• Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω

    Ξεχάστε με στη θάλασσα.....

    GAIVOTAS

    Να’ μουν πουλί θαλασσινό
    να ‘ρχόμουνα όπου είσαι…


    Choose your language
    to translate

    Πάνω από τις πατημασιές που αφήνουν οι οπλές των αλόγων

    καθώς οι άνθρωποι έφιπποι καλπάζουν

    ακολουθώντας τα τύμπανα της παραφροσύνης

    θα σκορπίζω τις στιγμές μας αγάπη μου σβήνοντας έτσι

    -αν και με πόνο- τα ίχνη από το μάταιο τούτο σπαραγμό.

    Για τους μακρινούς απόγονούς μας,

    όταν από ανάγκη κάποτε θα θελήσουν να μας πάρουν το κατόπι….

    μη και ματώσουν σε τούτους τους θρυμματισμένους καιρούς που αγαπηθήκαμε….

    Β.Π

  • free counters

    ΕΦΗ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ efigeo63@gmail.com

  • Blog Stats

    • 801,061 hits
  • Στον καθρέφτη του νερού Δυσπιστείς Την ίδια σου την όψη

  • ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ

  • ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ…

  • Μπορεί αυτός ο κόσμος να είναι ένα λάθος αλλά οι κερασιές ανθίζουν

  • ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ – SOS 1056

  • Αγέραστες οι δίνες. Ο κύκλος αγέραστος σαν πνεύμα που περιφέρει τα ρόδια του από γενιά σε γενιά, αφήνοντας σαν χνάρι, το πουκάμισό του φιδιού, να περπατήσει ο απόγονος, να ξεγελάσει το Μινώταυρο και να αγκαλιάσει το φως και σένα!!!

  • WWF

  • Συγκεντρώνω τους πόθους μας, έτσι έξω από τους προμαχώνες έχω την πολιτεία μας στην καρδιά και έναν αόρατο στρατό με άρματα και άλογα βάζω στα δικά σου χέρια

  • Αρχείο

  • XAMOΓΕΛΑΣΤΕ

  • Πήγαινε στην παραλία σκύψε στη θάλασσα … ξεκίνα να μετράς τις σταγόνες του νερού.... Τόσο πολύ σ’αγαπώ!!!

  • Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928

    Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928 Οι ποιητές (π. 1919)

    Το DNA του Ποιητή

    Μίνα Παπανικολάου

    “Στα βιβλία της ζωής, που δεν γράφτηκαν ακόμα, στο αίμα των Ποιητών που θα ρέει πάντα ταγμένο στην Ουτοπία, στο θάνατο που νικήθηκε από το δάκρυ της αγάπης, στα παλάτια που χτίσαμε, αποκλείοντας τα σκοτάδια, στο Φως, Νυν και Αεί”
     
  • Κικλήσκω μέγαν, αγνόν, εράσμιον, ηδύν έρωτα, τοξαλκή, πτερόεντα, πυρίδρομον, εύδρομον ορμή, συμπαίζοντα θεοίς ηδέ θνητοίς ανθρώποις, ευπάλαμον, διφνή, πάντων κληίδας έχοντας

  • SYNC BLOGS

  • γλάροςΠου ακούμπησες τα λευκά σου φτερά και έγιναν γκρίζα; ρώτησε τον γλάρο μια πεταλούδα. - Πέρασα από την σκέψη ενός πικραμένου... ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

  • Σώπασε…
    ένα σκυλί αλυχτάει μέσα στη νύχτα..
    Σώπασε…
    ένας κάδος απορριμμάτων
    λεηλατείται στα μουλωχτά έξω από την πόρτα μας.
    Σώπασε....
    Ένα κλάμα παιδιού σέρνεται στο δρόμο σα φίδι.
    Σώπασε…
    Δεν έχω πια λέξεις.
    Τις σκόρπισα όλες σε μικρές-μικρές φλογίτσες
    και περιμένω, βουβά να με αγκαλιάσεις απόψε…..
    ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ
  • ΑΝΕR' S TATTOO

    ΝΕΡΑΪΔΑ ΜΟΥ

    Kοιτώ τα μάτια σου και ταξιδεύω σε χίλιες παραμυθιένες λίμνες....

    μα πάντα μια η νεράϊδα....

    ΕΣΥ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!!!!!

  • ''Άς χαρίσουμε στην λογική αλήτικες φτερούγες''

    Π.Ελυάρ

    Kι΄αμα πηδάω κάθε νύχτα

    από την κορυφή της λύπης μου δεν είναι απο συνήθεια ειναι γιατί η αλήθεια, κύριοι, προϋποθέτει ύψος.

    Γ.Στίγκας

    ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ ΤΟΥ ΠΕΛΑΡΓΟΥ

    Μου μοιάζουνε οι πελαργοί

    σαν την ψυχή του ποιητή

    που και να θέλει δεν μπορεί

    στον τόπο του να μένει...

  • το πρώτο μου βραβείο

    ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΟΥ BLOG http://www.sync.gr/takis012/

Ο χορός των εφτά πέπλων – Τομ Ρόμπινς

«Στο στοιχειωμένο σπίτι της ζωής, η τέχνη είναι η μόνη σκάλα που δεν τρίζει”

“H σκιά δεν ανήκει στο αντικείμενο που την ρίχνει”

“Η ανθρώπινη ανοησία δεν σταματά την πορεία των άστρων”

“Υπάρχουν πέπλα άγνοιας και ψευδαίσθησης που μας χωρίζουν από το στοιχείο που είναι απόλυτα απαραίτητο προκειμένου να κατανοήσουμε το εξελικτικό μας ταξίδι, πέπλα που μας κρύβουν το Μυστήριο που κατέχει μια πρωτεύουσα θέση στην ύπαρξή μας.”006.tif
» Ο Χορός Εφτά Πέπλων» είναι το πιο πολιτικό μυθιστόρημα του
Ρόμπινς και ταυτόχρονα το πιο χιουμοριστικό

Το πρώτο από αυτά τα πέπλα κρύβει την καταπίεση της Θεάς, σκεπάζει το σεξουαλικό πρόσωπο του πλανήτη, καλύπτει τον αρχαίο θεμέλιο λίθο του ερωτικού τρόμου που στηρίζει την θρησκεία του σύγχρονου ανθρώπου”

Το δεύτερο πέπλο “διαχωρίζει ένα ον από το μεταμορφωτικό φως της ελευθερίας, από την

μεθυστική λάμψη της αυτοδιάθεσης” και μόλις πέσει θα αποκαλυφθεί πως “οι άνθρωποι δεν είναι κυρίαρχοι των φυτών και των ζώων…. Η ανθρωπότητα είναι μια λειτουργία της φύσης. Επομένως δεν μπορεί να ζει ξεχωριστά από την φύση- αν κάνει κάτι τέτοιο ξεγελά απλώς τον εαυτό της”.

Το τρίτο πέπλο είναι το πέπλο της πολιτικής αυταπάτης. “Γιατί τι άλλο είναι η πολιτική στο κάτω κάτω, αν όχι η μανιακή ανάγκη των πολιτικών να ελέγχουν αντικείμενα και να παίρνουν αποφάσεις για άλλους ανθρώπους;” “Φυσικά όσο υπάρχουν πρόθυμοι οπαδοί θα υπάρχουν και οι ηγέτες που θα τους εκμεταλλευτούν”.

Το τέταρτο πέπλο είναι αυτό της θρησκείας. “Η θρησκεία είναι ένας από τους κυριότερους δημιουργούς της ανθρώπινης δυστυχίας”.

Ο συγγραφέας δεν κρίνει την θρησκευτικότητα, τον μυστικισμό ή και την ίδια την ύπαρξη του θεού, κατακεραυνώνει όμως την οργανωμένη θρησκεία (χα, όπως καταλαβαίνετε φίλοι αναγνώστες θα είχα πολλά να πω εδώ).

Για τους πρώτους χριστιανούς λέει: “Άνθρωποι που προσεύχονταν αλλά δεν χόρευαν, που νήστευαν αλλά δεν γιόρταζαν, που βάφτιζαν αλλά δεν έπαιζαν, που μαστίγωναν αλλά δεν γαμούσαν, που αγόραζαν πνεύμα αλλά πουλούσαν ψυχή, που τιμούσαν τον πατέρα αλλά εξαπατούσαν την μητέρα…”

Και η πρωταγωνίστρια του βιβλίου σκέφτεται: “Η θρησκευτική ανατροφή που μου έδωσαν όταν ήμουν μικρή ήταν μια μορφή κακοποίησης”

Το πέμπτο πέπλο είναι αυτό της οικονομικής αξίας. “Η παρανοϊκή επίδραση των χρημάτων είναι ότι η αριθμητική με την οποία μετράμε τα πράγματα έχει γίνει πιο πολύτιμη από τα ίδια τα πράγματα”

Το έκτο πέπλο μας αποκαλύπτει (όταν πέφτει) πως “το τέλος του κόσμου είναι το πιο επικίνδυνο κλισέ από όλα”, πως “είναι μια ψευδαίσθηση που καταφέρνει να αναισθητοποιήσει και να διαφθείρει τους ανθρώπους” και πως “όταν δίνεις έμφαση στην μεταθανάτια ζωή, αρνιέσαι την ζωή. Όταν συγκεντρώνεις όλη την προσοχή σου στον παράδεισο, δημιουργείς κόλαση”.

Περιγράφει καταστάσεις που ίσως φανούν τρελές σε κάποιους – κι όμως δεν είναι καθόλου απίθανες…

Όσο για το έβδομο πέπλο: “Η ψευδαίσθηση του έβδομου πέπλου είναι ότι μπορείς να βάλεις κάποιον άλλο να το κάνει στην θέση σου: να σκεφτεί στην θέση σου, να κρεμάσει στο λαιμό του το δικό σου σταυρό…. Γι’αυτό ο καθένας πρέπει να αναλάβει τον έλεγχο της ζωής του, να ορίσει τον δικό του θάνατο και να κατασκευάσει την δική του !

b6019

Πριν αρκετά χρόνια ο Τόμ Ρόμπινς έγραψε ενα βιβλίο,ένα κατ’ εξοχήν πολιτικό βιβλίο με πολλές προεκτάσεις και συμβολισμούς..παρακάτω δυο λόγια για την υπόθεση και κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο..

[Ένας Άραβας κι ένας Εβραίος ανοίγουν μαζί εστιατόριο απέναντι στο κτίριο του ΟΗΕ.Ίσως να μοιάζει με ξεκίνημα ανέκδοτου, στην πραγματικότητα όμως είναι άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται το μυθιστόρημα του Τομ Ρόμπινς, ένα
τολμηρό, αστείο κι ανησυχητικά προκλητικό βιβλίο, στο οποίο μια κονσέρβα φασόλια φιλοσοφεί, ένα κουταλάκι του γλυκού τα χάνει, μια νεαρή σερβιτόρα κυριαρχεί στο καλλιτεχνικό στερέωμα της Νέας Υόρκης κι ένας βίαιος οξυγονοκολλητής, που δεν σηκώνει πολλά, ανακαλύπτει τον χαμένο Θεό της Παλαιστίνης – ενώ όλες οι παραισθήσεις που εμπόδιζαν την ανθρωπότητα ν’αντικρίσει την αλήθεια σωριάζονται καταγής η μια μετά την άλλη σαν τα πέπλα της Σαλώμης………..]
|
http://enaasteri.blogspot.gr/2010/11/7-7_16.html

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: