• Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω

    Ξεχάστε με στη θάλασσα.....

    GAIVOTAS

    Να’ μουν πουλί θαλασσινό
    να ‘ρχόμουνα όπου είσαι…


    Choose your language
    to translate

    Πάνω από τις πατημασιές που αφήνουν οι οπλές των αλόγων

    καθώς οι άνθρωποι έφιπποι καλπάζουν

    ακολουθώντας τα τύμπανα της παραφροσύνης

    θα σκορπίζω τις στιγμές μας αγάπη μου σβήνοντας έτσι

    -αν και με πόνο- τα ίχνη από το μάταιο τούτο σπαραγμό.

    Για τους μακρινούς απόγονούς μας,

    όταν από ανάγκη κάποτε θα θελήσουν να μας πάρουν το κατόπι….

    μη και ματώσουν σε τούτους τους θρυμματισμένους καιρούς που αγαπηθήκαμε….

    Β.Π

  • free counters

    ΕΦΗ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ efigeo63@gmail.com

  • Blog Stats

    • 817,156 hits
  • Στον καθρέφτη του νερού Δυσπιστείς Την ίδια σου την όψη

  • ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ

  • ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ…

  • Μπορεί αυτός ο κόσμος να είναι ένα λάθος αλλά οι κερασιές ανθίζουν

  • ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ – SOS 1056

  • Αγέραστες οι δίνες. Ο κύκλος αγέραστος σαν πνεύμα που περιφέρει τα ρόδια του από γενιά σε γενιά, αφήνοντας σαν χνάρι, το πουκάμισό του φιδιού, να περπατήσει ο απόγονος, να ξεγελάσει το Μινώταυρο και να αγκαλιάσει το φως και σένα!!!

  • WWF

  • Συγκεντρώνω τους πόθους μας, έτσι έξω από τους προμαχώνες έχω την πολιτεία μας στην καρδιά και έναν αόρατο στρατό με άρματα και άλογα βάζω στα δικά σου χέρια

  • Αρχείο

  • XAMOΓΕΛΑΣΤΕ

  • Πήγαινε στην παραλία σκύψε στη θάλασσα … ξεκίνα να μετράς τις σταγόνες του νερού.... Τόσο πολύ σ’αγαπώ!!!

  • Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928

    Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928 Οι ποιητές (π. 1919)

    Το DNA του Ποιητή

    Μίνα Παπανικολάου

    “Στα βιβλία της ζωής, που δεν γράφτηκαν ακόμα, στο αίμα των Ποιητών που θα ρέει πάντα ταγμένο στην Ουτοπία, στο θάνατο που νικήθηκε από το δάκρυ της αγάπης, στα παλάτια που χτίσαμε, αποκλείοντας τα σκοτάδια, στο Φως, Νυν και Αεί”
     
  • Κικλήσκω μέγαν, αγνόν, εράσμιον, ηδύν έρωτα, τοξαλκή, πτερόεντα, πυρίδρομον, εύδρομον ορμή, συμπαίζοντα θεοίς ηδέ θνητοίς ανθρώποις, ευπάλαμον, διφνή, πάντων κληίδας έχοντας

  • SYNC BLOGS

  • γλάροςΠου ακούμπησες τα λευκά σου φτερά και έγιναν γκρίζα; ρώτησε τον γλάρο μια πεταλούδα. - Πέρασα από την σκέψη ενός πικραμένου... ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

  • Σώπασε…
    ένα σκυλί αλυχτάει μέσα στη νύχτα..
    Σώπασε…
    ένας κάδος απορριμμάτων
    λεηλατείται στα μουλωχτά έξω από την πόρτα μας.
    Σώπασε....
    Ένα κλάμα παιδιού σέρνεται στο δρόμο σα φίδι.
    Σώπασε…
    Δεν έχω πια λέξεις.
    Τις σκόρπισα όλες σε μικρές-μικρές φλογίτσες
    και περιμένω, βουβά να με αγκαλιάσεις απόψε…..
    ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ
  • ΑΝΕR' S TATTOO

    ΝΕΡΑΪΔΑ ΜΟΥ

    Kοιτώ τα μάτια σου και ταξιδεύω σε χίλιες παραμυθιένες λίμνες....

    μα πάντα μια η νεράϊδα....

    ΕΣΥ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!!!!!

  • ''Άς χαρίσουμε στην λογική αλήτικες φτερούγες''

    Π.Ελυάρ

    Kι΄αμα πηδάω κάθε νύχτα

    από την κορυφή της λύπης μου δεν είναι απο συνήθεια ειναι γιατί η αλήθεια, κύριοι, προϋποθέτει ύψος.

    Γ.Στίγκας

    ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ ΤΟΥ ΠΕΛΑΡΓΟΥ

    Μου μοιάζουνε οι πελαργοί

    σαν την ψυχή του ποιητή

    που και να θέλει δεν μπορεί

    στον τόπο του να μένει...

  • το πρώτο μου βραβείο

    ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΟΥ BLOG http://www.sync.gr/takis012/

«Σαν Πέτρινα Λιοντάρια στη Μπασιά της Νύχτας»

Ντοκιμαντερίστας και ακαδημαϊκός, ο 44χρονος Ελβετός  Ολιβιέ Ζισουά εξηγεί στον Χρήστο Μήτση πώς μέσα από την ελληνική ποίηση οδηγήθηκε στην ιστορία της Μακρονήσου, την οποία αποφάσισε να αφηγηθεί με έναν πρωτότυπο τρόπο στο «Σαν Πέτρινα Λιοντάρια στη Μπασιά της Νύχτας».

 Πώς ξεκίνησε η ιδέα

μιας ταινίας για τη Μακρόνησο βασισμένης σε ποιήματα κρατουμένων της;

Το 2009 βρήκα σε ένα παριζιάνικο βιβλιοπωλείο μια μετάφραση του «Πέτρινου χρόνου» του Γιάννη Ρίτσου. Συγκινήθηκα βαθιά από τη δύναμη των στίχων, οι οποίοι γέννησαν μέσα μου πολύ δυνατές, βίαιες εικόνες. Σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να γυρίσω μια μικρού μήκους όπου αυτές οι εικόνες θα ερχόταν σε αντιπαράθεση με τις εικόνες του στρατοπέδου όπως είναι σήμερα. Ξεκινήσαμε μια πιο λεπτομερή έρευνα και καταλήξαμε στο «Σαν Πέτρινα Λιοντάρια…».

Και τα υπόλοιπα ποιήματα (του Τάσου Λειβαδίτη και του Μενέλαου Λουντέμη ) που ακούγονται στην ταινία;

Με την Ελένη Γιώτη (βοηθό σκηνοθέτη και λογοτεχνική σύμβουλο ) βρήκαμε πολλά ποιήματα που αφορούν το νησί, αλλά αρχίσαμε να επιλέγουμε μόνο όταν τέλειωσε το γύρισμα και είχαμε έτοιμο το οπτικό υλικό. Καταλήξαμε σε όσα αφορούσαν αυστηρά τα γεγονότα του στρατοπέδου και αποτύπωναν γλαφυρά τη σκοτεινή αίσθηση αυτών των δύσκολων καιρών.

Πώς επιλέξατε το υπόλοιπο υλικό (γαλλόφωνο voice over, φωτογραφίες αρχείου, προπαγανδιστικά ηχητικά αποσπάσματα );

Συγκεντρώσαμε κάθε είδους ντοκουμέντο. Ο όγκος ήταν τεράστιος και έπρεπε να γίνει μια επιλογή, καθώς δεν μπορείς να αποτυπώσεις σε μια ταινία όλες τις διαστάσεις των ιστορικών γεγονότων. Από τη στιγμή που δεν πρόκειται λοιπόν για ένα πληροφοριακό ντοκιμαντέρ –η γραπτή έρευνα μπορεί να συνεισφέρει αποδοτικότερα σ’ αυτόν τον τομέα–, αποφασίσαμε να εστιάσουμε στον «ψυχρό πόλεμο» ποιητικού και προπαγανδιστικού λόγου. Το voice over, από την άλλη, κουβαλά τη δική μου –χρονολογικά, πολιτιστικά και ψυχολογικά– αποστασιοποιημένη άποψη πάνω στα όσα συνέβησαν. Είναι η ματιά ενός ξένου, γι’ αυτό και η αφήγηση ακούγεται όταν βλέπουμε πλάνα του νησιού από το λιμάνι του Λαυρίου, από «ασφαλή» απόσταση δηλαδή.

Η αντιπαράθεση ποίησης και προπαγάνδας, αλλά και σύγχρονων εικόνων με ντοκουμέντα εποχής τι συναισθήματα επιδιώκετε να ξυπνήσει στον θεατή;

Επιχειρήσαμε να κάνουμε ένα είδος «κινηματογραφικής αρχαιολογίας». Τα αργά τράβελινγκ προσπαθούν να «ανακρίνουν» τις σιωπηλές πέτρες. Να τις κάνουν να μιλήσουν για όλα όσα έχουν δει. Επιπλέον, τα «άδεια» πλάνα δίνουν στον θεατή τη δυνατότητα να γεμίσει τα κενά με δικές του εικόνες. Η ταινία επιδιώκει να μεταφέρει σ’ αυτόν την αίσθηση του εγκλεισμού, να νιώσει και αυτός αιχμάλωτος σε μια φιλμική φυλακή δηλαδή, και να καταλάβει όπως και οι κρατούμενοι πως ο περιορισμός του είναι ταυτόχρονα και η δύναμή του.

Η ταινία επαναφέρει επώδυνες μνήμες. Πιστεύετε ότι αυτή η εποχή επιτάσσει να θυμόμαστε ή μας ζητά να ξεχάσουμε για να προχωρήσουμε μπροστά;
Όταν ξεκίνησα να προετοιμάζω την ταινία, πριν από τέσσερα χρόνια, η ελληνική κρίση δεν είχε ξεσπάσει ακόμη. Ανησυχώ και εγώ με όσα γίνονται στη χώρα, αλλά και σε όλη την Ευρώπη, την άνοδο του εθνικισμού, τα οικονομικά μέτρα… Αλλά η απάντηση στο τραύμα δεν είναι η λήθη, γιατί το τραύμα το κουβαλάμε μέσα μας και δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ. Η μνήμη είναι, κατά τη γνώμη μου, η μόνη ασφαλής οδός για ένα μέλλον το οποίο δεν θα επαναλαμβάνει τα λάθη του παρελθόντος.

http://www.athinorama.gr/cinema/article.aspx?id=14569

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: