• Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω

    Ξεχάστε με στη θάλασσα.....

    GAIVOTAS

    Να’ μουν πουλί θαλασσινό
    να ‘ρχόμουνα όπου είσαι…


    Choose your language
    to translate

    Πάνω από τις πατημασιές που αφήνουν οι οπλές των αλόγων

    καθώς οι άνθρωποι έφιπποι καλπάζουν

    ακολουθώντας τα τύμπανα της παραφροσύνης

    θα σκορπίζω τις στιγμές μας αγάπη μου σβήνοντας έτσι

    -αν και με πόνο- τα ίχνη από το μάταιο τούτο σπαραγμό.

    Για τους μακρινούς απόγονούς μας,

    όταν από ανάγκη κάποτε θα θελήσουν να μας πάρουν το κατόπι….

    μη και ματώσουν σε τούτους τους θρυμματισμένους καιρούς που αγαπηθήκαμε….

    Β.Π

  • free counters

    ΕΦΗ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ efigeo63@gmail.com

  • Blog Stats

    • 792,808 hits
  • Στον καθρέφτη του νερού Δυσπιστείς Την ίδια σου την όψη

  • ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ

  • ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ…

  • Μπορεί αυτός ο κόσμος να είναι ένα λάθος αλλά οι κερασιές ανθίζουν

  • ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ – SOS 1056

  • Αγέραστες οι δίνες. Ο κύκλος αγέραστος σαν πνεύμα που περιφέρει τα ρόδια του από γενιά σε γενιά, αφήνοντας σαν χνάρι, το πουκάμισό του φιδιού, να περπατήσει ο απόγονος, να ξεγελάσει το Μινώταυρο και να αγκαλιάσει το φως και σένα!!!

  • WWF

  • Συγκεντρώνω τους πόθους μας, έτσι έξω από τους προμαχώνες έχω την πολιτεία μας στην καρδιά και έναν αόρατο στρατό με άρματα και άλογα βάζω στα δικά σου χέρια

  • Αρχείο

  • XAMOΓΕΛΑΣΤΕ

  • Πήγαινε στην παραλία σκύψε στη θάλασσα … ξεκίνα να μετράς τις σταγόνες του νερού.... Τόσο πολύ σ’αγαπώ!!!

  • Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928

    Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928 Οι ποιητές (π. 1919)

    Το DNA του Ποιητή

    Μίνα Παπανικολάου

    “Στα βιβλία της ζωής, που δεν γράφτηκαν ακόμα, στο αίμα των Ποιητών που θα ρέει πάντα ταγμένο στην Ουτοπία, στο θάνατο που νικήθηκε από το δάκρυ της αγάπης, στα παλάτια που χτίσαμε, αποκλείοντας τα σκοτάδια, στο Φως, Νυν και Αεί”
     
  • Κικλήσκω μέγαν, αγνόν, εράσμιον, ηδύν έρωτα, τοξαλκή, πτερόεντα, πυρίδρομον, εύδρομον ορμή, συμπαίζοντα θεοίς ηδέ θνητοίς ανθρώποις, ευπάλαμον, διφνή, πάντων κληίδας έχοντας

  • SYNC BLOGS

  • γλάροςΠου ακούμπησες τα λευκά σου φτερά και έγιναν γκρίζα; ρώτησε τον γλάρο μια πεταλούδα. - Πέρασα από την σκέψη ενός πικραμένου... ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

  • Σώπασε…
    ένα σκυλί αλυχτάει μέσα στη νύχτα..
    Σώπασε…
    ένας κάδος απορριμμάτων
    λεηλατείται στα μουλωχτά έξω από την πόρτα μας.
    Σώπασε....
    Ένα κλάμα παιδιού σέρνεται στο δρόμο σα φίδι.
    Σώπασε…
    Δεν έχω πια λέξεις.
    Τις σκόρπισα όλες σε μικρές-μικρές φλογίτσες
    και περιμένω, βουβά να με αγκαλιάσεις απόψε…..
    ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ
  • ΑΝΕR' S TATTOO

    ΝΕΡΑΪΔΑ ΜΟΥ

    Kοιτώ τα μάτια σου και ταξιδεύω σε χίλιες παραμυθιένες λίμνες....

    μα πάντα μια η νεράϊδα....

    ΕΣΥ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!!!!!

  • ''Άς χαρίσουμε στην λογική αλήτικες φτερούγες''

    Π.Ελυάρ

    Kι΄αμα πηδάω κάθε νύχτα

    από την κορυφή της λύπης μου δεν είναι απο συνήθεια ειναι γιατί η αλήθεια, κύριοι, προϋποθέτει ύψος.

    Γ.Στίγκας

    ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ ΤΟΥ ΠΕΛΑΡΓΟΥ

    Μου μοιάζουνε οι πελαργοί

    σαν την ψυχή του ποιητή

    που και να θέλει δεν μπορεί

    στον τόπο του να μένει...

  • το πρώτο μου βραβείο

    ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΟΥ BLOG http://www.sync.gr/takis012/

Το πολλαπλό είδωλο του γελωτοποιού

Η γοητεία, το μυστήριο και οι μύθοι που απαντώνται στα πρόσωπα που έκαναν τον βασιλιά να γελά
Γνωστός σχεδόν σε όλες τις γλώσσες και παραδόσεις και ως «ο τρελός», ο γελωτοποιός είναι μία από τις φιγούρες της ανθρώπινης ιστορίας που έχουν αποκτήσει σχεδόν μυθικό χαρακτήρα.Η εικόνα και η εμφάνιση του γελωτοποιού είναι γνωστή σε όλους και διατηρεί μία σημαντική θέση στην κοινωνία μας. Τον συναντάμε παντού: από την τράπουλα, τις απόκριες, το τσίρκο ή τους θιάσους δρόμου, μέχρι τις ταινίες τρόμου, τη λογοτεχνία, ακόμα και ως αντίπαλος του ήρωα των κόμικς, Batman. Ποιά, όμως, είναι η ιστορία αυτού του απροσδιόριστου χαρακτήρα;
Η ιδέα ενός ανθρώπου που δουλειά του είναι η διασκέδαση και η πρόκληση γέλιου είναι από τις αρχαιότερες της ανθρώπινης κοινωνίας. Η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά που έχουμε για άνθρωπο που δουλειά του είναι να διασκεδάζει άλλους, έρχεται από την αρχαία Αίγυπτο κατά την πέμπτη δυναστεία των Φαραώ.Ένας Πυγμαίος ονόματι Ντάνγκα είναι ο πρώτος καταγεγραμμένος διασκεδαστής, και από τα αρχαιολογικά ευρήματα γίνεται σαφές ότι οι Φαραώ αρέσκονταν ιδιαίτερα στο να περιτριγυρίζονται από νάνους, οι οποίοι πολλές φόρες κατείχαν στην αυλή και άλλες θέσεις πέραν αυτής του διασκεδαστή.
«Άσχημέ μου, γκρινιάρη νάνε»Το γεγονός ότι οι διασκεδαστές-γελωτοποιοί που επέλεγαν οι Φαραώ ήταν σχεδόν αποκλειστικά νάνοι ή άτομα με δυσμορφίες, μας αποκαλύπτει μία πολλή σημαντική πλευρά του «επαγγέλματος» του γελωτοποιού. Δηλαδή, την επιλογή ατόμων ως γελωτοποιών όχι εξαιτίας των ικανοτήτων τους στη μουσική, στην ποίηση, στα ακροβατικά ή στα ταχυδακτυλουργικά κόλπα, αλλά λόγω της αλλόκοτης εξωτερικής τους εμφάνισης, ή ακόμα και της πνευματικής και νοητικής τους αστάθειας – εξού και η εναλλακτική ονομασία «Τρελός» (the Fool, le Fol, κτλ.). Η ύπαρξη αυτών των δύο, εντελώς διαφορετικών κατηγοριών γελωτοπoιού-διασκεδαστή θα εξακολουθήσει να υφίσταται καθ’ όλη την ιστορία του επαγγέλματος.Όπως και στην Αίγυπτο, έτσι και στην αρχαία Ελλάδα και στη Ρώμη ο γελωτοποιός είναι αναπόσπαστο στοιχείο των αριστοκρατικών αυλών και των κοινωνικών εκδηλώσεων. Μία από τις καλύτερες πηγές που σώζονται μέχρι τις μέρες μας είναι το έργο Δειπνοσοφισταί του Αθηναίου (2ος αιώνας μ.Χ.). Αν και το κείμενό του ασχολείται με τις απολαύσεις ενός καλού τραπεζιού και παρουσιάζει διάφορες εκλεκτές συνταγές, συμπεριλαμβάνει επίσης μία αφήγηση γιά έναν από τους διασημότερους διασκεδαστές του ελληνικού κόσμου.Διά στόματος Πλουτάρχου (καθώς αυτός υποτίθεται ότι αφηγείται), μαθαίνουμε  ότι τέτοια άτομα ήταν γνωστά στην Ελλάδα ως παράσιτα, επειδή βρίσκονταν στο τραπέζι όχι δικαιωματικά, ούτε μετά από πρόσκληση, αλλά από αναίδεια και θρασύτητα.Υπήρχαν διάφορα είδη παρασίτων που κατηγοριοποιούνταν ανάλογα με τις μεθόδους που χρησιμοποιούσαν για να εξασφαλίσουν το δείπνο τους. Υπήρχαν οι απλοί κόλακες, οι οποίοι δεν μας απασχολούν εδώ, και μετά είχαμε ανθρώπους με διάφορα ταλέντα, όπως οι μιμήσεις ή τα ακροβατικά, που χωρίζονταν σε γελωτοποιούς, σε πλάνους και σε θαυματοποιούς, χωρίς όμως να είναι πάντα ξεκάθαρος ο διαχωρισμός μεταξύ αυτών των κατηγοριών.Ένα άλλο ενδιαφέρον κείμενο είναι το «Συμπόσιον ή Λαπίθαι» του Λουκιανού Σαμοσατέως όπου μας αφηγείται ένα περιστατικό από ένα γαμήλιο συμπόσιο στο οποίο ήταν καλεσμένοι οι επικεφαλής όλων των αντίπαλων φιλοσοφικών σχολών, και το οποίο κατέληξε σε τσακωμό.

Κάποια στιγμή κατα τη διάρκεια του συμποσίου εμφανίστηκε ένας παλιάτσος, άσχημος και με ξυρισμένο κεφάλι. Αφού χόρεψε, ξεκίνησε να σατιρίζει τους συνδαιτημόνες. Ανάμεσά τους και ο Αλκιδάμας ο Κυνικός, ο οποίος είχε καταφθάσει παρά το γεγονός ότι δεν είχε λάβει πρόσκληση.

Ο Αλκιδάμας, πληροφορούμαστε, είχε δείξει σημάδια ζήλιας από νωρίς και όταν ο γελωτοποιός έφτασε σ’ αυτόν και άρχισε να τον σατιρίζει, εκείνος τού επιτέθηκε και κατέληξαν να παίζουν ξύλο. Ο Λουκιανός, ο οποίος φαίνεται να είναι αρκετά εχθρικός προς τους φιλοσόφους,  χαρακτηρίζει το σκηνικό διασκεδαστικό: ένας φιλόσοφος να ανταλλάσει χτυπήματα με έναν γελωτοποιό.

Όμως είναι πολύ ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε ότι αυτό το περιστατικό είναι χαρακτηριστικό μιας γενικότερης τάσης να συνδέουν ή να φέρνουν ως αντίπαλους, τους γελωτοποιούς με ανθρώπους του πνεύματος και της γνώσης. Και μέσα από τέτοια περιστατικά βλέπουμε ότι ο διαχωρισμός μεταξύ των δύο δεν είναι τόσο ξεκάθαρος. Στο εν λόγω περιστατικό μάλιστα ο μεγαλύτερος παλιάτσος, ή τρελός, από τους δύο ήταν σίγουρα ο Αλκιδάμας και όχι ο πραγματικός γελωτοποιός.

Αντίστοιχη είναι η κατάσταση και στη Ρώμη, όπου ο γελωτοποιός δείχνει να κατέχει ανάλογη θέση και να έχει παρόμοια χαρακτηριστικά˙ με μία όμως, βασική διαφορά. Αν και η εμφάνιση ενός γελωτοποιού δεν ήταν ποτέ αυτό που θα αποκαλούσαμε φυσιολογική και το να έχει κάποια εξωτερική ιδιομορφία ή ακόμα και δυσμορφία ήταν σχεδόν απαραίτητο (με πιο δημοφιλείς τους νάνους), ο γελωτοποιός στον ελλαδικό χώρο χαρακτηριζόταν σχεδόν πάντα από εξυπνάδα, πνεύμα, γνώσεις, ταλέντο στο τραγούδι, στον χορό και σε διάφορες άλλες δεξιότητες. Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, όμως, βλέπουμε μία αλλαγή στα κριτήρια επιλογής των γελωτοποιών.

Στα λιγοστά και περιορισμένα στοιχεία που έχουμε, παρατηρούμε ότι πλέον οι πνευματικές και νοητικές ικανότητες ενός διασκεδαστή μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα και βαρύτητα δίνεται στην εξωτερική του εμφάνιση, όπου αναζητείται ό,τι πιο αλλόκοτο και άσχημο. Μάλιστα βλέπουμε και περιστατικά όπου η διανοητική αναπηρία είναι απαραίτητη.

Ασπίδα για το «κακό μάτι» οι γελωτοποιοίΌσο παράξενες και δυσνόητες κι αν μας ακούγονται αυτές οι επιλογές, στην πραγματικότητα τα αίτιά τους είναι πολύπλοκα και η μελέτη τους μας ανοίγει μία ολόκληρη νέα διάσταση γύρω από την προέλευση, τον συμβολισμό και τη λειτουργία του γελωτοποιού. Αν και από κάποιο σημείο και μετά η προτίμηση ατόμων με γκροτέσκα (grotesque) εμφάνιση είχε σκοπό την ικανοποίηση της ανθρώπινης περιέργειας για το παράξενο, το ασυνήθιστο και το αφύσικο, η αρχική ιδέα είχε καθαρά προληπτικό χαρακτήρα.Μία από τις δυνάμεις που συναντάμε σε όλους σχεδόν τους πολιτισμούς της ιστορίας να παραμονεύει την καθημερινότητα όλων των ανθρώπων ανεξαιρέτως, και που πολύς κόσμος υπολογίζει ακόμα και σήμερα, είναι το Κακό Μάτι. Η πιθανότητα να προσελκύσει κάποιος το Κακό Ματι λόγω της καλής του τύχης, ή κάποιας επιτυχίας πάντοτε προκαλούσε –και προκαλεί– φόβο.Ακόμα και σήμερα συναντάμε σε όλες τις χώρες συνήθειες που είναι απομεινάρια αυτού του φόβου, με γνωστότερη όλων το να χτυπάς ή να πιάνεις ξύλο. Με αυτό το σκεπτικό εμφανίστηκαν κατά την ελληνορωμαϊκή περίοδο μικρά φιγουρίνια που αναπαραστούσαν άσχημους ανθρώπους, νάνους, καμπούρηδες -ακόμα και σκελετούς- που σκοπό είχαν να προστατέψουν από το Μάτι. Η θεωρία ήταν πως αν κάποιος είχε στο σπίτι του ή στο εργαστήριό του κάτι τόσο άσχημο, το Μάτι δεν θα τον έπιανε.Αυτή η θεωρία με τη σειρά της προέρχεται από ακόμα παλαιότερες αλλά και διαχρονικότερες παραδόσεις, χειμερινών, κυρίως, εορτασμών για την αλλαγή του χρόνου και για την εξασφάλιση καλής τύχης για το βασίλειο ή την πόλη για τη νέα χρονιά. Κατά τη διάρκεια των εορτασμών οι παραδοσιακοί ρόλοι και η δομή της κοινωνίας αντιστρέφονταν πλήρως.Οι δούλοι άλλαζαν θέσεις με τους κυρίους τους, τη λειτουργία στην εκκλησία την τελούσαν οι λαϊκοί ενώ παρακολουθούσαν οι κληρικοί, και, το βασικότερο όλων, ο βασιλιάς άλλαζε τη θέση του με έναν τρελό, που συνήθως έπαιρνε τον τίτλο «Βασιλιάς της Αταξίας» ή «Άρχοντας της Σκανταλιάς».

Ο νεός αυτός βασιλιάς είχε απόλυτη κυριαρχία για περίπου 12 ημέρες, μέχρι την αλλαγή του χρόνου, και ήταν επικεφαλής όλων των εορτασμών και των καρναβαλιών. Έτσι, ο βασιλιάς, ο οποίος ήταν η ψυχή του βασιλείου, απέφευγε το Κακό Μάτι και διασφάλιζε την ευημερία του λαού του. Συγχρόνως, υπήρχε η πεποίθηση ότι οι τρελοί και άσχημοι άνθρωποι είχαν ανοσία στο Μάτι, ή ακόμα και ότι ήταν προστατευόμενοι του Θεού, οπότε οι πιθανότητες να αποφευχθεί η κακοτυχία αυξάνονταν.

Καμιά φορά όμως το τελετουργικό ήθελε τον τρελό να συγκεντρώνει όλη την κακή τύχη στο πρόσωπό του, οπότε στο τέλος να θυσιάζεται προκειμένου να απαλλαχθεί το βασίλειο από την κακή τύχη. Ή αλλες φορές πάλι, η κακοτυχία συγκεντρωνόταν σε ένα ζώο, συνήθως μία κατσίκα ή έναν τράγο, οπότε ήταν το ζώο που θυσιαζόταν και όχι ο τρελός.
Μέχρι ποιο σημείο οι θυσίες αυτές γίνονταν πραγματικά ή εικονικά δεν είναι γνωστό.

Όπως επίσης δεν γνωρίζουμε μέχρι ποιό σημείο ο «τρελός» που επιλεγόταν για βασιλιάς ήταν πραγματικά ή προσποιητά τρελός. Πάντως, το σίγουρο είναι πως από τον Μεσαίωνα και μετά οι θυσίες ήταν πάντοτε εικονικές και τις περισσότερες φορές, ο βασιλιάς των εορτασμών ήταν επαγγελματίας «τρελός». Όμως, οι παραδόσεις αυτές αφήσαν το στίγμα τους στην αμφίεση του παλιάτσου, με χαρακτηριστικότερο όλων το καπέλο με τα αυτιά, το οποίο πολλοί ερευνητές αποδίδουν σε συμβολική μίμηση του ζώου που θυσιαζόταν, και κατά συνέπεια της θυσίας του προσωρινού βασιλιά-τρελού.

…και προφήτες και πιστοί φίλοι

Με την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο γελωτοποιός εξαφανίζεται για λίγο, για να ξαναεμφανιστεί κατά τον Μεσαίωνα και να φτάσει στο αποκορύφωμα της δόξας του κατά την Αναγέννηση.

Ο γελωτοποιός του Μεσαίωνα είναι πλέον διαφορετικός από αυτόν του ελληνορωμαϊκού κόσμου καθώς ενδιάμεσα έχει έρθει σε επαφή με την κελτική παράδοση της κεντρικής Ευρώπης, η οποία αποδίδει μία εντελώς διαφορετική σημασία στο πρόσωπο των τρελών και αλόκοτων ανθρώπων. Κατ’ αυτούς, ο τρελός είναι ένα άτομο που είναι πολύ πιο κοντά στους θεούς, που επικοικωνεί μαζί τους και προστατεύεται από αυτούς και, έτσι, του αποδίδεται προφητικός χαρακτήρας.

Με την έλευση της νέας θρησκείας, ο ρόλος του προφήτη-τρελού υποβαθμίζεται και σταδιακά συγχωνεύεται με τον γελωτοποιό, ο οποίος με τη σειρά του αναβαθμίζεται από τον ρωμαϊκό γκροτέσκο νάνο σε μία πιο πνευματική φιγούρα, η οποία κινείται στα όρια μεταξύ σοφίας και τρέλας.

Έτσι, βλέπουμε ότι ο γελωτοποιός του Μεσαίωνα, αν και δεν έχει ξεφύγει καθόλου από τα ρωμαϊκά πρότυπα όσον αφορά την εξωτερική του εμφάνιση, αρχίζει να κερδίζει έναν ρόλο που φέρει στοιχεία μάγου, σοφού, διασκεδαστή, ποιητή, ακόμα και ιστορικού ή και προφήτη. Έτσι, ο νέος γελωτοποιός είναι απαραίτητο να έχει ικανότητες στην ποίηση και στον αυτοσχεδιασμό, στην αφήγηση ιστοριών, στη μουσική, στους γρίφους και να έχει πολλές γενικές γνώσεις.
Επιπλέον, βλέπουμε ότι σταθεροποιείται και η επίσημη στολή του γελωτοποιού. Η εικόνα του μακιγιαρισμένου παλιάτσου με το ασπρισμένο πρόσωπο, με το παρδαλό κουστούμι και το σκούφο με τα αυτιά και τα κουδουνάκια είναι ίσως μία από τις πιό χαρακτηριστικές που έχουν επιβιώσει μέχρι σήμερα. Θεωρείται ότι ο «τρελός» πήρε αυτή τη μορφή εκείνη την περίοδο.

Συγχρόνως, το «επάγγελμα» του γελωτοποιού αρχίζει να εδραιώνεται πιο ουσιαστικά και η παρουσία του στις αριστοκρατικές και βασιλικές αυλές αλλά και σε κάθε είδους γιορτή και πανηγύρι είναι άκρως απαραίτητη.
Μάλιστα, αρχίζει να γίνεται διαχωρισμός μεταξύ του ελεύθερου, περιπλανόμενου διασκεδαστή που είναι στη διάθεση οποιουδήποτε ενδιαφέρεται να τον προσλάβει και του γελωτοποιού της αυλής, ο οποίος κατέχει μία ιδιαίτερη και προνομιακή θέση μέσα στην αυλή και στην οικογένεια. Έτσι από τον δέκατο τρίτο αιώνα και μετά αρχίζουμε να έχουμε μαρτυρίες για πολύ στενές σχέσεις μεταξύ του γελωτοποιού και του αρχοντά του, γεμάτες από αμοιβαία πίστη, αφοσίωση και αγάπη.

Ακούμε για γελωτοποιούς που ήταν και περιστασιακοί σύμβουλοι, και που στάθηκαν στην οικογένεια σε δύσκολες ώρες ή ακόμα που έδωσαν τη ζωή τους για να προστατεύσουν τον άρχοντά τους. Και αντίστοιχα έχουμε στοιχεία που μας αποκαλύπτουν την ευγνωμοσύνη με την οποία αντιμετώπιζαν οι άρχοντες τους πιστούς τρελούς τους και τα πανάκριβα δώρα που τους έδιναν, αλλά και τα μέτρα που παίρνανε για να τους αποκαταστήσουν όσο το δυνατόν καλύτερα τα τελευταία χρόνια της ζωής τους.

Στα πρώιμα χρόνια της Αναγέννησης, ο γελωτοποιός είχε αποκτήσει πλέον μια ξεχωριστή θέση στη συνείδηση της κοινωνίας, με ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα να φτάνουν τα όρια της διασημότητας.

Συγχρόνως, όμως, ο γελωτοποιός παρέμενε το ίδιο απόμακρος και αινιγματικός όπως πάντα. Και σε μία περίοδο που έχει χαρακτηριστεί ως η κατεξοχήν ανθρωποκεντρική, αυτό λειτούργησε ως τροφή για τους διανοούμενους και ειδικά τους συγγραφείς της εποχής που εμπνεύστηκαν από τον παλιάτσο και τον χρησιμοποίησαν στα έργα τους.

Σταδιακά, παρατηρούμε την εμφάνιση του γελωτοποιού στη λογοτεχνία και στο θέατρο (με γνωστότερο όλων τον γελωτοποιό Φέστε του Σαίξπηρ από το έργο Η Δωδέκατη Νύχτα) να διαδραματίζει σχετικά κεντρικό ρόλο και να αποκτά μία νέα αίγλη και φήμη. Αυτό οδήγησε στην ανάπτυξη ενός μυθικού χαρακτήρα, με πολλά ρομαντικά στοιχεία, ο οποίος όμως απείχε από την πραγματικότητα.

Παρ’ όλα αυτά, ή ίσως εξαιτίας αυτού, η μυθική αυτή εικόνα του γελωτοποιού επιβίωσε στους αιώνες και μπλέχτηκε με τον ιστορικό γελωτοποιό φτάνοντας μέχρι τις μέρες μας. Σήμερα,  ο γελωτοποιός φαντάζει, ίσως, πιό αινιγματικός και απόμακρος από ποτέ, αλλά και πιο γοητευτικός και μυστηριώδης…

http://www.nemecismag.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: