• Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω

    Ξεχάστε με στη θάλασσα.....

    GAIVOTAS

    Να’ μουν πουλί θαλασσινό
    να ‘ρχόμουνα όπου είσαι…


    Choose your language
    to translate

    Πάνω από τις πατημασιές που αφήνουν οι οπλές των αλόγων

    καθώς οι άνθρωποι έφιπποι καλπάζουν

    ακολουθώντας τα τύμπανα της παραφροσύνης

    θα σκορπίζω τις στιγμές μας αγάπη μου σβήνοντας έτσι

    -αν και με πόνο- τα ίχνη από το μάταιο τούτο σπαραγμό.

    Για τους μακρινούς απόγονούς μας,

    όταν από ανάγκη κάποτε θα θελήσουν να μας πάρουν το κατόπι….

    μη και ματώσουν σε τούτους τους θρυμματισμένους καιρούς που αγαπηθήκαμε….

    Β.Π

  • free counters

    ΕΦΗ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ efigeo63@gmail.com

  • Blog Stats

    • 816,910 hits
  • Στον καθρέφτη του νερού Δυσπιστείς Την ίδια σου την όψη

  • ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ

  • ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ…

  • Μπορεί αυτός ο κόσμος να είναι ένα λάθος αλλά οι κερασιές ανθίζουν

  • ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ – SOS 1056

  • Αγέραστες οι δίνες. Ο κύκλος αγέραστος σαν πνεύμα που περιφέρει τα ρόδια του από γενιά σε γενιά, αφήνοντας σαν χνάρι, το πουκάμισό του φιδιού, να περπατήσει ο απόγονος, να ξεγελάσει το Μινώταυρο και να αγκαλιάσει το φως και σένα!!!

  • WWF

  • Συγκεντρώνω τους πόθους μας, έτσι έξω από τους προμαχώνες έχω την πολιτεία μας στην καρδιά και έναν αόρατο στρατό με άρματα και άλογα βάζω στα δικά σου χέρια

  • Αρχείο

  • XAMOΓΕΛΑΣΤΕ

  • Πήγαινε στην παραλία σκύψε στη θάλασσα … ξεκίνα να μετράς τις σταγόνες του νερού.... Τόσο πολύ σ’αγαπώ!!!

  • Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928

    Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928 Οι ποιητές (π. 1919)

    Το DNA του Ποιητή

    Μίνα Παπανικολάου

    “Στα βιβλία της ζωής, που δεν γράφτηκαν ακόμα, στο αίμα των Ποιητών που θα ρέει πάντα ταγμένο στην Ουτοπία, στο θάνατο που νικήθηκε από το δάκρυ της αγάπης, στα παλάτια που χτίσαμε, αποκλείοντας τα σκοτάδια, στο Φως, Νυν και Αεί”
     
  • Κικλήσκω μέγαν, αγνόν, εράσμιον, ηδύν έρωτα, τοξαλκή, πτερόεντα, πυρίδρομον, εύδρομον ορμή, συμπαίζοντα θεοίς ηδέ θνητοίς ανθρώποις, ευπάλαμον, διφνή, πάντων κληίδας έχοντας

  • SYNC BLOGS

  • γλάροςΠου ακούμπησες τα λευκά σου φτερά και έγιναν γκρίζα; ρώτησε τον γλάρο μια πεταλούδα. - Πέρασα από την σκέψη ενός πικραμένου... ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

  • Σώπασε…
    ένα σκυλί αλυχτάει μέσα στη νύχτα..
    Σώπασε…
    ένας κάδος απορριμμάτων
    λεηλατείται στα μουλωχτά έξω από την πόρτα μας.
    Σώπασε....
    Ένα κλάμα παιδιού σέρνεται στο δρόμο σα φίδι.
    Σώπασε…
    Δεν έχω πια λέξεις.
    Τις σκόρπισα όλες σε μικρές-μικρές φλογίτσες
    και περιμένω, βουβά να με αγκαλιάσεις απόψε…..
    ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ
  • ΑΝΕR' S TATTOO

    ΝΕΡΑΪΔΑ ΜΟΥ

    Kοιτώ τα μάτια σου και ταξιδεύω σε χίλιες παραμυθιένες λίμνες....

    μα πάντα μια η νεράϊδα....

    ΕΣΥ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!!!!!

  • ''Άς χαρίσουμε στην λογική αλήτικες φτερούγες''

    Π.Ελυάρ

    Kι΄αμα πηδάω κάθε νύχτα

    από την κορυφή της λύπης μου δεν είναι απο συνήθεια ειναι γιατί η αλήθεια, κύριοι, προϋποθέτει ύψος.

    Γ.Στίγκας

    ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ ΤΟΥ ΠΕΛΑΡΓΟΥ

    Μου μοιάζουνε οι πελαργοί

    σαν την ψυχή του ποιητή

    που και να θέλει δεν μπορεί

    στον τόπο του να μένει...

  • το πρώτο μου βραβείο

    ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΟΥ BLOG http://www.sync.gr/takis012/

Ο Μισέλ ντε Μονταίν για την αυτοεκτίμηση

«Η καλύτερη αρετή μου δεν είναι παρά κάποιο ελάττωμά μου μεταμφιεσμένο».

45279520529Μισέλ ντε Μονταίν (1533-1592).

Ο ΜΙΣΕΛ ντε Μονταίν ήταν ο τελευταίος ουμανιστής της Γαλλικής Αναγέννησης και εκτιμάται τόσο για τις λογοτεχνικές του καινοτομίες όσο και για τη συμβολή του στη φιλοσοφία.

Ως συγγραφέας, ανέπτυξε μια νέα μορφή λογοτεχνικής έκφρασης, το δοκίμιο (essai), μια σύντομη και ομολογουμένως ελλιπή επεξεργασία ενός συναφούς με την ανθρώπινη ζωή θέματος, συνδυάζοντας φιλοσοφικές ιδέες με ιστορικά ανέκδοτα και αυτοβιογραφικά στοιχεία, όλα παρουσιασμένα από τη δική του προσωπική σκοπιά.

Ως φιλόσοφος, υπήρξε θεμελιωτής ενός ιδιόμορφου σκεπτικισμού επηρεασμένου από τους Ακαδημεικούς σκεπτικούς και τον Πύρρωνα. Οι φιλοσοφικές του ιδέες επηρέασαν βαθύτατα σημαντικές φυσιογνωμίες στην ιστορία της φιλοσοφίας, όπως ο Ντεκάρτ και ο Πασκάλ.

Βαθύς γνώστης της ελληνικής και λατινικής γραμματείας, ο Μονταίν είχε ως πρότυπά του τον Σενέκα και τον Κάτωνα, και γνώριζε πολύ καλά τις μεταφράσεις του Σέξτου Εμπειρικού, ιδιαίτερα το έργο του Πυρρώνειοι Υποτυπώσεις.

Ο σκεπτικισμός του Μονταίν, ωστόσο, δεν χαρακτηρίζεται από την άρνηση κάθε θεμελιακής γνώσης, όπως συμβαίνει αργότερα με τον σκεπτικισμό του Ρενέ Ντεκάρτ, αλλά πηγάζει από ένα ζωντανό, διαρκώς εν εγρηγόρσει, ερευνητικό πνεύμα, το οποίο προσπαθεί να φωτίσει όλες τις παραμέτρους που καθορίζουν τη φύση και τη συμπεριφορά του ανθρώπου, όλα τα βιώματα που προέρχονται από την καθημερινή ζωή, από τις προσωπικές εμπειρίες και τα επακόλουθα «υποκειμενικά» συμπεράσματα.

Τι γνωρίζω;

Ο Μονταίν δεν έχει αμφιβολίες μόνο για τις βάσεις των διαφόρων απόψεων. Αμφιβάλλει και για τα δικά του συμπεράσματα, γεγονός που τον ώθησε στην πορεία της ζωής του να αλλάζει τις προγενέστερες απόψεις του. Αμφιβάλλοντας και αλλάζοντας, σαν άλλος Πρωτέας, τις διαμορφωμένες αντιλήψεις του, αποφεύγει τον δογματισμό και ωθείται στην ελευθερία της σκέψης.

Το μεγαλύτερο από τα δοκίμιά του με τίτλο “Apologie de Sebond” περιέχει το διάσημο ρητό του, «Τι γνωρίζω;»

Εφόσον τα εξωτερικά φαινόμενα είναι είδωλα, συνεχώς μεταβαλλόμενα και μη πραγματικά, είναι αδύνατο να σχηματίσουμε μια αληθινή γνώμη. Για τον ίδιο λόγο δεν μπορούμε να δεχτούμε τις γνώμες των άλλων. Επομένως, ο φιλόσοφος οδηγείται στην αναστολή της κρίσης (εποχή). [Η λέξη εποχή σημαίνει επίσχεση, σταμάτημα, διακοπή].

Ο σκεπτικισμός είναι η δύναμη να αντιπαραθέτουμε τα φαινόμενα και τα νοούμενα καθ’ οιονδήποτε τρόπο, μέσω της οποίας οδηγούμαστε –εξαιτίας της ισοσθένειας των αντιτιθέμενων γεγονότων και επιχειρημάτων– αρχικά σε εποχή και στη συνέχεια σε αταραξία. (Σέξτος, Π.Υ. 1.8).

Παραμένει ωστόσο το ερώτημα: «πώς θα ζήσει τη ζωή του ο Σκεπτικός χωρίς να συναινεί σε καμία κρίση; Η απάντηση είναι: μέσω της τετραμερούς καθοδήγησης της φύσης, των συναισθημάτων, των εθίμων και των τεχνών.

Επειδή, λοιπόν, δεν μπορούμε να μένουμε ολοσχερώς ανενεργοί, στρέφουμε την προσοχή μας στα φαινόμενα και ζούμε σύμφωνα με τον κοινό τρόπο ζωής, αδοξάστως [από το στερητικό α– και τη λέξη δόξα, γνώμη, κρίση, δοξασία – χωρίς δηλαδή δογματικές απόψεις].

Αυτός ο συνηθισμένος τρόπος ζωής μοιάζει να είναι τετραμερής: κατά ένα μέρος έγκειται στην καθοδήγηση της φύσης, κατά δεύτερο στην καταναγκαστικότητα των παθών, κατά τρίτον στους παραδοσιακούς νόμους και ήθη, κατά τέταρτον στη διδασκαλία των τεχνών.

Η καθοδήγηση της φύσης είναι αυτή, χάρη στην οποία έχουμε την φυσική ικανότητα της αίσθησης και της σκέψης, η καταναγκαστικότητα των παθών είναι αυτή χάρη στην οποία η πείνα μας οδηγεί στην τροφή και η δίψα στο ποτό· η παράδοση των εθίμων και των νόμων είναι αυτή με βάση την οποία θεωρούμε την ευσέβεια καλή  και την ασέβεια φαύλη· η διδασκαλία των τεχνών είναι αυτή που μας καθιστά ενεργούς στις τέχνες και μας επιτρέπει να επιβιώνουμε. Όλα αυτά τα λέμε αδοξάστως. (Σέξτος, Π.Υ. 1.23-4).

http://www.youmagazine.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: