..

Δεν είμαι εκεί
αλλού κάπου έχω αφήσει τον εαυτό μου.
Ίσως σε ένα όνειρο εφηβείας
ανεκπλήρωτο..

Ίσως σε κάποια αποσύνθεση
που δεν θυμάμαι πότε άρχισε…

Είμαι (Ακροβασίες)-Μ.Παπανικολάου

~Είμαι,
η λεπίδα που πάνω της
ακροβατείς στίχους..

Είμαι,
ο θυμός κι ο
δραπέτης λυγμός
η νύχτα του ρόδου
κι η πληγή της αλήθειας..

Μόνο αν κλείσεις τα μάτια σου..
αν ματώσεις στις νότες,
αν στραγγίξεις το αίμα της καρδιάς σου..
αν αγκαλιάσεις το αδικοχαμένο δάκρυ..
αν σβήσεις μονοκοντυλιά
την απόγνωση… θα δεις..

Τίποτα,
δεν έμεινε τίποτα να πω..
αν οι ακροβασίες μου
βρήκαν αποδέκτη μόνο ένα
σκοινί..

Κείμενα:Νίκος Καρύδης & Μίνα Παπανικολάου
ΕΣΠΕΡΙΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ (απόσπασμα)

Η ΔΟΝΑ ΡΟΖΙΤΑ ΤΟΥ ΦΕΔΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ ΣΕ ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ (1960)

‎”Και τι δε θάδινα / να μεγαλώσει λίγο η νύχτα μας / Να ονειρευτούμε την ομορφιά / που κάποτε κρατήσαμε στα χέρια μας / Πριν μας προδώσει ο κήπος της Εδέμ…. ”

[Από τη  συλλογή ΓΡΑΜΜΙΚΑ ΦΩΤΟΝΙΑ]

Αλέξης Σταυράτης