• Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω

    Ξεχάστε με στη θάλασσα.....

    GAIVOTAS

    Να’ μουν πουλί θαλασσινό
    να ‘ρχόμουνα όπου είσαι…


    Choose your language
    to translate

    Πάνω από τις πατημασιές που αφήνουν οι οπλές των αλόγων

    καθώς οι άνθρωποι έφιπποι καλπάζουν

    ακολουθώντας τα τύμπανα της παραφροσύνης

    θα σκορπίζω τις στιγμές μας αγάπη μου σβήνοντας έτσι

    -αν και με πόνο- τα ίχνη από το μάταιο τούτο σπαραγμό.

    Για τους μακρινούς απόγονούς μας,

    όταν από ανάγκη κάποτε θα θελήσουν να μας πάρουν το κατόπι….

    μη και ματώσουν σε τούτους τους θρυμματισμένους καιρούς που αγαπηθήκαμε….

    Β.Π

  • free counters

    ΕΦΗ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ efigeo63@gmail.com

  • Blog Stats

    • 806,181 hits
  • Στον καθρέφτη του νερού Δυσπιστείς Την ίδια σου την όψη

  • ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ

  • ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ…

  • Μπορεί αυτός ο κόσμος να είναι ένα λάθος αλλά οι κερασιές ανθίζουν

  • ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ – SOS 1056

  • Αγέραστες οι δίνες. Ο κύκλος αγέραστος σαν πνεύμα που περιφέρει τα ρόδια του από γενιά σε γενιά, αφήνοντας σαν χνάρι, το πουκάμισό του φιδιού, να περπατήσει ο απόγονος, να ξεγελάσει το Μινώταυρο και να αγκαλιάσει το φως και σένα!!!

  • WWF

  • Συγκεντρώνω τους πόθους μας, έτσι έξω από τους προμαχώνες έχω την πολιτεία μας στην καρδιά και έναν αόρατο στρατό με άρματα και άλογα βάζω στα δικά σου χέρια

  • Αρχείο

  • XAMOΓΕΛΑΣΤΕ

  • Πήγαινε στην παραλία σκύψε στη θάλασσα … ξεκίνα να μετράς τις σταγόνες του νερού.... Τόσο πολύ σ’αγαπώ!!!

  • Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928

    Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928 Οι ποιητές (π. 1919)

    Το DNA του Ποιητή

    Μίνα Παπανικολάου

    “Στα βιβλία της ζωής, που δεν γράφτηκαν ακόμα, στο αίμα των Ποιητών που θα ρέει πάντα ταγμένο στην Ουτοπία, στο θάνατο που νικήθηκε από το δάκρυ της αγάπης, στα παλάτια που χτίσαμε, αποκλείοντας τα σκοτάδια, στο Φως, Νυν και Αεί”
     
  • Κικλήσκω μέγαν, αγνόν, εράσμιον, ηδύν έρωτα, τοξαλκή, πτερόεντα, πυρίδρομον, εύδρομον ορμή, συμπαίζοντα θεοίς ηδέ θνητοίς ανθρώποις, ευπάλαμον, διφνή, πάντων κληίδας έχοντας

  • SYNC BLOGS

  • γλάροςΠου ακούμπησες τα λευκά σου φτερά και έγιναν γκρίζα; ρώτησε τον γλάρο μια πεταλούδα. - Πέρασα από την σκέψη ενός πικραμένου... ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

  • Σώπασε…
    ένα σκυλί αλυχτάει μέσα στη νύχτα..
    Σώπασε…
    ένας κάδος απορριμμάτων
    λεηλατείται στα μουλωχτά έξω από την πόρτα μας.
    Σώπασε....
    Ένα κλάμα παιδιού σέρνεται στο δρόμο σα φίδι.
    Σώπασε…
    Δεν έχω πια λέξεις.
    Τις σκόρπισα όλες σε μικρές-μικρές φλογίτσες
    και περιμένω, βουβά να με αγκαλιάσεις απόψε…..
    ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ
  • ΑΝΕR' S TATTOO

    ΝΕΡΑΪΔΑ ΜΟΥ

    Kοιτώ τα μάτια σου και ταξιδεύω σε χίλιες παραμυθιένες λίμνες....

    μα πάντα μια η νεράϊδα....

    ΕΣΥ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!!!!!

  • ''Άς χαρίσουμε στην λογική αλήτικες φτερούγες''

    Π.Ελυάρ

    Kι΄αμα πηδάω κάθε νύχτα

    από την κορυφή της λύπης μου δεν είναι απο συνήθεια ειναι γιατί η αλήθεια, κύριοι, προϋποθέτει ύψος.

    Γ.Στίγκας

    ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ ΤΟΥ ΠΕΛΑΡΓΟΥ

    Μου μοιάζουνε οι πελαργοί

    σαν την ψυχή του ποιητή

    που και να θέλει δεν μπορεί

    στον τόπο του να μένει...

  • το πρώτο μου βραβείο

    ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΟΥ BLOG http://www.sync.gr/takis012/

Ο Νικηφόρος Βρεττάκος μέσα από την πένα της ΦΑΙΔΡΑΣ ΖΑΜΠΑΘΑ – ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΥ

rainbow

‘’ Ήρθα…να φτιάξω ουράνια τόξα για τα παιδιά του άλλου αιώνα που θα παίζουν στο χορτάρι μου.’’

 

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

Νικηφόρε πάντα βρισκόσουνα βυθισμένος όπως ο ίδιος έγραφες ‘’ στο βάθος του συναισθήματος ‘’ όπου όλοι το διαπίστωσαν αλλά λίγοι το κατάλαβαν ή δεν ήθελαν να το καταλάβουν. Τους τύφλωνε το φως που πήγαζε από τα μάτια σου και παιχνίδιζε ανάμεσα στα λεπτά σου δάχτυλα .Στη συνέχεια προχωρούσε στη σκέψη σου, σ εκείνους τους λαβύρινθους που μεταλλάσσονταν σε αγάπη άπλετη, ατέλειωτη , ν αγκαλιάζει ολόκληρο το σύμπαν .Κι έτσι έμαθες ,Νικηφόρε ότι ‘’Κι η αλήθεια τ ουρανού και της Γης αποτυπώνεται στους στίχους μου όπως ο πόνος του Χριστού στην Εικόνα ‘’ καθώς γράφεις.
Κι όταν ακόμη διαμαρτύρεσαι Νικηφόρε η φωνή σου παίρνει μια αλλόκοτη γλυκύτητα .Είναι σα να μιλάς με τα πουλιά ,και τις χιλιάδες κόρες του Ήλιου . Εκείνα τα λυγερόκορμα κορίτσια που λικνίζονται με περισσή χάρη χαϊδεύοντας τα χρυσαφιά γένια του ,όταν εκείνος, αποκαμωμένος ψάχνει μια γωνιά δροσιάς ν ακουμπήσει το βλέμμα του .

Ποιός άραγε πλάνεψε τα πράσινα μάτια εκείνου του ήλιου που σαν αδερφός σου Νικηφόρε ντρεπότανε ‘’ να διασχίσει τα εννέα βήματα από την Ανατολή ως τη Δύση .’’

Σεμνός, πράος ο Ποιητής μας ποτέ δεν πίστεψε ότι ανήκει στους πιο λυρικούς ,τους πιο τρυφερούς Ποιητές της γενιάς του .Το μόνο που σημείωσε στην αλληλογραφία του ,με αποδέκτη τον ίδιο στο κομψό ,μικρό βιβλίο με τίτλο ‘’Εις Εαυτόν ‘’ που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Εκδόσεις ΠΟΤΑΜΟΣ ,ότι δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας ποιητής .

Σε όλη την ποιητική του διαδρομή νιώθει πόνο για τον Άνθρωπο και όχι μόνο ,είναι και τα πράγματα ,’όπως λέει , και τα λουλούδια και τα ζώα και ο ήλιος όπως εξομολογείται μέσα από την Ποίηση ,αλλά και μέσα από τις σημειώσεις του .
Ο Ποιητής μας σπάραζε για το άδικο,το βίαιο, το σκληρό που συναντούσε στην καθημερινότητα. Ωστόσο διακρίνουμε την ανάγκη του να προχωρήσει σε μια βυθοσκόπηση στον ευαίσθητο ψυχισμό του περνώντας μέσα από τις συμπληγάδες των ανθρωπίνων συναισθημάτων .

Θεωρεί ότι και ο ίδιος ανήκει σ ε αυτό το ανθρώπινο πλήθος που αγωνιά, πονά, συχνά διώκεται, αιωρείται ποτέ όμως δεν παραδίνεται από τον αγώνα της αναζήτησης του δίκιου, της ελευθερίας του, ώστε ο άνθρωπος να προστατευτεί από επικίνδυνες και παραβατικές συμπεριφορές . Ένα φως ,μια Αγάπη για όλον τον κόσμο αναζητούσε ο Νικηφόρος που έσκαψε βαθιά μέσα του ώστε να συντονίσει τα βήματά του με τα βήματα των ανθρώπων που αγωνίζονταν για την Ποίηση, την αδερφοσύνη . Για το ζεστό χέρι που θ απλώσεις στον διπλανό σου ακόμη και σ εκείνο το παιδί με το κομμένο χέρι.

Αλλά εσύ, Νικηφόρε του δώρισες το δικό σου .Κ ι όσα χέρια κι αν κόψουνε εσύ θα ζωγραφίζεις χέρια στον ουρανό για όλα τα παιδιά του Κόσμου
Πάντα όμως εβρισκες καταφύγιο στην Πλούμιτσα .Μ α εκείνη τη μέρα η Μητέρα σου δεν ήξερε Νικηφόρε ότι κάποτε θα σε συναντούσε πέρα μακριά από τον ήλιο, μακριά από το φως .

Κι ενώ εσύ αγνάντευες τους μεγάλους πεθαμένους και τα φέρετρα που τα Σεραφείμ ανέβαζαν στα ουράνια και όλοι μαζί τραγούδαγαν :: Α Για – για – τραβούν του ήλιου τα σχοινιά ..

Μα εσύ ένιωσες ξένος στη Πλούμιτσα…. Όμως Νικηφόρε λάθεψες τούτη τη φορά γιατί και το κόκκινο χώμα της και ο Ταύγετος από απέναντι σε περιμένανε όπως σε περιμένουνε πάντα με μια απέραντη Αγάπη . Γιατί όλη σου τη ζωή αγωνίστηκες γι αυτή την Αγάπη που σε κάθε σου στίχο γίνεται φως, γίνεται ποταμός να ταξιδεύει την ιστορία σου κι ακόμα να γίνεται ουρανός γαλαζόασπρος σαν άδολη αγκαλιά που αγκαλιάζει τον αγέρωχο Ταύγετο
Κάποτε έγραψες Νικηφόρε : ‘’ ο Θάνατος είναι έν αστέρι που μας στεφανώνει τα μαλλιά’’. ΄Ετσι σε βλέπω κάποιες στιγμές στεφανωμένο με φως, με το τραγούδι των πουλιών και με όλα τα λουλούδια δίπλα σου που τραγούδησες κι αγάπησες .

Νικηφόρε δεν έμεινε κάτι στη ζωή που, δεν το άγγιξε η πέννα σου . Για την ΕΙΡΗΝΗ έγραψες: ‘’ Είναι όπως ένα κλωνάρι μυγδαλιάς σε ποτηρι στην καρδιά μου η αγάπη .Πέφτει πάνω της ο ήλιος και γιομίζει πουλιά . Το καλύτερο αηδόνι λέει τ΄ όνομα σου ‘’. Και πιο κάτω : ‘’Είναι τόσο μεγάλος ο κόσμος που μου κόβεται η φωνή . Πες μου δυο λέξεις. Απ όταν μου γέλασες μόνο ακούω .’’

Και για τα παιδιά έγραψες : ‘’ Ήρθα…να φτιάξω ουράνια τόξα για τα παιδιά του άλλου αιώνα που θα παίζουν στο χορτάρι μου.’’

Δεν θέλω να σε πικράνω αλλά τα παιδιά δεν ξέρω αν θα βρούνε το χορτάρι σου, Νικηφόρε, για να παίξουνε ,ούτε αν θα βρούνε τα ουράνια τόξα σου. Μας κλέψανε τη Γη, τον ήλιο , το όνειρο κι εκείνο το φεγγάρι που τόσο αγαπήσαμε να μας μιλάει για τον πόνο του ΄Ερωτα, για την Ειρήνη ,για την Αγάπη που φωλιάζει στην καρδιά μας και μας γεμίζει κουράγιο και ομορφιά για να συνεχίσουμε τον αγώνα το δικό σας ,αυτόν τον αγώνα που μας μάθατε ,που μας διδάξατε .Όμως αυτός ο αγώνας άλλαξε πρόσωπο κι εμείς βρεθήκαμε απροετοίμαστοι .

Κι εσύ προσκυνώντας το άγιο κι αγαπημένο χώμα της Πλούμιτσας πονούσες κάτω από τα γκρίζα σύννεφα που στεφάνωναν τον υπερήφανο φίλο σου τον Ταύγετο .Και κάποια στιγμή ήθελες να φύγεις ,ν απομακρυνθείς ,μα ο Ταύγετος σου ψιθύρισε : ‘’μόλις ήρθες Νικηφόρε, σε τούτη τη βροχή, και τον κουρνιαχτό ,στους βράχους και στις πέτρες που ράγιζαν στην αιώνια θλίψη των ματιών σου. Και στο πικρό χαμόγελο που ξεμύτιζε μέσα από τις όμορφες χαρακιές του προσώπου σου που συνορεύανε με τα όνειρα και τις ελπίδες που τόσα χρόνια έχτιζες . Μέσα από τα μάτια της Μαργαρίτας που πάντα σε ακολουθούσανε και φώτιζαν το δρόμο σου, τα όνειρα σου ,τις ατέλειωτες νύχτες σου και τα Θολά Ποτάμια που ύμνησες με τόσο θαυμασμό .

Η Μητέρα σου δεν γνώριζε ,Νικηφόρε, πόσο σε αγαπούσε ο ήλιος, κάθε μέρα καθρεφτιζότανε στα μάτια σου και στα μάτια της Μαργαρίτας . Και ποιος να γνώριζε ότι ο Ταύγετος σε περίμενε το πρωί να του πεις ‘’Καλημέρα ‘’
Κι εσύ πάντα θα τη στέλνεις από εκεί πού βρίσκεσαι κι ο Ταύγετος πάντα θα την περιμένει .

Κι εγώ δεν θα ξεχάσω τον Πνευματικό μου Πατέρα που δειλά- δειλά του πρωτοδιάβασα τα πρώτα μου σπαράγματα και με το γλυκό του χαμόγελο γύρισε και μου είπε : ‘’είσαι σε καλό δρόμο , προχώρα ‘’. Σ΄Ευχαριστώ ,Νικηφόρε !!

ΦΑΙΔΡΑ ΖΑΜΠΑΘΑ – ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΥ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: