• Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω

    Ξεχάστε με στη θάλασσα.....

    GAIVOTAS

    Να’ μουν πουλί θαλασσινό
    να ‘ρχόμουνα όπου είσαι…


    Choose your language
    to translate

    Πάνω από τις πατημασιές που αφήνουν οι οπλές των αλόγων

    καθώς οι άνθρωποι έφιπποι καλπάζουν

    ακολουθώντας τα τύμπανα της παραφροσύνης

    θα σκορπίζω τις στιγμές μας αγάπη μου σβήνοντας έτσι

    -αν και με πόνο- τα ίχνη από το μάταιο τούτο σπαραγμό.

    Για τους μακρινούς απόγονούς μας,

    όταν από ανάγκη κάποτε θα θελήσουν να μας πάρουν το κατόπι….

    μη και ματώσουν σε τούτους τους θρυμματισμένους καιρούς που αγαπηθήκαμε….

    Β.Π

  • free counters

    ΕΦΗ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ efigeo63@gmail.com

  • Blog Stats

    • 933.616 hits
  • Στον καθρέφτη του νερού Δυσπιστείς Την ίδια σου την όψη

  • ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ

  • ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ…

  • Μπορεί αυτός ο κόσμος να είναι ένα λάθος αλλά οι κερασιές ανθίζουν

  • ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ – SOS 1056

  • Αγέραστες οι δίνες. Ο κύκλος αγέραστος σαν πνεύμα που περιφέρει τα ρόδια του από γενιά σε γενιά, αφήνοντας σαν χνάρι, το πουκάμισό του φιδιού, να περπατήσει ο απόγονος, να ξεγελάσει το Μινώταυρο και να αγκαλιάσει το φως και σένα!!!

  • WWF

  • Συγκεντρώνω τους πόθους μας, έτσι έξω από τους προμαχώνες έχω την πολιτεία μας στην καρδιά και έναν αόρατο στρατό με άρματα και άλογα βάζω στα δικά σου χέρια

  • Αρχείο

  • XAMOΓΕΛΑΣΤΕ

  • Πήγαινε στην παραλία σκύψε στη θάλασσα … ξεκίνα να μετράς τις σταγόνες του νερού.... Τόσο πολύ σ’αγαπώ!!!

  • Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928

    Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928 Οι ποιητές (π. 1919)

    Το DNA του Ποιητή

    Μίνα Παπανικολάου

    “Στα βιβλία της ζωής, που δεν γράφτηκαν ακόμα, στο αίμα των Ποιητών που θα ρέει πάντα ταγμένο στην Ουτοπία, στο θάνατο που νικήθηκε από το δάκρυ της αγάπης, στα παλάτια που χτίσαμε, αποκλείοντας τα σκοτάδια, στο Φως, Νυν και Αεί”
     
  • Κικλήσκω μέγαν, αγνόν, εράσμιον, ηδύν έρωτα, τοξαλκή, πτερόεντα, πυρίδρομον, εύδρομον ορμή, συμπαίζοντα θεοίς ηδέ θνητοίς ανθρώποις, ευπάλαμον, διφνή, πάντων κληίδας έχοντας

  • SYNC BLOGS

  • γλάροςΠου ακούμπησες τα λευκά σου φτερά και έγιναν γκρίζα; ρώτησε τον γλάρο μια πεταλούδα. - Πέρασα από την σκέψη ενός πικραμένου... ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

  • Σώπασε…
    ένα σκυλί αλυχτάει μέσα στη νύχτα..
    Σώπασε…
    ένας κάδος απορριμμάτων
    λεηλατείται στα μουλωχτά έξω από την πόρτα μας.
    Σώπασε....
    Ένα κλάμα παιδιού σέρνεται στο δρόμο σα φίδι.
    Σώπασε…
    Δεν έχω πια λέξεις.
    Τις σκόρπισα όλες σε μικρές-μικρές φλογίτσες
    και περιμένω, βουβά να με αγκαλιάσεις απόψε…..
    ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ
  • ΑΝΕR' S TATTOO

    ΝΕΡΑΪΔΑ ΜΟΥ

    Kοιτώ τα μάτια σου και ταξιδεύω σε χίλιες παραμυθιένες λίμνες....

    μα πάντα μια η νεράϊδα....

    ΕΣΥ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!!!!!

  • ''Άς χαρίσουμε στην λογική αλήτικες φτερούγες''

    Π.Ελυάρ

    Kι΄αμα πηδάω κάθε νύχτα

    από την κορυφή της λύπης μου δεν είναι απο συνήθεια ειναι γιατί η αλήθεια, κύριοι, προϋποθέτει ύψος.

    Γ.Στίγκας

    ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ ΤΟΥ ΠΕΛΑΡΓΟΥ

    Μου μοιάζουνε οι πελαργοί

    σαν την ψυχή του ποιητή

    που και να θέλει δεν μπορεί

    στον τόπο του να μένει...

  • το πρώτο μου βραβείο

    ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΟΥ BLOG http://www.sync.gr/takis012/

«Να ονειρεύομαι» – Δημήτρης Λάγιος

Να ονειρεύομαι, απ ‘ το παράθυρο να ταξιδεύω
Να μπαίνω μέσα σου, να καταστρέφομαι και να πεθαίνω.
Η σωτηρία μου, είναι ο θάνατος και το κορμί σου
Να μπαίνω μέσα σου, να καταστρέφομαι και να πεθαίνω.

Μία σπάνια εκτέλεση, με την ερμηνεία του ίδιου του Λάγιου. Από τον τελευταίο του δίσκο «Ερωτική Πρόβα».

Μια ζωή χωρίς ηδονές



Οι ασκητές απαρνιούνται βασικές ανάγκες της ανθρώπινης φύσης: ζουν με το τίποτα! Όμως τι επιτυγχάνουν εγκαταλείποντας τις υλικές χαρές της ζωής και ιδιαίτερα το σεξ;

Δύο μοναχοί περπατούσαν σε ένα μονοπάτι μέχρι που έφτασαν μπροστά σε ένα ποτάμι. Τα νερά ήταν ορμητικά, όχι όμως τόσο ώστε να τους αποτρέψουν από την προσπάθεια να περάσουν απέναντι. Καθώς ετοιμάζονταν να μπουν στο νερό, άκουσαν έκπληκτοι τη φωνή μας νεαρής κοπέλας να ζητά βοήθεια.
Φοβισμένο, το κορίτσι τους είπε πως δεν τολμούσε να τα βάλει με το χείμαρρο και τους παρακάλεσε δειλά να τη βοηθήσουν. Πράγματι, ο ένας απ’ τους δυο τη σήκωσε στα χέρια και την κουβάλησε ως την απέναντι όχθη. Όταν την άφησε στη γη, η κοπέλα τον ευχαρίστησε και τους αποχαιρέτησε.
Οι οδοιπόροι συνέχισαν το δρόμο τους χωρίς να ανταλλάξουν λέξη ώσπου, δυο ημέρες αργότερα, ο ένας έσπασε τη σιωπή και απευθύνθηκε με αγανάκτηση στο σύντροφό του: «Είσαι ασκητής, έδωσες όρκο αγνότητας, μα τόλμησες να πάρεις στην αγκαλιά σου μια γυναίκα!». «Έχεις δίκιο», απάντησε ο άλλος. «Μια νεαρή κοπέλα ζήτησε να τη βοηθήσω, και έτσι έκανα: πέρασα το ποτάμι μαζί της και, όταν φτάσαμε απέναντι, την άφησα. Δυο μέρες τώρα, όμως, εσύ την κουβαλάς ακόμα…». Συνέχεια

Η αποφασιστική στιγμή….

Στις αρχές του 20ου αιώνα, η φωτογραφία ήταν βυθισμένη σε μια σκόπιμα ασαφή Pictorialism . Η επικρατούσα άποψη ήταν ότι έπρεπε να μιμηθούν τη ζωγραφική, ή ότι  η φωτογραφία δεν ήταν «τέχνη». Έτσι, στις αρχές του 1930 ο Edward Weston, Ansel Adams και μερικοί άλλοι στη δυτική ακτή σχηματίζουν την   Ομάδα f/64 σε ένδειξη διαμαρτυρίας.  Κάμερες σε τρίποδα και τεχνικές  (σε όλη τη διαδρομή μέχρι f/64) για να συλλάβουν σκηνές με ένα επίπεδο λεπτομέρειας και σαφήνειας που μόνο ένας ζωγράφος θα μπορούσε μόνο να ονειρεύεται.

“Παρών”

Πάντοτε θα φωνάζω “παρών”
καθώς τα σμήνη, εξορισμένα,
θα επιστρέφουν κατάκοπα στη γη μου.
Πάντοτε θα είμαι εκεί να φωνάξω
αφού ποτέ δεν θα εγκαταλείψω
μήτε φθινόπωρο μήτε χειμώνα
τις πύλες που θα επελαύνει η Άνοιξη.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ

Αγάπη μου για ν’ αναπαραστήσω τους πόθους μου


  Αγάπη μου για ν’ αναπαραστήσω τους πόθους μου

Έπιασα κι έβαλα τα χείλη σου στον ουρανό που μίλαγες
Απαράλλαχτα έτσι σαν άστρο
Τα φιλιά σου μέσα στην ολοζώντανη νύχτα
Και τον ολκό των μπράτσων σου ολόγυρά μου
Σαν τη φλόγα εκείνη που σημαίνει άλωση

Τα όνειρά μου είναι στον κόσμο
Φωτεινά και ατέρμονα.

Κι όταν δεν είσαι εκεί

Ονειρεύομαι ότι κοιμάμαι και ονειρεύομαι ότι ονειρεύομαι.

ELYAR_

http://itzikas.wordpress.com

Το ταξίδι του Οδυσσέα – Σοφία Στρέζου

Το ταξίδι ήταν το όνειρο
στις τεκτονικές πλάκες της μνήμης
εκεί που πάντα ήθελε
να ανακαλύψει την ταυτότητα του νερού
στα δυο δάκρυα
που από μάτια έτρεχαν, Συνέχεια

Σοφών το σαφές..

Κι αυτή η Ανατολή σ΄ αποζητούσε
στο ξάφνιασμα του πρώτου Ήλιου.
Ευτυχώς, η νύχτα κρύφτηκε τρομαγμένη.
Δεν τόλεγα ν΄ άντεχε για πολύ,
σερνάμενη εδώ κι εκεί το μαύρο βέλο της. Συνέχεια