• Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω

    Ξεχάστε με στη θάλασσα.....

    GAIVOTAS

    Να’ μουν πουλί θαλασσινό
    να ‘ρχόμουνα όπου είσαι…


    Choose your language
    to translate

    Πάνω από τις πατημασιές που αφήνουν οι οπλές των αλόγων

    καθώς οι άνθρωποι έφιπποι καλπάζουν

    ακολουθώντας τα τύμπανα της παραφροσύνης

    θα σκορπίζω τις στιγμές μας αγάπη μου σβήνοντας έτσι

    -αν και με πόνο- τα ίχνη από το μάταιο τούτο σπαραγμό.

    Για τους μακρινούς απόγονούς μας,

    όταν από ανάγκη κάποτε θα θελήσουν να μας πάρουν το κατόπι….

    μη και ματώσουν σε τούτους τους θρυμματισμένους καιρούς που αγαπηθήκαμε….

    Β.Π

  • free counters

    ΕΦΗ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ efigeo63@gmail.com

  • Blog Stats

    • 981.681 hits
  • Στον καθρέφτη του νερού Δυσπιστείς Την ίδια σου την όψη

  • ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ

  • ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ…

  • Μπορεί αυτός ο κόσμος να είναι ένα λάθος αλλά οι κερασιές ανθίζουν

  • ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ – SOS 1056

  • Αγέραστες οι δίνες. Ο κύκλος αγέραστος σαν πνεύμα που περιφέρει τα ρόδια του από γενιά σε γενιά, αφήνοντας σαν χνάρι, το πουκάμισό του φιδιού, να περπατήσει ο απόγονος, να ξεγελάσει το Μινώταυρο και να αγκαλιάσει το φως και σένα!!!

  • WWF

  • Συγκεντρώνω τους πόθους μας, έτσι έξω από τους προμαχώνες έχω την πολιτεία μας στην καρδιά και έναν αόρατο στρατό με άρματα και άλογα βάζω στα δικά σου χέρια

  • Αρχείο

  • XAMOΓΕΛΑΣΤΕ

  • Πήγαινε στην παραλία σκύψε στη θάλασσα … ξεκίνα να μετράς τις σταγόνες του νερού.... Τόσο πολύ σ’αγαπώ!!!

  • Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928

    Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928 Οι ποιητές (π. 1919)

    Το DNA του Ποιητή

    Μίνα Παπανικολάου

    “Στα βιβλία της ζωής, που δεν γράφτηκαν ακόμα, στο αίμα των Ποιητών που θα ρέει πάντα ταγμένο στην Ουτοπία, στο θάνατο που νικήθηκε από το δάκρυ της αγάπης, στα παλάτια που χτίσαμε, αποκλείοντας τα σκοτάδια, στο Φως, Νυν και Αεί”
     
  • Κικλήσκω μέγαν, αγνόν, εράσμιον, ηδύν έρωτα, τοξαλκή, πτερόεντα, πυρίδρομον, εύδρομον ορμή, συμπαίζοντα θεοίς ηδέ θνητοίς ανθρώποις, ευπάλαμον, διφνή, πάντων κληίδας έχοντας

  • SYNC BLOGS

  • γλάροςΠου ακούμπησες τα λευκά σου φτερά και έγιναν γκρίζα; ρώτησε τον γλάρο μια πεταλούδα. - Πέρασα από την σκέψη ενός πικραμένου... ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

  • Σώπασε…
    ένα σκυλί αλυχτάει μέσα στη νύχτα..
    Σώπασε…
    ένας κάδος απορριμμάτων
    λεηλατείται στα μουλωχτά έξω από την πόρτα μας.
    Σώπασε....
    Ένα κλάμα παιδιού σέρνεται στο δρόμο σα φίδι.
    Σώπασε…
    Δεν έχω πια λέξεις.
    Τις σκόρπισα όλες σε μικρές-μικρές φλογίτσες
    και περιμένω, βουβά να με αγκαλιάσεις απόψε…..
    ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ
  • ΑΝΕR' S TATTOO

    ΝΕΡΑΪΔΑ ΜΟΥ

    Kοιτώ τα μάτια σου και ταξιδεύω σε χίλιες παραμυθιένες λίμνες....

    μα πάντα μια η νεράϊδα....

    ΕΣΥ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!!!!!

  • ''Άς χαρίσουμε στην λογική αλήτικες φτερούγες''

    Π.Ελυάρ

    Kι΄αμα πηδάω κάθε νύχτα

    από την κορυφή της λύπης μου δεν είναι απο συνήθεια ειναι γιατί η αλήθεια, κύριοι, προϋποθέτει ύψος.

    Γ.Στίγκας

    ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ ΤΟΥ ΠΕΛΑΡΓΟΥ

    Μου μοιάζουνε οι πελαργοί

    σαν την ψυχή του ποιητή

    που και να θέλει δεν μπορεί

    στον τόπο του να μένει...

  • το πρώτο μου βραβείο

    ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΟΥ BLOG http://www.sync.gr/takis012/

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ

Θυμάμαι …….

σαν σήμερα ……

τους  χαρταετούς …. της ζωής μου…

που ποτέ κανένας τους δεν έφτασε στα ύψη που θα του έπρεπε…..

Άλλος ξεκίναγε δυνατά …. και πάνω στο φεύγα του….. σωριαζόταν βαρύς … άχαρος…. με ουλές στο χάρτινο κορμάκι του….

΄Αλλος στροβιλιζόταν σαν κακομαθημένο παιδί που δεν ήθελε με τίποτα να αποχωριστεί τα γήϊνα…….

Άλλος προτιμούσε να αράξει πάνω σε ένα φουντωτό δέντρο….. και να χαζεύει με το πάσο του τον αγώνα των υπολοίπων….

Άλλος ένα καλώδιο ρεύματος πέρα μακριά να συναντούσε …. εκεί θα σκάλωνε σαν να επιζητούσε τον πιο ηρωϊκό του θάνατο…..

Μα ΕΚΕΙΝΟΣ Ο ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ………

εκείνος……. αχ εκείνος ο χαρταετός ……..

φτιάχτηκε με τόσο μεράκι…..

μεγάλος …. πολύχρωμος … στο σώμα του κουβάλαγε μηνύματα γραμμένα από όλη την παρέα…..

να φτάσουν ψηλά στο Θεό μεμιάς….

Μεσημέρι …. ξεκίνησε το μακρινό ταξίδι….

ζυγιάστηκε  ….ζορίστηκε και πήρε τον ανήφορο……

σταθερά .. δυνατά .. με πείσμα … ανέβαινε .. και ανέβαινε…..

Δεμένος σε ένα κοτσαδόρο για να αντέχει στην πίεση…

τα χέρια μας κράταγαν το σκοινί του απλά για να νοιώσουμε την δύναμη … την αντίσταση… τη μάχη που έδινε εκεί ψηλά….

Ώσπου κάποιος ζηλόφθονος χαρταετός…..

που στο σκοινί του είχε δεμένα ξυραφάκια…

τον πέτυχε εκεί στο πιο ψηλό του φτάσιμο…

λίγο πριν την παράδοση των μηνυμάτων….

Το ένοιωσαν τα χέρια μας το χτύπημα… το είδαν τα μάτια μας το αργό … βαρύ…… λυπημένο του πέσιμο….

΄Επεφτε τόσο αργά και πίσω του μάτωνε ο ήλιος σαν να χτυπήθηκε και αυτός….

έφτασαν και οι δυο πίσω από ένα βράχο στη θάλασσα…..

ο ήλιος τον περίμενε…

ο χαρταετός μας στάθηκε λίγο … έγειρε λίγο μπροστά …σαν να υποκλίθηκε …σα να χαιρέτησε και χάθηκε…..

Μαζί του κρύφτηκε και ο ήλιος εκείνη την ώρα …..

Μα στη ψυχή μου .. έμεινε για πάντα εκείνη η στιγμή…..

ΕΚΕΙΝΟΣ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ ΜΕ ΕΜΑΘΕ ΝΑ ΠΕΤΩ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΦΤΩ ΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ…..

ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!!!!!

ΕΦΗ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

4 Σχόλια

  1. Καλή Σαρακοστή Έφη…
    Κι εγώ θυμάμαι όταν έμαθα να φτιάχνω και να πετάω χαρταετό ένοιωθα πως κρατούσα στα χέρια μου μια μαγική δύναμη που την όριζα…
    όσπου μετά από κάμποσα απρόοπτα κατάλαβα πως μόνο το σκοινί κρατάμε… στην άλλη του μεριά όλα μπορούν να συμβούν…

    • Άραγε ορίζουμε τίποτα…… άραγε δαμάζουμε τίποτα…. άραγε φτάνουμε ποτέ στα ύψη …. ενίοτε και στα βάθη?????
      Για την προσπάθεια…. για το ταξίδι…. για το όνειρο… μόνο και μόνο για αυτά αξίζει ο κόπος!!!
      Καλή Σαρακοστή να έχουμε Βασίλη !!!!!!

    • Η ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΣΥΓΚΟΝΙΣΤΙΚΑ ΤΟΝ ΧΑΡΤΑΕΤΟ ΑΠ ΤΗ ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ

      Κι όμως ήμουν πλασμένη για χαρταετός.
      Τα ύψη μου άρεσαν ακόμη και όταν
      έμενα στο προσκέφαλο μου μπρούμυτα
      τιμωρημένη ώρες και ώρες.
      Ένιωθα το δωμάτιο μου ανέβαινε
      δεν ονειρευόμουν — ανέβαινε
      φοβόμουνα και μου άρεσε.
      Ήταν εκείνο που έβλεπα πως να το πω
      κάτι σαν την «ανάμνηση τον μέλλοντος»
      όλο δέντρα που έφευγαν βουνά πού άλλαζαν όψη
      χωράφια γεωμετρικά με δασάκια σγουρά
      σαν εφηβαία — φοβόμουνα και μου άρεσε
      ν’ αγγίζω μόλις τα καμπαναριά
      να τους χαϊδεύω τις καμπάνες σαν όρχεις και να χάνομαι. . .
      Άνθρωποι μ’ ελαφρές ομπρέλες περνούσανε λοξά
      και μου χαμογελουσανε·
      κάποτε μου χτυπούσανε στο τζάμι: «δεσποινίς»
      φοβόμουνα και μου άρεσε.
      Ήταν οι «πάνω άνθρωποι» έτσι τους έλεγα
      δεν ήταν σαν τους «κάτω»·
      είχανε γενειάδες και πολλοί κρατούσανε στο χέρι μια γαρδένια»
      μερικοί μισάνοιγαν την μπαλκονόπορτα
      και μου ‘βαζαν αλλόκοτους δίσκους στο πικ-άπ.
      Ήταν θυμάμαι » Ή Άννέτα με τα σάνταλα»
      » Ό Γκέυζερ της Σπιτσβέργης»
      το «Φρούτο δεν εδαγκώσαμε Μάης δεν θα μας έρθει»
      (ναι θυμάμαι και αλλά)
      το ξαναλέω — δεν ονειρευόμουν
      αίφνης εκείνο το «Μισάνοιξε το ρούχο σου κι έχω πουλί
      για σένα».
      Μου το ‘χε φέρει ο Ίππότης-ποδηλάτης
      μια μέρα πού καθόμουνα κι έκανα πώς εδιάβαζα
      το ποδήλατο του με άκρα προσοχή
      το ‘χε ακουμπήσει πλάι στο κρεβάτι μου·
      υστέρα τράβηξε τον σπάγκο κι εγώ κολπώνομουν μες στον
      αέρα
      φέγγανε τα χρωματιστά μου εσώρουχα
      κοίταζα πόσο διάφανοι γίνονται κείνοι πού αγαπούνε
      τροπικά φρούτα και μαντίλια μακρινής ηπείρου·
      φοβόμουνα και μου άρεσε
      το δωμάτιο μου ανέβαινε
      ή εγώ — δεν το κατάλαβα ποτέ μου.
      Είμαι από πορσελάνη καί μαγνόλια
      το χέρι μου κατάγεται από τους πανάρχαιους Ίνκας
      ξεγλιστράω ανάμεσα στις πόρτες όπως
      ένας απειροελάχιστος σεισμός
      που τον νιώθουν μονάχα οι σκύλοι καί τα νήπια·
      δεοντολογικά θα πρέπει να είμαι τέρας
      και όμως η εναντίωση
      αείποτε μ’ έθρεψε και αυτό εναπόκειται
      σ’ εκείνους με το μυτερό καπέλο
      που συνομιλούν κρυφά με τη μητέρα μου
      τις νύχτες να το κρίνουν.
      Κάποτε
      η φωνή της σάλπιγγας από τους μακρινούς στρατώνες
      με ξετύλιγε σαν σερπαντίνα και όλοι γύρω μου
      χειροκροτούσαν — απίστευτων χρόνων θραύσματα
      μετέωρα όλα.
      Στο λουτρό από δίπλα οι βρύσες ανοιχτές
      μπρούμυτα στο προσκέφαλο μου
      θωρούσα τις πηγές με το άσπιλο λευκό πού με πιτσίλιζαν·
      τι ωραία Θεέ μου τι ωραία
      χάμου στο χώμα ποδοπατημένη
      να κρατάω ακόμη μες στα μάτια μου
      ένα τέτοιο μακρινό του παρελθόντος πένθος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε <span>%d</span> bloggers: