• Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω

    Ξεχάστε με στη θάλασσα.....

    GAIVOTAS

    Να’ μουν πουλί θαλασσινό
    να ‘ρχόμουνα όπου είσαι…


    Choose your language
    to translate

    Πάνω από τις πατημασιές που αφήνουν οι οπλές των αλόγων

    καθώς οι άνθρωποι έφιπποι καλπάζουν

    ακολουθώντας τα τύμπανα της παραφροσύνης

    θα σκορπίζω τις στιγμές μας αγάπη μου σβήνοντας έτσι

    -αν και με πόνο- τα ίχνη από το μάταιο τούτο σπαραγμό.

    Για τους μακρινούς απόγονούς μας,

    όταν από ανάγκη κάποτε θα θελήσουν να μας πάρουν το κατόπι….

    μη και ματώσουν σε τούτους τους θρυμματισμένους καιρούς που αγαπηθήκαμε….

    Β.Π

  • free counters

    ΕΦΗ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ efigeo63@gmail.com

  • Blog Stats

    • 801,484 hits
  • Στον καθρέφτη του νερού Δυσπιστείς Την ίδια σου την όψη

  • ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ

  • ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ…

  • Μπορεί αυτός ο κόσμος να είναι ένα λάθος αλλά οι κερασιές ανθίζουν

  • ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ – SOS 1056

  • Αγέραστες οι δίνες. Ο κύκλος αγέραστος σαν πνεύμα που περιφέρει τα ρόδια του από γενιά σε γενιά, αφήνοντας σαν χνάρι, το πουκάμισό του φιδιού, να περπατήσει ο απόγονος, να ξεγελάσει το Μινώταυρο και να αγκαλιάσει το φως και σένα!!!

  • WWF

  • Συγκεντρώνω τους πόθους μας, έτσι έξω από τους προμαχώνες έχω την πολιτεία μας στην καρδιά και έναν αόρατο στρατό με άρματα και άλογα βάζω στα δικά σου χέρια

  • Αρχείο

  • XAMOΓΕΛΑΣΤΕ

  • Πήγαινε στην παραλία σκύψε στη θάλασσα … ξεκίνα να μετράς τις σταγόνες του νερού.... Τόσο πολύ σ’αγαπώ!!!

  • Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928

    Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928 Οι ποιητές (π. 1919)

    Το DNA του Ποιητή

    Μίνα Παπανικολάου

    “Στα βιβλία της ζωής, που δεν γράφτηκαν ακόμα, στο αίμα των Ποιητών που θα ρέει πάντα ταγμένο στην Ουτοπία, στο θάνατο που νικήθηκε από το δάκρυ της αγάπης, στα παλάτια που χτίσαμε, αποκλείοντας τα σκοτάδια, στο Φως, Νυν και Αεί”
     
  • Κικλήσκω μέγαν, αγνόν, εράσμιον, ηδύν έρωτα, τοξαλκή, πτερόεντα, πυρίδρομον, εύδρομον ορμή, συμπαίζοντα θεοίς ηδέ θνητοίς ανθρώποις, ευπάλαμον, διφνή, πάντων κληίδας έχοντας

  • SYNC BLOGS

  • γλάροςΠου ακούμπησες τα λευκά σου φτερά και έγιναν γκρίζα; ρώτησε τον γλάρο μια πεταλούδα. - Πέρασα από την σκέψη ενός πικραμένου... ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

  • Σώπασε…
    ένα σκυλί αλυχτάει μέσα στη νύχτα..
    Σώπασε…
    ένας κάδος απορριμμάτων
    λεηλατείται στα μουλωχτά έξω από την πόρτα μας.
    Σώπασε....
    Ένα κλάμα παιδιού σέρνεται στο δρόμο σα φίδι.
    Σώπασε…
    Δεν έχω πια λέξεις.
    Τις σκόρπισα όλες σε μικρές-μικρές φλογίτσες
    και περιμένω, βουβά να με αγκαλιάσεις απόψε…..
    ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ
  • ΑΝΕR' S TATTOO

    ΝΕΡΑΪΔΑ ΜΟΥ

    Kοιτώ τα μάτια σου και ταξιδεύω σε χίλιες παραμυθιένες λίμνες....

    μα πάντα μια η νεράϊδα....

    ΕΣΥ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!!!!!

  • ''Άς χαρίσουμε στην λογική αλήτικες φτερούγες''

    Π.Ελυάρ

    Kι΄αμα πηδάω κάθε νύχτα

    από την κορυφή της λύπης μου δεν είναι απο συνήθεια ειναι γιατί η αλήθεια, κύριοι, προϋποθέτει ύψος.

    Γ.Στίγκας

    ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ ΤΟΥ ΠΕΛΑΡΓΟΥ

    Μου μοιάζουνε οι πελαργοί

    σαν την ψυχή του ποιητή

    που και να θέλει δεν μπορεί

    στον τόπο του να μένει...

  • το πρώτο μου βραβείο

    ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΟΥ BLOG http://www.sync.gr/takis012/

«Κίτρινη κορδέλα» – Κέβιν Πάουερς

Ο πόλεμος επέχει θέση φυσικής τάξης στις ζωές των ανθρώπων. Η στρέβλωση που επιφέρει σε αυτές είναι απλώς μια μετρήσιμη λεπτομέρεια που οφείλει να καταγραφεί. Ο πρωτοεμφανιζόμενος Αμερικανός συγγραφέας Κέβιν Πάουερς, με την «Κίτρινη κορδέλα», αυτό ακριβώς πράττει.

Αποδίδει τιμές στην πιο καθοριστική λεπτομέρεια ενός πολέμου δίχως νόημα. Πατώντας γερά στην ευρεία παράδοση αντιπολεμικών έργων, συνθέτει το ρέκβιεμ μιας νίκης που φέρει όλα τα σημάδια της ήττας. Οι Αμερικανοί επικράτησαν των Ιρακινών, όμως ο φόρος αίματος και μνήμης που κατέθεσαν στα πεδία της μάχης ήταν ασύμφορα βαρύς.

Η «Κίτρινη κορδέλα» είναι εμποτισμένη από την αντιπολεμική οπτική του Χέμινγουεϊ, δίχως όμως να οικειοποιείται τη δωρική έκφραση ρομαντισμού του «πάπα Έρνεστ». Είναι το «Ουδέν νεώτερον από το δυτικό μέτωπο» του μετα–νεωτερισμού. Είναι το «The things they carried» του Τιμ Ο’Μπράιεν, το «Σφαγείο Νο5» του Βόνεγκατ, το «Πέτρινο νυφικό κρεβάτι» του Μούλις. Έχει συνάφειες με το πρόσφατο «Δέντρο από καπνό» του Ντένις Τζόνσον.

Ναι, είναι μακρά η λίστα των λεγόμενων «αντιπολεμικών έργων». Εκείνων που θέλουν να απολογηθούν για την αγριότητα των εχθροπραξιών, να εξηγήσουν τις πτυχές της παράνοιας, να εισδύσουν στην ανάγλυφη ηγεμονία του κακού. Ο Πάουερς το κάνει και μάλιστα με τρόπο τόσο καθηλωτικό.

Η «Κίτρινη κορδέλα» είναι η ιστορία του 21χρονου Μπαρτ και του 18χρονου Μέρφι, δύο «ανειδίκευτων» στρατιωτών που καλούνται να περπατήσουν πάνω σε αναμμένα κάρβουνα δίχως να καούν. Ο χώρος δράσης τους είναι το Αλ Ταφάρ στο Ιράκ, όμως επί της ουσίας δεν δρουν αλλά μέρα με τη μέρα προσπαθούν να διατηρήσουν τη συνάφεια του μυαλού τους, να επιβιώσουν παντί τρόπω, να νοηματοδοτήσουν τις ανθρώπινες απώλειες και την κατάρρευση της λογικής, να ενταχθούν στο κυνικό σχήμα της στρατιωτικής πρακτικής που τους επιβάλλει ο υπολοχαγός Στέρλινγκ.

kitrkord180Οι σκηνές των πολεμικών συγκρούσεων μοιάζουν βγαλμένες από το «Αποκάλυψη τώρα» του Κόπολα. Το κτήνος που άφησε το αποτύπωμά του στο Βιετνάμ, τώρα περπατάει θριαμβικά στο Ιράκ.

Η δύναμη της γλώσσας του Πάουερς διαφαίνεται ακριβώς σε αυτές τις σκηνές: δίχως διάθεση ωραιοποίησης, ντύνει τις πλέον ωμές στιγμές του πολέμου με ένα ποιητικό ένδυμα εσωτερικού βάθους που θυμίζει Πίντσον και ΝτεΛίλλο.

Βετεράνος και ο ίδιος του πολέμου –κατατάχθηκε το 2004 και πολέμησε στο Ιράκ–, δεν παραδίδει ένα ακόμα βιβλίο που εμπορεύεται τον πόλεμο. Δεν προσφέρει ηρωισμό που συνήθως είναι εύθρυπτος και ευχάριστος. Ο Μπαρτ και ο Μέρφι φέρουν το βάρος του αντι-ηρωισμού τους. Η τραγική απώλεια του Μέρφι βυθίζει τον Μπαρτ στο πηγάδι της απόγνωσης. Η επιστροφή στην πατρίδα δεν είναι ένας πρόσχαρος νόστος, αλλά μια ακόμα καταβύθιση στο θρυμματισμένο εγώ του. Συλλαμβάνεται από τις στρατιωτικές αρχές γιατί κάποιος πρέπει να πληρώσει για τα κρίματα του πολέμου. Το σύστημα ξέρει να αναδιπλώνει και συνάμα να απεκδύεται της ευθύνης. Έρχεται σε επαφή με τη μητέρα του Μέρφι, σαν ένα συναπάντημα με τις Ερινύες που θα τον καταδιώκουν. Η ψυχολογική μετατόπιση του Μπαρτ είναι καίρια: το πολεμικό πεδίο τον εμπεριέχει και πίσω στην πατρίδα, ενυπάρχει μέσα του. Η μόνη διέξοδος είναι η σταδιακή εκμηδένισή του.

Ο Πάουερς με το πρώτο του –κιόλας–, μυθιστόρημα εγγράφει λογοτεχνική υποθήκη για το μέλλον. Ήδη τον συνοδεύει πλήθος βραβείων για την «Κίτρινη κορδέλα» και όχι άδικα.

Η μετάφραση είναι της Μυρσίνης Γκανά και λειτουργεί επ’ ωφελεία του κειμένου.

http://www.diavasame.gr/page.aspx?itemID=PPG1386_1355

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: