• Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω

    Ξεχάστε με στη θάλασσα.....

    GAIVOTAS

    Να’ μουν πουλί θαλασσινό
    να ‘ρχόμουνα όπου είσαι…


    Choose your language
    to translate

    Πάνω από τις πατημασιές που αφήνουν οι οπλές των αλόγων

    καθώς οι άνθρωποι έφιπποι καλπάζουν

    ακολουθώντας τα τύμπανα της παραφροσύνης

    θα σκορπίζω τις στιγμές μας αγάπη μου σβήνοντας έτσι

    -αν και με πόνο- τα ίχνη από το μάταιο τούτο σπαραγμό.

    Για τους μακρινούς απόγονούς μας,

    όταν από ανάγκη κάποτε θα θελήσουν να μας πάρουν το κατόπι….

    μη και ματώσουν σε τούτους τους θρυμματισμένους καιρούς που αγαπηθήκαμε….

    Β.Π

  • free counters

    ΕΦΗ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ efigeo63@gmail.com

  • Blog Stats

    • 800,485 hits
  • Στον καθρέφτη του νερού Δυσπιστείς Την ίδια σου την όψη

  • ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ

  • ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ…

  • Μπορεί αυτός ο κόσμος να είναι ένα λάθος αλλά οι κερασιές ανθίζουν

  • ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ – SOS 1056

  • Αγέραστες οι δίνες. Ο κύκλος αγέραστος σαν πνεύμα που περιφέρει τα ρόδια του από γενιά σε γενιά, αφήνοντας σαν χνάρι, το πουκάμισό του φιδιού, να περπατήσει ο απόγονος, να ξεγελάσει το Μινώταυρο και να αγκαλιάσει το φως και σένα!!!

  • WWF

  • Συγκεντρώνω τους πόθους μας, έτσι έξω από τους προμαχώνες έχω την πολιτεία μας στην καρδιά και έναν αόρατο στρατό με άρματα και άλογα βάζω στα δικά σου χέρια

  • Αρχείο

  • XAMOΓΕΛΑΣΤΕ

  • Πήγαινε στην παραλία σκύψε στη θάλασσα … ξεκίνα να μετράς τις σταγόνες του νερού.... Τόσο πολύ σ’αγαπώ!!!

  • Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928

    Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928 Οι ποιητές (π. 1919)

    Το DNA του Ποιητή

    Μίνα Παπανικολάου

    “Στα βιβλία της ζωής, που δεν γράφτηκαν ακόμα, στο αίμα των Ποιητών που θα ρέει πάντα ταγμένο στην Ουτοπία, στο θάνατο που νικήθηκε από το δάκρυ της αγάπης, στα παλάτια που χτίσαμε, αποκλείοντας τα σκοτάδια, στο Φως, Νυν και Αεί”
     
  • Κικλήσκω μέγαν, αγνόν, εράσμιον, ηδύν έρωτα, τοξαλκή, πτερόεντα, πυρίδρομον, εύδρομον ορμή, συμπαίζοντα θεοίς ηδέ θνητοίς ανθρώποις, ευπάλαμον, διφνή, πάντων κληίδας έχοντας

  • SYNC BLOGS

  • γλάροςΠου ακούμπησες τα λευκά σου φτερά και έγιναν γκρίζα; ρώτησε τον γλάρο μια πεταλούδα. - Πέρασα από την σκέψη ενός πικραμένου... ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

  • Σώπασε…
    ένα σκυλί αλυχτάει μέσα στη νύχτα..
    Σώπασε…
    ένας κάδος απορριμμάτων
    λεηλατείται στα μουλωχτά έξω από την πόρτα μας.
    Σώπασε....
    Ένα κλάμα παιδιού σέρνεται στο δρόμο σα φίδι.
    Σώπασε…
    Δεν έχω πια λέξεις.
    Τις σκόρπισα όλες σε μικρές-μικρές φλογίτσες
    και περιμένω, βουβά να με αγκαλιάσεις απόψε…..
    ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ
  • ΑΝΕR' S TATTOO

    ΝΕΡΑΪΔΑ ΜΟΥ

    Kοιτώ τα μάτια σου και ταξιδεύω σε χίλιες παραμυθιένες λίμνες....

    μα πάντα μια η νεράϊδα....

    ΕΣΥ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!!!!!

  • ''Άς χαρίσουμε στην λογική αλήτικες φτερούγες''

    Π.Ελυάρ

    Kι΄αμα πηδάω κάθε νύχτα

    από την κορυφή της λύπης μου δεν είναι απο συνήθεια ειναι γιατί η αλήθεια, κύριοι, προϋποθέτει ύψος.

    Γ.Στίγκας

    ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ ΤΟΥ ΠΕΛΑΡΓΟΥ

    Μου μοιάζουνε οι πελαργοί

    σαν την ψυχή του ποιητή

    που και να θέλει δεν μπορεί

    στον τόπο του να μένει...

  • το πρώτο μου βραβείο

    ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΟΥ BLOG http://www.sync.gr/takis012/

«Ο Τρόφιμος» – Φαίδων Θεοφίλου

1381834_10151936115607859_1581675396_n

Ο Φαίδων Θεοφίλου στο μυθιστόρημα του «Ο Τρόφιμος» , με μυθοπλαστική δεξιοτεχνία και στοχαστική διάθεση πραγματοποιεί ένα εξαίρετο δοκίμιο πάνω στην ανθρώπινη περιπέτεια της προσωπικής ζωής.

Με κεντρικό άξονα της πλοκής την ολική απώλεια της μνήμης και την προσπάθεια για την δημιουργία μιας άλλης εντελώς καινούργιας μνήμης, ο Τρόφιμος ενός ψυχιατρικού Ιδρύματος, γεμίζει τις σελίδες του βιβλίου με μία απόλυτη, ανατρεπτική και αιρετική στάση ζωής.

«Έφιππος στην ελευθερία του» ο Τρόφιμος, πριμοδοτεί με πρωτογενή χοϊκό κοχλασμό τα συναισθήματα, προσδίδει επηυξημένο κύρος στη λατρεία της φύσης και προτείνει ένα modus vivendi με προεξάρχοντα υλικά την ατομική αξιοπρέπεια, την κοινωνική αλληλεγγύη και την διασφάλιση της ελευθερίας.

Με γνήσια πεζογραφική φλέβα, ο Φαίδων Θεοφίλου, στήνει ένα μυθιστόρημα που η γραφή του αποπνέει ποιητική και ερωτική διάθεση και σε παρασύρει σε μια απολαυστική ανάγνωση. Με ολιγοπρόσωπο θίασο κινεί τα νήματα μιας αποτελεσματικής εσωτερικής δράσης χωρίς διδαχές. Ενανθρωπίζει τα πάθη , τις εκρήξεις και τις σιωπές, καταργεί τις συμβάσεις.

Ο Φαίδων Θεοφίλου ανατέμνει στον φρέσκο στοχασμό του Τρόφιμου το ακριβό δώρο της ελευθερίας «ταξιδεύοντας στο χάσμα της μνήμης». Χωρίς να κλείνει το μάτι στον αναγνώστη, η επώδυνη μοναξιά, η ηφαιστειακή άνθιση του Έρωτα και η σπαρακτική φιλοσοφική αναζήτηση για «την υπέρβαση της γλώσσας, της λογικής και της μεταφυσικής» αποκτούν μια θερμή ανθρώπινη υπόσταση. Με διεισδυτική και ευαίσθητη ματιά και οξύτητα στις παρατηρήσεις του, «η διαρκής ροή» του δίπτυχου ζωή-θάνατος ή του τρίπτυχου: ζωή- θάνατος- ζωή, αντιμετωπίζεται με εξαιρετική φιλοσοφική καλλιέργεια.

Ο εξολομογητικός τόνος του Τρόφιμου εκφράζει την ανθρώπινη αγωνία που συνθλίβεται ανάμεσα σε υποστασιακές παγίδες και τραγικά αδιέξοδα, χωρίς «μαλάματα» και κορδελίτσες. Χωρίς κορώνες, αλλά με μεθοδική πειστικότητα και ατράνταχτη επιχειρηματολογία, κερδίζει το στοίχημα και γίνεται ο υπερασπιστής της υπέρτατης τέχνης- δηλαδή της ποίησης.

Ο Θεοφίλου δεν ξεχνά τη θητεία του στην ποίηση και πετάει το γάντι:

«Όταν οι εξουσίες σκύψουν
τείνοντας το αυτί
στα χείλη των ποιητών
το κέρδος
δε θα ’ναι που θ’ ακούσουν
μα το σκύψιμο».

Συντελείται, λοιπόν, σ’ ένα κλειστό χώρο η υπεράσπιση της ποιητικής τέχνης «με νόμους άλλους από εκείνους που κυβερνούν τη συνομιλία και τη λογική συζήτηση».

Γι’ αυτό, το Ίδρυμα γίνεται για τον Τρόφιμο «λιβάδι προσωπικής ελευθερίας». Είναι η αύρα που ο ποιητής, αντιστρέφοντας τον συλλογισμό του Καρυωτάκη, νιώθει «ότι:

«δεν του είναι οι στίχοι
άχαρη τύχη
και ματαιότη»

Η πρόβλεψη μου για τον Τρόφιμο, ένα χαρακτήρα που ξεχωρίζει για την ποιότητα των ιδεών του, για το δυσπρόσιτο αλλά απαράμιλλο ήθος του, που θωρακίζει για λογαριασμό μας τη φλόγα της ελευθερίας και θωρακίζεται για να κρατηθεί μακριά από την ευτέλεια και τη μιζέρια της συνθηκολόγησης, είναι ότι θα κρατηθεί ως φωτεινό παράδειγμα ενός ανθρώπου που πάλεψε και κέρδισε τη ζωή του και τον Έρωτα, που πλούτισε την ευαισθησία και την ανθρωπιά μας αθόρυβα, αλλά πλουσιοπάροχα. Η τέχνη απόκτησε τον εκπρόσωπο που φιλοδόξησε και πέτυχε να μας προικίσει με την αισθητική του λίγου και του απόλυτου, χωρίς μυστικισμό, χωρίς ιδιοτέλεια.

Ο Τρόφιμος, πλούσιος σε Ιδέες και όνειρα, μας θυμίζει τους στίχους του Σεφέρη:

«Κράτησε τη ζωή του ψηλαφώντας με τις δικές του φλέβες
τις φλέβες εκείνες που ξεφεύγουν γυρεύοντας το νερό που μας αγγίζει».

http://www.terrafedon.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: