• Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω

    Ξεχάστε με στη θάλασσα.....

    GAIVOTAS

    Να’ μουν πουλί θαλασσινό
    να ‘ρχόμουνα όπου είσαι…


    Choose your language
    to translate

    Πάνω από τις πατημασιές που αφήνουν οι οπλές των αλόγων

    καθώς οι άνθρωποι έφιπποι καλπάζουν

    ακολουθώντας τα τύμπανα της παραφροσύνης

    θα σκορπίζω τις στιγμές μας αγάπη μου σβήνοντας έτσι

    -αν και με πόνο- τα ίχνη από το μάταιο τούτο σπαραγμό.

    Για τους μακρινούς απόγονούς μας,

    όταν από ανάγκη κάποτε θα θελήσουν να μας πάρουν το κατόπι….

    μη και ματώσουν σε τούτους τους θρυμματισμένους καιρούς που αγαπηθήκαμε….

    Β.Π

  • free counters

    ΕΦΗ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ efigeo63@gmail.com

  • Blog Stats

    • 820,706 hits
  • Στον καθρέφτη του νερού Δυσπιστείς Την ίδια σου την όψη

  • ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ

  • ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ…

  • Μπορεί αυτός ο κόσμος να είναι ένα λάθος αλλά οι κερασιές ανθίζουν

  • ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ – SOS 1056

  • Αγέραστες οι δίνες. Ο κύκλος αγέραστος σαν πνεύμα που περιφέρει τα ρόδια του από γενιά σε γενιά, αφήνοντας σαν χνάρι, το πουκάμισό του φιδιού, να περπατήσει ο απόγονος, να ξεγελάσει το Μινώταυρο και να αγκαλιάσει το φως και σένα!!!

  • WWF

  • Συγκεντρώνω τους πόθους μας, έτσι έξω από τους προμαχώνες έχω την πολιτεία μας στην καρδιά και έναν αόρατο στρατό με άρματα και άλογα βάζω στα δικά σου χέρια

  • Αρχείο

  • XAMOΓΕΛΑΣΤΕ

  • Πήγαινε στην παραλία σκύψε στη θάλασσα … ξεκίνα να μετράς τις σταγόνες του νερού.... Τόσο πολύ σ’αγαπώ!!!

  • Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928

    Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928 Οι ποιητές (π. 1919)

    Το DNA του Ποιητή

    Μίνα Παπανικολάου

    “Στα βιβλία της ζωής, που δεν γράφτηκαν ακόμα, στο αίμα των Ποιητών που θα ρέει πάντα ταγμένο στην Ουτοπία, στο θάνατο που νικήθηκε από το δάκρυ της αγάπης, στα παλάτια που χτίσαμε, αποκλείοντας τα σκοτάδια, στο Φως, Νυν και Αεί”
     
  • Κικλήσκω μέγαν, αγνόν, εράσμιον, ηδύν έρωτα, τοξαλκή, πτερόεντα, πυρίδρομον, εύδρομον ορμή, συμπαίζοντα θεοίς ηδέ θνητοίς ανθρώποις, ευπάλαμον, διφνή, πάντων κληίδας έχοντας

  • SYNC BLOGS

  • γλάροςΠου ακούμπησες τα λευκά σου φτερά και έγιναν γκρίζα; ρώτησε τον γλάρο μια πεταλούδα. - Πέρασα από την σκέψη ενός πικραμένου... ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

  • Σώπασε…
    ένα σκυλί αλυχτάει μέσα στη νύχτα..
    Σώπασε…
    ένας κάδος απορριμμάτων
    λεηλατείται στα μουλωχτά έξω από την πόρτα μας.
    Σώπασε....
    Ένα κλάμα παιδιού σέρνεται στο δρόμο σα φίδι.
    Σώπασε…
    Δεν έχω πια λέξεις.
    Τις σκόρπισα όλες σε μικρές-μικρές φλογίτσες
    και περιμένω, βουβά να με αγκαλιάσεις απόψε…..
    ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ
  • ΑΝΕR' S TATTOO

    ΝΕΡΑΪΔΑ ΜΟΥ

    Kοιτώ τα μάτια σου και ταξιδεύω σε χίλιες παραμυθιένες λίμνες....

    μα πάντα μια η νεράϊδα....

    ΕΣΥ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!!!!!

  • ''Άς χαρίσουμε στην λογική αλήτικες φτερούγες''

    Π.Ελυάρ

    Kι΄αμα πηδάω κάθε νύχτα

    από την κορυφή της λύπης μου δεν είναι απο συνήθεια ειναι γιατί η αλήθεια, κύριοι, προϋποθέτει ύψος.

    Γ.Στίγκας

    ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ ΤΟΥ ΠΕΛΑΡΓΟΥ

    Μου μοιάζουνε οι πελαργοί

    σαν την ψυχή του ποιητή

    που και να θέλει δεν μπορεί

    στον τόπο του να μένει...

  • το πρώτο μου βραβείο

    ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΟΥ BLOG http://www.sync.gr/takis012/

Εννιά μήνες …..

Σήμερα αγαπημένοι μου είχα πολύ δύσκολη μέρα….

Συγχωράτε με …. αλλά είναι και κάτι στιγμές που «σπας» και θες αυτό που πλημμύρισε από μέσα σου ….. ψυχή …. ατόφια … καθαρή…. -σπάνιο στις μέρες μας – να μοιραστεί… λες και αν γίνει αυτό …. θα πάθεις κάτι κακό….

Τι περισσότερο κακό να πάθεις από αυτό που φώλιασε μέσα σου με τόσο πόνο και πνίγεται να βγει στο φως … να μοιραστεί να μειωθεί ….. να λειάνει…. να γίνει γνωστό…. για να αποκτήσει υπόσταση…..

Για αυτό …. άλλαξε τώρα επιλογή … εδώ σήμερα έχει πόνο…..

Εννιά μήνες……..  σε εννιά μήνες κάποια ζωή έρχεται…….

εννιά μήνες όμως σαν σήμερα κάποια έφυγε για ΠΑΝΤΑ!!!

Η ΑΔΕΛΦΗ ΜΟΥ σήμερα έκλεισε εννιά μήνες …… εννιά μήνες …. τόσο νέα και τόσο απίστευτα όμορφη … σαν τη ζωή….

«ΚΑΠΝΙΖΕ» ? Κλασσική ερώτηση όλων στο» από τι έφυγε» ?

Εκεί πατάει και η μάνα μου συνέχεια….. όλοι με ρωτάνε «ΚΑΠΝΙΖΕ»? για αυτό παιδάκι μου μη καπνίζεις….. είδες τι έπαθε η αδελφή σου…..

Λες και ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ είναι αποκλειστικότητα του καπνιστή….

Μπούρδες!!!

Τον Καρκίνο τον καλείς όταν πια γίνεσαι φίλος με το ΧΑΡΟ … γιατί δεν βρίσκεις πια καμμιά χαρά στη ζωή … γιατί από παντού ΠΡΟΔΟΘΗΚΕΣ!!!

Και εξαρτάται πόσο δυνατός είσαι για να τα καταφέρεις!

Κάποιοι δεν έχουν τη δύναμη αυτή … παραδίδονται…..

Σε εκλιπαρούσα να προσπαθήσεις καλή μου…. αλλά το έβλεπα….. ήθελες να εγκαταλείψεις………

Εσύ…. ο μπαμπάς …. ο πατέρας των παιδιών μου……

Τόσος θάνατος γύρω  …….  και ο καθένας στον περίγυρο που ζούμε …. «στον κόσμο του»……

Παρά την οικονομική κρίση μου ζούμε… παρά τον τόσο όλεθρο που άνετα παρακολουθούμε χρόνια τώρα παγερά αδιάφοροι ή  μάλλον προσποιητά συνειδητοποιημένοι φιλάνθρωποι…….. παρά την μελλοντική αβεβαιότητα της κοινωνίας ολόκληρης εντός και εκτός των δικών μας συνόρων….. παρά το τρόμο που έντεχνα μας διοχετεύουν με κάθε τρόπο…. παρά …. και θα μπορούσα να αραδιάσω εκατοντάδες παρά ψεύτικης ….. μα πραγματικά ψεύτικης συνειδητοποίησης της ζωής….

Σε ένα νεκροταφείο μπορείς να καταλάβεις …… τη διαφορά του να ζεις …. ή να μη ζεις…….

Ζωή…… και πως ορίζεται η ζωή?????

Ναρκισσιστές του εγώ μας…..  οι περισσότεροι τουλάχιστον, αναζητούμε να αποδεχθούν οι άλλοι τη μοναδικότητά μας, μα …φευ…

φαύλος κύκλος …. το ίδιο αναζητούν όλοι…..

Μοναχικές υπάρξεις ψάχνουμε την αναγνώριση… την αποδοχή … την λατρεία….. εκφρασμένες και δοσμένες σε όλες τους τις εκφάνσεις….

Κάποιοι .. ελάχιστοι ίσως να έχουν αυτές τις ικανότητες… και τυχεροί κάποιοι να τους βρουν…

Μα κάποιοι – ίσως οι πιο πολλοί –  είτε εξαπατούνται εντέχνως …. είτε ξέρουν σίγουρα πως δεν θα το βρουν ποτέ…. είναι αυτοί τελευταίοι που μην έχοντας πια ελπίδα  ….. παραδίδονται…….

Ξέρεις τι είναι να δίνεις το είναι σου όλο και κανείς μα κανείς να μην καταλαβαίνει…????

Να περιμένεις να καταλάβουν και να μπορέσουν να σε κάνουν να νοιώσεις το ίδιο που δίνεις…..

Πόσο ακατόρθωτα δύσκολο … αν αναλογιστείς χωρίς την προκατάληψη των δικών σου θέλω…..

Και αυτά που εσύ νομίζεις πως είναι ότι μπορούσες να δώσεις από το είναι σου… γιατί να φτάνουν στον άλλο έτσι όπως τα ήθελε και τα περίμενε? Μπορεί ακριβώς όπως εσύ νομίζεις πως δεν κατάλαβαν τι έδωσες… έτσι και αυτοί να νοιώθουν ότι εσύ δεν κατάλαβες……. τι σου δόθηκε…

Μέσα σε αυτό λοιπόν τον φαύλο κύκλο των μη παραληφθέντων «δωρεών» και «διεκδικήσεων» παίζεται η ΖΩΗ….

΄Αλλοι τη βλέπουν σαν πρόκληση…  σαν κάλεσμα σε «παιχνίδι» αναμέτρησης  και χαρά….

άλλοι σαν μια περιπέτεια για ήδη «χαμένους από χέρι»…

και άλλοι σαν τόσο ΜΑΤΑΙΗ και ΑΝΟΥΣΙΑ που παραιτούνται οικειοθελώς…..

ΔΕΝ σε ΠΑΡΕΞΗΓΩ μικρούλα μου ….  ΛΥΠΑΜΑΙ ….

ΛΥΠΑΜΑΙ όμως που δεν είσαι ΔΙΠΛΑ μου…..

Να πάμε χέρι… χέρι…..  και ας ΧΑΝΑΜΕ…..

ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΜΑΖΙ…..

Θα αναρωτιόμασταν μαζί …. θα εξακριβώναμε μαζί …. θα φοβόμασταν μαζί ……. θα ελπίζαμε……. ΜΑΖΙ…

Με άφησες όμως ….. και τώρα βλέπω μόνη μου …. φοβάμαι μόνη μου……. αμφιβάλλω μόνη μου … ελπίζω μόνη μου….

ΕΝΝΙΑ ΜΗΝΕΣ ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΝΑ ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ ΤΙ ΤΕΛΙΚΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΖΩΗ….. ΚΑΙ ΠΩΣ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ……  ????

ΓΑΛΗΝΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΕΠΕΛΕΞΕΣ  …………

EΦΗ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Eυχαριστώ Γιώργη για την όμορφη αυτή ιστορία που μου έστειλες!!!!
    .

    Αλάτι, νερό και η λίμνη

    Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας σοφός γέροντας δάσκαλος. Είχε βαρεθεί να ακούει τον μαθητή του να παραπονιέται συνεχώς έτσι μια μέρα αποφάσισε να τον στείλει να του φέρει λίγο αλάτι.

    Όταν εκείνος γύρισε πίσω, ο δάσκαλός του είπε να ρίξει μια γερή δόση σε ένα ποτήρι και μετά να το πιεί.

    «Τι γεύση έχει;» ρώτησε ο δάσκαλος.

    «Πικρή» είπε ο μαθητής.

    Τότε ο δάσκαλος είπε στο νεαρό να πάρει άλλη μια χούφτα αλάτι και μετά να το ρίξει στην κοντινότερη λίμνη. Ο μαθητής έκανε ότι του είπε. Έπειτα ο δάσκαλος του είπε να το δοκιμάσει πίνοντας από το νερό της λίμνης και τον ξαναρώτησε τι γεύση έχει.

    «Γεύση φρεσκάδας» απάντησε ο μαθητής.

    «Το αλάτι το ένοιωσες καθόλου;» ρώτησε ο δάσκαλος.

    «Όχι» απάντησε ο νέος.

    Στο σημείο αυτό ο δάσκαλος έπιασε τα χέρια του μαθητή και του είπε:

    «Ο πόνος στη ζωή μας είναι σαν το καθαρό αλάτι.Η ποσότητα του πόνου παραμένει η ίδια.Όμως η ποσότητα της πίκρας που δοκιμάζουμε, εξαρτάται κάθε φορά από το δοχείο μέσα στο οποίο βάζουμε τον πόνο.

    Έτσι, το μόνο πράγμα που έχεις να κάνεις όταν υποφέρεις είναι να διευρύνεις την αίσθηση των πραγμάτων…

    Πάψε να είσαι το ποτήρι.

    Γίνε η λίμνη!»

    =====================================================

    Όλοι έχουμε την τάση να πιστεύουμε ότι ο δικός μας πόνος πονάει πιο πολύ. Κι όταν πονάμε γινόμαστε ακόμα περισσότερο το κέντρο του κόσμου. Ο εγωισμός αυξάνεται πόσο μάλλον όταν είναι και δικαιολογημένος… Αυτό και μόνο του επιτρέπει να βγει έξω να διαδηλώσει με σημαίες και με ταμπούρλα….

    Και ποιο το αποτέλεσμα;
    Ο πόνος αυξάνεται διότι ως γνωστόν σε ότι εστιαζόμαστε δε συρρικνώνεται αλλά μεγεθύνεται. Όσο μικρότερο το ποτήρι, τόσο μεγαλύτερος ο πόνος. Όσο πιο κοντινή η απόσταση απ’ όπου τον βιώνουμε, τόσο πιο απέραντος μοιάζει.

    Αν όμως βυθίσουμε τον πόνο μας στη απύθμενη λίμνη του πανανθρώπινου πόνου και μετά κοιτάξουμε τη λίμνη από το απέναντι βουνό θα συνεχίσει να έχει την ίδια ένταση, την ίδια σημαντικότητα και το ίδιο βάθος;

    Μια δοκιμή θα μας πείσει.

  2. Ξέρω πόσο αγωνίστηκες… ξέρω πόσο πόνεσες…. ξέρω πόσο παλεύεις ακόμα!!
    Συγκλονιστική η κατάθεση ψυχής Εφάκι μου!!!
    Να σε έχει ο Θεός καλά πάντα!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: