• Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω

    Ξεχάστε με στη θάλασσα.....

    GAIVOTAS

    Να’ μουν πουλί θαλασσινό
    να ‘ρχόμουνα όπου είσαι…


    Choose your language
    to translate

    Πάνω από τις πατημασιές που αφήνουν οι οπλές των αλόγων

    καθώς οι άνθρωποι έφιπποι καλπάζουν

    ακολουθώντας τα τύμπανα της παραφροσύνης

    θα σκορπίζω τις στιγμές μας αγάπη μου σβήνοντας έτσι

    -αν και με πόνο- τα ίχνη από το μάταιο τούτο σπαραγμό.

    Για τους μακρινούς απόγονούς μας,

    όταν από ανάγκη κάποτε θα θελήσουν να μας πάρουν το κατόπι….

    μη και ματώσουν σε τούτους τους θρυμματισμένους καιρούς που αγαπηθήκαμε….

    Β.Π

  • free counters

    ΕΦΗ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ efigeo63@gmail.com

  • Blog Stats

    • 817,156 hits
  • Στον καθρέφτη του νερού Δυσπιστείς Την ίδια σου την όψη

  • ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ

  • ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ…

  • Μπορεί αυτός ο κόσμος να είναι ένα λάθος αλλά οι κερασιές ανθίζουν

  • ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ – SOS 1056

  • Αγέραστες οι δίνες. Ο κύκλος αγέραστος σαν πνεύμα που περιφέρει τα ρόδια του από γενιά σε γενιά, αφήνοντας σαν χνάρι, το πουκάμισό του φιδιού, να περπατήσει ο απόγονος, να ξεγελάσει το Μινώταυρο και να αγκαλιάσει το φως και σένα!!!

  • WWF

  • Συγκεντρώνω τους πόθους μας, έτσι έξω από τους προμαχώνες έχω την πολιτεία μας στην καρδιά και έναν αόρατο στρατό με άρματα και άλογα βάζω στα δικά σου χέρια

  • Αρχείο

  • XAMOΓΕΛΑΣΤΕ

  • Πήγαινε στην παραλία σκύψε στη θάλασσα … ξεκίνα να μετράς τις σταγόνες του νερού.... Τόσο πολύ σ’αγαπώ!!!

  • Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928

    Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928 Οι ποιητές (π. 1919)

    Το DNA του Ποιητή

    Μίνα Παπανικολάου

    “Στα βιβλία της ζωής, που δεν γράφτηκαν ακόμα, στο αίμα των Ποιητών που θα ρέει πάντα ταγμένο στην Ουτοπία, στο θάνατο που νικήθηκε από το δάκρυ της αγάπης, στα παλάτια που χτίσαμε, αποκλείοντας τα σκοτάδια, στο Φως, Νυν και Αεί”
     
  • Κικλήσκω μέγαν, αγνόν, εράσμιον, ηδύν έρωτα, τοξαλκή, πτερόεντα, πυρίδρομον, εύδρομον ορμή, συμπαίζοντα θεοίς ηδέ θνητοίς ανθρώποις, ευπάλαμον, διφνή, πάντων κληίδας έχοντας

  • SYNC BLOGS

  • γλάροςΠου ακούμπησες τα λευκά σου φτερά και έγιναν γκρίζα; ρώτησε τον γλάρο μια πεταλούδα. - Πέρασα από την σκέψη ενός πικραμένου... ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

  • Σώπασε…
    ένα σκυλί αλυχτάει μέσα στη νύχτα..
    Σώπασε…
    ένας κάδος απορριμμάτων
    λεηλατείται στα μουλωχτά έξω από την πόρτα μας.
    Σώπασε....
    Ένα κλάμα παιδιού σέρνεται στο δρόμο σα φίδι.
    Σώπασε…
    Δεν έχω πια λέξεις.
    Τις σκόρπισα όλες σε μικρές-μικρές φλογίτσες
    και περιμένω, βουβά να με αγκαλιάσεις απόψε…..
    ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ
  • ΑΝΕR' S TATTOO

    ΝΕΡΑΪΔΑ ΜΟΥ

    Kοιτώ τα μάτια σου και ταξιδεύω σε χίλιες παραμυθιένες λίμνες....

    μα πάντα μια η νεράϊδα....

    ΕΣΥ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!!!!!

  • ''Άς χαρίσουμε στην λογική αλήτικες φτερούγες''

    Π.Ελυάρ

    Kι΄αμα πηδάω κάθε νύχτα

    από την κορυφή της λύπης μου δεν είναι απο συνήθεια ειναι γιατί η αλήθεια, κύριοι, προϋποθέτει ύψος.

    Γ.Στίγκας

    ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ ΤΟΥ ΠΕΛΑΡΓΟΥ

    Μου μοιάζουνε οι πελαργοί

    σαν την ψυχή του ποιητή

    που και να θέλει δεν μπορεί

    στον τόπο του να μένει...

  • το πρώτο μου βραβείο

    ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΟΥ BLOG http://www.sync.gr/takis012/

«Όταν ξέσπασε η βία» – Deliverance

Το «Όταν ξέσπασε η βία» παρουσιάζει την πορεία ενός ανθρώπου που χάνεται αναζητώντας τον εαυτό του και τελικά, τον ξαναβρίσκει αλλαγμένο, αλλά εξίσου μοναχικό. Η ιδέα του ταξιδιού εκφράζεται ξεκάθαρα μέσα από την εκδρομή με κανό που επιχειρούν τέσσερις αμερικανοί της μεσαίας τάξης στους ορμητικούς ποταμούς της βόρειας Γεωργίας. Στην ταινία τονίζεται περισσότερο ο χαρακτήρας του Έντ (John Voight), ο οποίος επωμίζεται τον ρόλο του μέσου ανθρώπου που δεν έχει κανένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό και περνά μια σειρά δοκιμασίες.

Από την άλλη μεριά, οι σύντροφοί του: ο Λούις, ο φιλόσοφος συνεπαρμένος από τις ιδέες της επιβίωσης, της λατρείας του σώματος και της φυσικής αντοχής, ο Μπόμπι, ο προγραμματιστής και «καλοπερασάκιας», οπαδός του εύκολου ηδονισμού και ο Ντρου, ο καλλιτέχνης που πιστεύει στο νόμο και τη δημοκρατία. Η κοινή τους εμπειρία θα οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι ο νόμος και η «δημοκρατία» δεν είναι παρά το κομψό επίχρισμα μιας κοινωνίας που στο βάθος θυμίζει τη βία της Άγριας Δύσης. Η ταινία παρουσιάζει μια κοινωνία που παρακμάζει, μια κοινωνία που αποσυντίθεται, προσφέροντας μια αρμονία εντελώς επιφανειακή, όπως αυτή των τεσσάρων ανδρών.

Η βαθύτερη αρμονία έχει χαθεί για πάντα, κι αυτό δείχνει άλλωστε και μια επιβλητική σκηνή της ταινίας, στην οποία ο Ντρου και ένα καθυστερημένο παιδί του χωριού σχηματίζουν με κιθάρα και μπάντζο ένα ξέφρενο ντουέτο, το μουσικό θέμα του οποίου χρησιμεύει σαν λάιτ-μοτίφ όταν, σιγά-σιγά, στην εξέλιξη της ταινίας, χάνεται το αίσθημα της ασφάλειας.

Η ταινία αρχίζει με πλάνα της επέμβασης που γίνεται στον ποταμό με την κατασκευή του φράγματος, ενώ ο Λούις σχολιάζει ότι «θα βιάσουν όλο το τοπίο», και ο Μπόμπι, θαρρείς για να προειδοποιήσει τον θεατή, σκανδαλίζεται από τη γλώσσα που χρησιμοποιεί ο σύντροφός του.

Στη συνέχεια, ο ποταμός γίνεται εχθρός, ενσάρκωση των πρωτόγονων δυνάμεων και ορίζει την καθοριστική στιγμή που οι άνθρωποι θα συναντηθούν με τον εαυτό τους, και μετατρέπεται στην παγίδα η οποία θα καταστρέψει την εύθραυστη ισορροπία που είχαν καταφέρει να δημιουργήσουν.

Κανένας δε θα μπορούσε να εκφράσει αυτόν τον διάλογο με τη φύση καλύτερα από τον Boorman, αυτόν τον τόσο γήινο δημιουργό. Σε μια από τις ομορφότερες σκηνές της ταινίας, ο Έντ σκαρφαλώνει στη βραχώδη πλαγιά υπό το φως της σελήνης, ενώ ο ποταμός κυλάει κάτω από τα πόδια του και ο ουρανός φωτίζεται πίσω του.

Τον τίτλο της ταινίας, Deliverance, που σημαίνει απελευθέρωση, μόνο ειρωνικά μπορεί να τον εκλάβει κανείς. Το γεγονός ότι αυτός ο αμφίσημος τίτλος αναφέρεται σε διάφορα στοιχεία του έργου (νομικές συνέπειες, κοινωνική απελευθέρωση, μεταφυσική σωτηρία), δεν είναι για τον Boorman παρά μια πικρή ειρωνεία. Υπ’ αυτή την έννοια, η ταινία εκφράζει μια αθεράπευτη απαισιοδοξία, καθώς οδηγεί τον κεντρικό ήρωα σε μια αγωνιώδη αλλοτρίωση.

Η σκηνοθεσία δημιουργεί τον δικό της αυτόνομο χώρο, αλλά προσφέροντας στο θεατή μια ψευδαίσθηση διάφανης πραγματικότητας. Με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίζεται και το θέμα της βίας. Ο Βoorman δημιουργεί μια αφόρητη ένταση, δίνοντας μια εντύπωση διάρκειας, όπως, π.χ., στη σκηνή του βιασμού, κινηματογραφημένη κυρίως με γενικό πλάνο, ή του διπλού φονικού, που τονίζεται από την αριστοτεχνική περιστροφή της κάμερας.

Ο Βoorman ανήκει στη μεγάλη αμερικανική παράδοση, ενώ, ταυτόχρονα, την ανανεώνει μέσα από την ίδια τη δομή της αφήγησής του και την ανατροπή των θεμάτων. Μία από τις ωραιότερες ιδέες του βιβλίου (Deliverance),
που υλοποιείται στην ταινία μέσα από τη λιτότητα των τελευταίων πλάνων, είναι αυτή του ποταμού που στέρεψε, αλλά συνεχίζει να κυλά αργά τη νύχτα στους εφιάλτες του Έντ.

Πέρα από το περιστασιακό ταξίδι, το «Όταν ξέσπασε η βία», που αποτελεί μέρος όχι μόνο της θεματικής του Boorman, αλλά και μιας γενικότερης αμφισβήτησης της αμερικανικής κοινωνίας, είναι κυριολεκτικά μια επιστροφή στις απαρχές, όπου ο Αμερικανός ξαναβρίσκει τις βαθύτερες ρίζες και παρορμήσεις της κουλτούρας της χώρας του, ξυπνώντας λουσμένος στον ιδρώτα.

Βιβλιογραφία: John Boorman “Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης”

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: