• Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω

    Ξεχάστε με στη θάλασσα.....

    GAIVOTAS

    Να’ μουν πουλί θαλασσινό
    να ‘ρχόμουνα όπου είσαι…


    Choose your language
    to translate

    Πάνω από τις πατημασιές που αφήνουν οι οπλές των αλόγων

    καθώς οι άνθρωποι έφιπποι καλπάζουν

    ακολουθώντας τα τύμπανα της παραφροσύνης

    θα σκορπίζω τις στιγμές μας αγάπη μου σβήνοντας έτσι

    -αν και με πόνο- τα ίχνη από το μάταιο τούτο σπαραγμό.

    Για τους μακρινούς απόγονούς μας,

    όταν από ανάγκη κάποτε θα θελήσουν να μας πάρουν το κατόπι….

    μη και ματώσουν σε τούτους τους θρυμματισμένους καιρούς που αγαπηθήκαμε….

    Β.Π

  • free counters

    ΕΦΗ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ efigeo63@gmail.com

  • Blog Stats

    • 956.736 hits
  • Στον καθρέφτη του νερού Δυσπιστείς Την ίδια σου την όψη

  • ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ

  • ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ…

  • Μπορεί αυτός ο κόσμος να είναι ένα λάθος αλλά οι κερασιές ανθίζουν

  • ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ – SOS 1056

  • Αγέραστες οι δίνες. Ο κύκλος αγέραστος σαν πνεύμα που περιφέρει τα ρόδια του από γενιά σε γενιά, αφήνοντας σαν χνάρι, το πουκάμισό του φιδιού, να περπατήσει ο απόγονος, να ξεγελάσει το Μινώταυρο και να αγκαλιάσει το φως και σένα!!!

  • WWF

  • Συγκεντρώνω τους πόθους μας, έτσι έξω από τους προμαχώνες έχω την πολιτεία μας στην καρδιά και έναν αόρατο στρατό με άρματα και άλογα βάζω στα δικά σου χέρια

  • Αρχείο

  • XAMOΓΕΛΑΣΤΕ

  • Πήγαινε στην παραλία σκύψε στη θάλασσα … ξεκίνα να μετράς τις σταγόνες του νερού.... Τόσο πολύ σ’αγαπώ!!!

  • Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928

    Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928 Οι ποιητές (π. 1919)

    Το DNA του Ποιητή

    Μίνα Παπανικολάου

    “Στα βιβλία της ζωής, που δεν γράφτηκαν ακόμα, στο αίμα των Ποιητών που θα ρέει πάντα ταγμένο στην Ουτοπία, στο θάνατο που νικήθηκε από το δάκρυ της αγάπης, στα παλάτια που χτίσαμε, αποκλείοντας τα σκοτάδια, στο Φως, Νυν και Αεί”
     
  • Κικλήσκω μέγαν, αγνόν, εράσμιον, ηδύν έρωτα, τοξαλκή, πτερόεντα, πυρίδρομον, εύδρομον ορμή, συμπαίζοντα θεοίς ηδέ θνητοίς ανθρώποις, ευπάλαμον, διφνή, πάντων κληίδας έχοντας

  • SYNC BLOGS

  • γλάροςΠου ακούμπησες τα λευκά σου φτερά και έγιναν γκρίζα; ρώτησε τον γλάρο μια πεταλούδα. - Πέρασα από την σκέψη ενός πικραμένου... ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

  • Σώπασε…
    ένα σκυλί αλυχτάει μέσα στη νύχτα..
    Σώπασε…
    ένας κάδος απορριμμάτων
    λεηλατείται στα μουλωχτά έξω από την πόρτα μας.
    Σώπασε....
    Ένα κλάμα παιδιού σέρνεται στο δρόμο σα φίδι.
    Σώπασε…
    Δεν έχω πια λέξεις.
    Τις σκόρπισα όλες σε μικρές-μικρές φλογίτσες
    και περιμένω, βουβά να με αγκαλιάσεις απόψε…..
    ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ
  • ΑΝΕR' S TATTOO

    ΝΕΡΑΪΔΑ ΜΟΥ

    Kοιτώ τα μάτια σου και ταξιδεύω σε χίλιες παραμυθιένες λίμνες....

    μα πάντα μια η νεράϊδα....

    ΕΣΥ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!!!!!

  • ''Άς χαρίσουμε στην λογική αλήτικες φτερούγες''

    Π.Ελυάρ

    Kι΄αμα πηδάω κάθε νύχτα

    από την κορυφή της λύπης μου δεν είναι απο συνήθεια ειναι γιατί η αλήθεια, κύριοι, προϋποθέτει ύψος.

    Γ.Στίγκας

    ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ ΤΟΥ ΠΕΛΑΡΓΟΥ

    Μου μοιάζουνε οι πελαργοί

    σαν την ψυχή του ποιητή

    που και να θέλει δεν μπορεί

    στον τόπο του να μένει...

  • το πρώτο μου βραβείο

    ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΟΥ BLOG http://www.sync.gr/takis012/

Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι – Mυστήριο Μπούφα

10978528_867516019971368_6911620567027594564_n» Εδώ, Στη γη θέλουμε να ζήσουμε
Ούτε πιο πάνω Ούτε πιο κάτω…

.. Ας είναι άγαρμπα
τα ρούχα μας.
Ήρθε η σειρά μας
Σήμερα
Πάνω από τη σκόνη των θεάτρων
Θα λάμψει το δικό μας σύνθημα:
Τα πάντα από την αρχή
Σταθείτε και θαυμάστε!
Αυλαία!»

 

Ο Καβάφης σε Braille για αναγνώστες με προβλήματα όρασης

Η ανθολογία περιλαμβάνει δεκαέξι από τα πιο γνωστά ποιήματα του Καβάφη: «Όσο μπορείς», «Ιθάκη», «Περιμένοντας τους βαρβάρους», «Τείχη», «Μέρες του 1903», «Εις τα περίχωρα της Aντιοχείας», «Μύρης · Αλεξάνδρεια του 340 μ. Χ.», «Απολείπειν ο θεός Αντώνιον», «Η διορία του Νέρωνος», «Η Σατραπεία», «Η πόλις», «Θερμοπύλες», «Τρώες», «Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης», «Επέστρεφε», «Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ.».

Υλοποιήθηκε σε συνεργασία με το Κέντρο Αποκατάστασης και Εκπαίδευσης Τυφλών (ΚΕΑΤ). Όπως ανακοινώνει το Αρχείο Καβάφη, «η ανθολογία είναι η πρώτη του είδους της και αποτελεί μια έκδοση αναφοράς η οποία θα χαράξει το δρόμο για ανάλογες πρωτοβουλίες. Η κίνηση αυτή έρχεται να αναπληρώσει σε μερικό βαθμό την έλλειψη βιβλίων ποίησης για μη βλέποντες».

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=652513

Το Φιλί του Ροντέν στη Στέγη….

Φίλα με ακόμα
Θέλω να ‘μαι μαζί σου, να γεράσω μαζί σου
Το φεγγάρι να έχουμε στρώμα

 

Διαγωνισμός #fila_me | Αν το φιλί σας πείσει και κερδίσει, τότε πάτε Παρίσι!
Γιατί οι εργαζόμενοι της Στέγης σφυρίζουν αδιάφορα και χαμογελούν διακριτικά;

Από το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου μέχρι και την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου απαθανατίστε τη μεγαλειώδη στιγμή του φιλιού σας είτε με φόντο Το Φιλί του Ροντέν στη Στέγη* είτε σε οποιοδήποτε άλλο σημείο της Αθήνας σας εμπνεύσει, και ανεβάστε την ξεδιάντροπα στο Instagram με #fila_me #stegi #lifo και tag @stegi_occ. Μην ξεχάσετε να κάνετε follow και το λογαριασμό της Στέγης @stegi_occ και να έχετε δημόσιο λογαριασμό!

Τα ομορφότερα, πιο παθιάρικα, πιο ερωτικά, πιο παράξενα, πιο γλυκά, πιο υπέροχα φιλιά θα κερδίσουν στους ιδιοκτήτες των χειλιών τους ένα ταξίδι για 2 άτομα στο Παρίσι!

Πάρτε το κινητό σας, τον καλό σας ή την καλή σας, φιληθείτε και ευχηθείτε η τριμελής Συνέχεια

Στην αγορά των τυφλών – Τζελαλεντίν Ρουμί

delvaux-the-village-of-the-mermaids

Μη πουλάς καθρέφτεs,
στην αγορά των τυφλών,
μην απαγγέλλεις ποιήματα,
στην αγορά των κουφών..

ΔΕΣ ΤΟ ΛΑΟ – Αλέκος Παναγούλης

images

Δες το Λαό, σε Λευτεριάς Ανάστασης τραπέζι

στις γκρεμισμένες φυλακές πάνω στρωμένο

δες ολοπόρφυρα λουλούδια συντροφιά του

Σημαίες κόκκινες στο αίμα του βαμμένες

Δες τα φοβερά τ’ Αγώνα τα πανιά

στης Λευτεριάς τ’ αγέρι να φουσκώνουν

Δες τις μορφές

που χρόνια βαφτιζότανε στον πόνο

της Νίκης μας να σέρνουν το χορό

Δες μια Ανάσταση για το Λαό

όπως Αυτός την καρτερά

όμοια μ’ αυτή που θα’ρθει

Ηλιόπετρα Οκτάβιο Πας

19d6427marcel-marceau-2g

» πότε είμαστε ό,τι είμαστε στ’ άλήθεια ;
και μόνοι μας έντέλει είμαστε πάντα
μονάχα ένα κενό, μιά ζάλη, σ’ έναν
καθρέφτη μορφασμοί, ναυτία καί τρόμος.
δέν είν’ ποτέ ή ζωή δική μας, είναι
άλλων, δέν είναι κανενός, όλοι είμαστε
ή ζωή – ψωμί τού ήλιου γιά τούς άλλους,
όλους τούς άλλους πού είμαστε οί ίδιοι – ,
είμαι ένας ‘αλλος όταν είμαι, οί πράξεις μου
είν’ πιό δικές μου όταν άνήκουν σ’ όλους,
γιά νά ‘μαι έγώ, πρέπει νά είμαι άλλος,
νά βγώ άπ’ τό έγώ, νά μέ ζητήσω σ’ άλλους,
τούς άλλους πού δέν είναι άν δέν ύπάρχω,
τούς άλλους πού πληρούν τήν ύπαρξή μου,
είμαι δέν έχει ή, εγώ, έμείς μονάχα,
πάντα ή ζωή είναι άλλη, αλλού, πιό πέρα,
πέρ’ άπό έσένα ή, έμένα, πάντα όρίζοντας,
ζωή πού μάς ποθεί καί μάς διχάζει,
μάς δίνει πρόσωπο καί τό τσακιζει,
πείνα τού είναι, ώ θάνατε, ψωμί όλων.
Μαρία, Έλοίζα, Περσεφόνη,
τό πρόσωπό σου δείξε μου έπιτέλους
νά δώ στ’ άλήθεια τή μορφή μου, έκείνη
τού άλλου, τό πρόσωπό μου τό δικό μας
καί τών όλων….»

Έχει ο καιρός γυρίσματα …..

klouvi

Καιρός να στήσει το θήραμα
παγίδες στους κυνηγούς.

Giorgos Potamitis

Τι πιότερο ζητάμε όλοι οι άνθρωποι…?

1011336_549281468461493_932567085_n

Τι πιότερο ζητάμε όλοι οι άνθρωποι;

Έναν κόσμο, λέει,
που δεν θα μας ποδοπατάνε τα όνειρα
που δε θα μας γκρεμίζουν το κατώφλι
που θα μπορούμε να χαμογελάμε
μ’ ένα μεγάλο γέλιο, ολοστρόγγυλο, πλατύ.

Να.. σαν αυτόν τον ήλιο που ανεβαίνει…

Τάσος Λειβαδίτης…

ΧΩΡΙΣ ΗΛΙΚΙΑ – Πωλ Ελυάρ

imag008

«..Χαμένοι μου αδερφοί , εγώ πηγαίνω προς τη ζωή
έχω την όψη ανθρώπου για ν’ αποδείξω
πως ο κόσμος έγινε στ’ ανάστημα μου
και δεν είμαι μόνος .»

[Κι ήθελε ακόμη…] – Μανόλης Αναγνωστάκης

Κι ἤθελε ἀκόμη πολὺ φῶς νὰ ξημερώσει. Ὅμως ἐγὼ
Δὲν παραδέχτηκα τὴν ἧττα. Ἔβλεπα τώρα
Πόσα κρυμμένα τιμαλφῆ ἔπρεπε νὰ σώσω
Πόσες φωλιὲς νεροῦ νὰ συντηρήσω μέσα στὶς φλόγες.
2009_there_are_two_lightsΜιλᾶτε, δείχνετε πληγὲς ἀλλόφρονες στοὺς δρόμους
Τὸν πανικὸ ποὺ στραγγαλίζει τὴν καρδιά σας σὰ σημαία
Καρφώσατε σ᾿ ἐξῶστες, μὲ σπουδὴ φορτώσατε τὸ ἐμπόρευμα
Ἡ πρόγνωσίς σας ἀσφαλής: Θὰ πέσει ἡ πόλις.
Ἐκεῖ, προσεχτικά, σὲ μιὰ γωνιά, μαζεύω μὲ τάξη,
Φράζω μὲ σύνεση τὸ τελευταῖο μου φυλάκιο
Κρεμῶ κομμένα χέρια στοὺς τοίχους, στολίζω
Μὲ τὰ κομμένα κρανία τὰ παράθυρα, πλέκω
Μὲ κομμένα μαλλιὰ τὸ δίχτυ μου καὶ περιμένω.
Ὄρθιος καὶ μόνος σὰν καὶ πρῶτα περιμένω.

.

Λόγια των ανέμων του ανιχνευτή

cheval-2013-harbor-of-hope-art

Απόψε οι άνεμοι
διχάζονται ανάμεσα σε κραυγές και ψιθύρους
που πιότερο θα’λεγες μοιάζουν με θρήνους.

Κι όσοι είναι μαθημένοι ν’ακούν
μαζί τους στροβιλίζονται στα πέρατα των κόσμων
και πότε άγρια σφυρίζουν
πότε αποκαμωμένοι θρηνούν:

Για τους ζητιάνους που θα’θελαν να’ναι άρχοντες.
Για τους άρχοντες που θα΄θελαν να’ναι θεοί.
Για τους θνητούς που τη θνητότητά τους ξεχνούν.

Για τα παιδιά που σκέφτονται σαν τους μεγάλους.
Για τους μεγάλους που την παιδικότητά τους λησμονούν.

Για τους τυχερούς που την τύχη τους προσβάλλουν.
Για άτυχους που με την ατυχία τους ηδονίζονται.

Για τους ανώριμους που πείθονται να ωριμάσουν.
Για τους ώριμους που πείθονται να λιμνάσουν.

Για κερδισμένους που τρέμουν μήπως χάσουν.
Για ηττημένους που εγκαταλείπουν την προσπάθεια.

Για τους οπαδούς που παραχωρούν φθηνά την ανασφάλειά τους.
Για τους αρχηγούς που δηλητηριάζουν τους οπαδούς.

Για τους ανήσυχους που εξαναγκάζονται να ησυχάσουν.
Για τους ναυαγούς που σώνει και καλά θέλουν να περισυλλεχθούν.

Για κοσμογυρισμένους απάτριδες που κουράστηκαν
και να ξεμπαρκάρουν γυρεύουν στη βολή μιας πατρίδας.

Για νοικοκύρηδες που την πόρτα κλείνουν στους ξένους.
Για τους ξένους που διαφημίζουν την ιδιότητά τους. Για τους γονείς που κατηχούν τα παιδιά τους.
Για τα παιδιά που μεγαλώνοντας γίνονται σαν τους γονείς.

Για τις ιερές αιώνιες χαρές που δολοφονούνται στυγνά
από μισθοφόρους διανοητές κι επαγγελματίες ιερείς.

Για το Φόβο που έσωθεν κι έξωθεν υψώνει φυλακές.
Για τα σχολεία που δαιμονοποιούν και σταυρώνουν ιδέες.

Για τους αγγέλους που δε συμφιλιώνονται ποτέ με δαιμόνους.
Για όνειρα που διαγράφουν πάντα τις ίδιες τροχές…

«Ερωτικό» – Λίλιαν Μπουράνη

10934033_595986193879902_1191939356793367538_nΣαν σε φωνάζω έρωτα

γυαλίζει το μαχαίρι.

Palmografos.com

Καλό Φλεβάρη !!!!!

Tsarouxis-Mines-Flevaris.440

Προς το παρόν αναμονή

Φλεβάρης είναι ακόμα..

Και η κουτάλα αδειανή

Για των πολλών το στόμα…

Χοσέ Μαρτί …

hosemarti«Ο καλύτερος τρόπος να πεις κάτι είναι να το κάνεις»

Χοσέ Μαρτί

Έλα σιμά μου να κοινωνήσουμε δάκρυ – Σοφίας Βεκράκου-Φωτοπούλου

10947230_411225825710859_4458221110691096816_n

…..αν έχεις όνομα σε νύκτα αφανέρωτη
χαραγμένο στα χέρια μου πάνω
εκεί που κράτησα
την τελευταία στιγμή του κόσμου
έλα σιμά μου να κοινωνήσουμε δάκρυ
εκεί έκρυψα τόσα που βάσταξα
κι έναν μικρό θεό ακόμη .

Η ΛΗΔΑ ΚΑΙ Ο ΚΥΚΝΟΣ

10380873_966665900017402_5210119553967821876_o

Lelio Orsi

 

 

Ξάφνου ρίπη: φτερά τρανά φτεροκοπούν ακόμη
πάν’ από κόρη ανήμπορη, τους μηρούς της χαϊδεύουν;
Και πώς μπορεί το σώμα της, σαν άσπρες ορμές τ’ ωθήσουν,
ν’ αδιαφορήσει στους παλμούς που την καρδιά του δέρνουν;

Λιγνά χέρια τρεμάμενα πως τάχα ν’ απωθήσουν
το μεγαλείο το φτερωτό απ’ τους μηρούς που λύνουν;
Και πώς μπορεί το σώμα της, σαν άσπρες ορμές τ’ ωθήσουν,
ν’ αδιαφορήσει στους παλμούς που την καρδιά του δέρνουν;

Ένας των λαγονιών σπασμός δημιουργεί εκεί πέρα
σπασμένο τείχος, πυρκαγιά τρανής στέγνης και πύργου,
τον Αγαμέμνονα νεκρό.
Τόσο γερά πιασμένη,
κι υποταγμένη απόλυτα στ’ άγριο αίμα του αέρα,
τη γνώση και τη δύναμη απόχτησε του κύκνου
προτού τ’ αδιάφορο ραμφί την είχε αφημένη;

 

Είν’ η αγάπη χείμαρρος – Λυδία Φωτοπούλου

10868245_1529909653958142_7482293038390233943_n

Είν’ η αγάπη χείμαρρος  χυμά και σε συντρίβει

Ο Πύργος της Βαβέλ

c1b6b53ca7136e819479fcfd381534b2
The_Tower_of_Babel_(Bruegel)

Πως καταντήσαμε έτσι πάλι..

μετά από τόσο δρόμο.. ξαναγυρνάμε

στο φημισμένο Πύργο της Βαβέλ,

γι’ ακόμα μια φορά στην ιστορία του κόσμου 

κι όλοι μιλάμε, με κραυγές, συγκινήσεις ή ψίθυρο

καθένας στη δική του γλώσσα…

με μιά άλλη εννοιολογία στις λέξεις

ανάμεσα από αμφιλογία και σύγχυση.

Ονομάζουμε Ελευθερία.. τον πόλεμο

Φιλία.. λέμε, την εκμετάλλευση του άλλου

Αγάπη.. ονομάζουμε το ερωτικό πάθος

και την ανάγκη για συναισθηματική εξάρτηση

και την αναζήτηση για κυριαρχία

του ενός πάνω στον άλλο.. τον λέμε ΄Ερωτα.

Πως καταντήσαμε έτσι πάλι…

να ξαναβρεθούμε γιά άλλη μια φορά

μέσα στον Πύργο της Βαβέλ…

καθένας μόνος, χωρίς καμμία όρεξη

να ακούσουμε ο άλλος τι έχει να μας πεί…

και δίχως καμμιά επιθυμία για επικοινωνία…

Καθένας μόνος στη φτώχεια

της μίζερης πλουμιστής ζωής μας

εκείνης της απάνθρωπης μοναξιάς,

ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους

με κραυγές, συγκινήσεις.. και ψίθυρο …σε σύγχυση.

Έφυγε “Ο Αθλητής του Τίποτα” ….Γιάννης Κοντός

3y67L7kMd1tQ4B2qsAZlPAuupCETρέχει. Τρέχει με αντίθετο άνεμο.
Περνά βουνά, λίμνες, πόλεις.
Δυσκολίες και δυσκολίες. Φωτιές, πολέμους,
γκρίνιες, οικογένειες.
Λίγες ομορφιές όταν σταματάει να πιει νερό.
Τις βλέπει για λίγο, τις πιάνει, ξεχνιέται.
Και πάλι το κυνηγητό, η κομμένη ανάσα,
οι αποσπασματικές εικόνες, τραίνα που περνούν
με χαρούμενους ανθρώπους.

Και αυτός
σαν κυνηγημένος να προσπαθεί ταυτόχρονα
και άλλα αθλήματα. Να έρχεται τελευταίος
με την ψυχή στο στόμα, να μην τον βλέπει
κανείς, γιατί οι θεατές έχουν ήδη διαλυθεί.
Με βροχές, με χιόνια, με ήλιους, το σώμα
αντέχει, το μυαλό πετάει. Άλλοτε ξεχνάει
– άλλοτε θυμάται.

Σε μια στάση για να δει
το φεγγάρι, συνέχεια σκέπτεται: το βιολέ
απόβραδο, τα χάδια και τις υποσχέσεις.
Και τρέχει, τρέχει, ενώ οι άλλοι συναθλητές του
έχουν τερματίσει και σάρωσαν βραβεία
και ιαχές. Αυτός μόνος τον κύκλο
του χρόνου τρέχει. Χρόνος σε ευθεία
ή τεθλασμένη ή σπείρα.
Δεν κοιτάζει πίσω το ποίημα,
γιατί τον ακολουθούν μύγες, ακρίδες
και μολυσμένος αέρας του πολιτισμού.

Περνώντας βλέπει δέντρα και ουρανό,
βλέπει πουλιά, χαμογελά και λέει
να δραπετεύσει, να πετάξει.
Αλλά δεν γίνεται, είναι προγραμματισμένος
γι αυτόν το ρόλο. Το ρόλο του δρομέα
με το άγνωστο τέρμα
.

Νύχτα και μέρα αναβοσβήνουν.
Τα μάτια του συνήθισαν σ’ αυτό
το λυκόφως.

Ήρωας του Σάμουελ Μπέκετ
δεν το φαντάστηκε ποτέ ότι θα γίνει.
Τώρα πλησιάζει σε ένα σκοτάδι
που αυτός το βλέπει άπλετο φως.
Φουσκωμένα τα μάγουλα από την προσπάθεια,
είναι σαν να φουσκώνει τα πανιά της
Αργοναυτικής Εκστρατείας.

Πάει και πάει.
Το πέλμα θυμάται το πριν και το
μετά αμετάκλητα. Γίνεται τροχός,
βγάζει σπίθες και πείσμα του έρωτος.

Το τέρμα σφίγγεται βίδα
στο άπειρο ή στην κάθε μέρα.

Πέθανε σήμερα τα ξημερώματα ο ποιητής Γιάννης Κοντός μετά από μακρά παραμονή σε νοσοκομείο.

Ο Γιάννης Κοντός γεννήθηκε στο Αίγιο το 1943. Σπούδασε οικονομικά και εργάστηκε ως ασφαλιστής. Μεταξύ 1971-1976 διατήρησε, μαζί με τον Θανάση Νιάρχο, το βιβλιοπωλείο “Ηνίοχος”, σημείο συνάντησης λογοτεχνών και διανοούμενων κατά τα τελευταία χρόνια της δικτατορίας.

http://www.nooz.gr/entertainment/pe8ane-o-vraveumenos-poiitis-giannis-kontos

Γιώργος Ποταμίτης … αυτά που διψάνε ν’ανθίσουν

1374241_787940854611284_8803686823108943650_n
Μη κλαις συνέχεια πάνω απ’ αυτά που μαράθηκαν
μένουν απότιστα αυτά που διψάνε ν’ ανθίσουν.

Γιάννης Σκαρίμπας και «τρελά νερά»

Untitled-16_139Γεννήθηκε 28 Σεπτεμβρίου του 1893 και «απόδρασε» στις 21 Ιανουαρίου του 1984. Έζησε στη Χαλκίδα. Κάτι τα «τρελά νερά» κάτι ο ιδιόρρυθμος χαρακτήρας του, κάτι τα χρόνια που του έλαχαν, δημιούργησαν μια προσωπικότητα ικανή όχι μόνο να εισάγει υπερρεαλιστικά στοιχεία στη λογοτεχνία μας, αλλά και να βιώνει την πραγματικότητα με έναν ανάλογο τρόπο.

Έγραψε ποίηση, πεζογραφία, θέατρο και κατάθεσε και μία δική του άποψη για τη σύγχρονη Ελληνική ιστορία. Όλα τα γραπτά του και όλη η ζωή του σημαδεύονται από μια αντιπαλότητα με τις παραδεκτές αξίες του νεοελληνικού πολιτισμού. Ταξίδεψε ελάχιστα, αλλά το μυαλό του έφευγε και η ψυχή του δεν βολευόταν πουθενά. Χρόνια μετά τον θάνατο του τα «τρελά νερά» εξακολουθούν να μας τον θυμίζουν…san-simera/giannis-skarimpas…Φυγη προς τα μπρος

Διαβάστε περισσότερα: http://www.telospanton.com/products/

Ξίφος και αγάπη….

ΧΑΡΑΚΙΡΙΑράδες οι τάφοι στη χώρα μου!

Οι άρπαγες καρτέρια!

Στα χέρια γραμμένο το σύνθημα!

Θαύμα μέγα…

κατρακυλούν χιλιάδες λέξεις στο μυαλό….

 

Ξίφος και αγάπη είναι μόνο μία!!!!

 

 

Ευαγόρας Παλληκαρίδης

1979866_729382687096434_466678858_n….Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά….

Δι’ ευχών – Γιώργος Βλαχάκης

10917311_762881000425950_1270166696295135966_n

Δι’ ευχών

των χειρών μας
που θα φτιάχνουν τον κόσμο
από την αρχή
στα μάτια των παιδιών

και του νου της νιότης μας
που θα χαριεντίζεται
με την ηχώ των πυροβολισμών
σε ασκήσεις σκοποβολής
στη γειτονική μάντρα,
μπροστά από ξεχασμένους ,
που λουλούδιαζουν αγερωχοι

και των ιαχών του κόσμου
που θα βραχνιάζει την οργή μας
σε δρόμους ασφαλτοστρωμένους
για να μη ξεπροβαίνουν άναρχα
τα κόκαλα τα ιερά

και του καπνού της μνήμης
του πρώτου έρωτα,
που πίσω από οδοφράγματα
θα σκοτωθεί
και θα τον σκεπάσει
ένα αναστημένο αντίο

και της μέρας της ζεστής
που, παράφορά ερωτευμένοι
με τη γενέθλιά νύχτα μας,
θα κλείνουμε σε σεντόνια
βρώμικα και ματωμένα

και του ζεμπέκικου
του μοναχικού
που χωρίς μουσική
θα χορέψουμε
χτυπώντας μόνο, με τρόπο
άγριο,
παλαμάκια σιγουριάς
για τα μελλούμενα

δι’ ευχών
όλων των παραπάνω

να αναπολήσουμε , αγαπημένη,
την ανάσταση
της πρώτης άνοιξης
και να ξαναγράψουμε
το γένοιτο της
δημιουργίας .

Αμήν.

Της Ξενιτιάς _ Γιώργος Μανέτας

10516890_1441278676133776_6364720301387604886_n
Στους Έλληνες, όπου γης

Παιδί μου, πούθε κίνησες και πού γι’ αλλού πηγαίνεις?


Μην πας στη μαύρη ξενιτιά που δε φυτρώνουν κρίνα?
Που δεν γκαστρώνεται η σπορά στη γης για να καρπίσει?
Καμάρι μου, τι σου ‘καναν κι όλο μιλάς για κείνα?
Άνοιξη, πώς για να χαρείς? Πουλάκι, πού θ’ ακούσεις?
Πού θα ‘βρεις γάργαρο νερό, να πιεις και να χορτάσεις?
Κι άμα χορτάσεις, πού σκιά? Πού δέντρο, ν’ ακουμπήσεις?
Πού θα ‘βρεις μέντα, ρίγανη, βασιλικό να μάσεις?

Κι άμα θελήσεις, εκκλησιά? Ένα κερί, ν’ ανάψεις?
Κι άμα θελήσεις, προσευχή κι ένα σταυρό να κάνεις?
(Της Δύσης, τ’ άγρια τα θεριά, που μοιάζουν στους ανθρώπους,
σαν σε κοιτάξουν δύστροπα, – θα θέλεις ν’ αποθάνεις…)

Πού θα ‘βρεις, γιε μου, πι’ όμορφη σαν τη δική πατρίδα.
Πού θα ‘βρεις, για ν’ αγαπηθείς και ποια για ν’ αγαπήσεις!
Κι άμα, του κάκου, σου συμβεί βαριά και μ’ αρρωστήσεις,
ποιος θα βρεθεί στην κλίνη σου, τα μάτια να σου κλείσει?

 

©Γιώργος Μανέτας

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ «ΤΟ ΨΩΜΙ»

48118_455188561201674_598318805_n

 
(Ο Μίλτος Σαχτούρης εμπνεύστηκε το ποίημα αυτό από την πείνα της Κατοχής.) 
 
Ένα τεράστιο καρβέλι, μια πελώρια φραντζόλα ζεστό
 

ψωμί, είχε πέσει στο δρόμο από τον ουρανό

 

ένα παιδί με πράσινο κοντό βρακάκι και με μαχαίρι

 

έκοβε και μοίραζε στον κόσμο γύρω,

 

όμως και μια μικρή, ένας μικρός άσπρος άγγελος, κι αυτή
μ’ ένα μαχαίρι έκοβε και μοίραζε κομμάτια γνήσιο ουρανό


κι όλοι τώρα τρέχαν σ’ αυτή, λίγοι πήγαιναν στο ψωμί,

όλοι τρέχανε στον μικρόν άγγελο που μοίραζε ουρανό!

Ας μην το κρύβουμε. Διψάμε για ουρανό.

Από τότε – Γαβρίλης Ιστικόπουλος

10917447_364884677029940_5513614868006406653_n

Καραδοκούν προσμονές
αλληλοεξόντωσης, είπες.
Κι η μέρα, σκέφτηκε…
Τι έχουν να χωρίσουν
δύο ρόδα,
όταν τα θρέφει
ο ίδιος ήλιος;
Όμως, δεν το είπε…
Από τότε
έβγαλε ρίζες στον κήπο μας
η διχόνοια,
από τότε
το άδικο… έχει πάντα δίκιο.

Γαβρίλης Ιστικόπουλος / Από τη συλλογή »Αναζητήσεις».

Στ᾿ Ἀστεῖα Παίζαμε! – Μ. Αναγνωστάκης

1613864_595995080454354_745771698_n

Δὲ χάσαμε μόνο τὸν τιποτένιο μισθό μας
Μέσα στὴ μέθη τοῦ παιχνιδιοῦ σᾶς δώσαμε καὶ τὶς γυναῖκες μας
Τὰ πιὸ ἀκριβὰ ἐνθύμια ποὺ μέσα στὴν κάσα κρύβαμε
Στὸ τέλος τὸ ἴδιο τὸ σπίτι μας μὲ ὅλα τὰ ὑπάρχοντα.

Νύχτες ἀτέλειωτες παίζαμε, μακριὰ ἀπ᾿ τὸ φῶς τῆς ἡμέρας
Μήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τὰ φύλλα τοῦ ἡμεροδείχτη
Δὲ βγάλαμε ποτὲ καλὸ χαρτί, χάναμε· χάναμε ὁλοένα
Πῶς θὰ φύγουμε τώρα; ποῦ θὰ πᾶμε; ποιὸς θὰ μᾶς δεχτεῖ;

Δῶστε μας πίσω τὰ χρόνια μας δῶστε μας πίσω τὰ χαρτιά μας
Κλέφτες!
Στὰ ψέματα παίζαμε!

….Αλκυονίδες μέρες καρτερούν

10891470_792825134086874_7263839851468671730_n«Και στης ζωής τους πιο βαρείς χειμώνες Αλκυονίδες μέρες καρτερούν»

Γ.Δροσίνης

Αυτό το ωραίο δίστιχο είχε γράψει ο ποιητής Δροσίνης, θέλοντας να τονίσει ότι και μέσα στις πιο δύσκολες εποχές που περνάει κανείς, μπορεί να ελπίζει ότι θα έλθουν καλύτερες ημέρες. Ένας άλλος ποιητής, ο Αργύρης Κρανιώτης είχε και αυτός χρησιμοποιήσει τις αλκυονίδες, για να τραγουδήσει την αισιοδοξία.

Ηλιόλουστες μέρες, γελαζούμενες

Ας αρχίσουμε από την αρχαία ελληνική μυθολογία την τόσο όμορφη και τόσο διδακτική. Ζούσε, λοιπόν, κάποτε μια όμορφη νέα, κόρη του θεού Αίολου και της Αιγιάλης, κόρη των ανέμων και της ακτής, η οποία αγάπησε παράφορα και παντρεύτηκε το βασιλιά της Τραχινίας Κήυκα, που ήταν βουτηχτής. Στον τρελό έρωτά τους ο Κήυκας και η Συνέχεια

«Μάσκες» – Κώστας Ουράνης

10518650_881196191937527_4371996638168249730_nΓια να `μαι ευχάριστος σε όλους
κι ακόμα και στον εαυτό μου,
έκρυψα πάντοτε με μάσκες
που αρέσουνε το πρόσωπό μου·

κι άλλαξα τόσες στη ζωή μου,

που τώρα πια να μην μπορώ
τ’ αληθινό το πρόσωπό μου
να πω ποιο είναι μήτ’ εγώ!

Έτσι, ο θάνατος σα θα `ρθει,

δε θα `ναι η στέρηση μεγάλη·
θ’ αφήσω μιαν ανυπαρξία
για να περάσω σε μιαν άλλη.

Δεν ξέρεις δεν θυμάσαι δεν σε νοιάζει γιατί…

winter-houses-2__880Υπάρχει στον ορίζοντα μια πύλη λευκή
μια πόρτα που περάσανε λίγοι.
Τα βράδια ονειρεύεσαι κοιτάς προς τα κει
όμως ποτέ σου δεν την είδες ν ανοίγει……

 

Βασίλης Γιαννόπουλος

«Ελπίζω!» – Ανδρέας Κλουτσινιώτης

rhb_ge_4-4_ii_wiesener_viadukt

 

……….Στις παγωμένες πέτρες που γίνονται
Κόκκινα τριαντάφυλλα
στα χέρια των απελπισμένων ψυχών
Ελπίζω!

Εδώ και σήμερα. Είμαι – Ελένη Νανοπούλου

Sarah-MarshallΝα έχεις νερό να μην σου λένε τι να κάνεις, να σε φοβάται ο φόβος, φθινόπωρο να κλαίς , πες λέξεις που σε περιγράφουν, δεν ξέρω αν υπάρχουν ειδικές, εγώ μεγάλωσα, τίποτα πια δεν με εξοντώνει παρά η ασφάλεια του πόσο μεγάλωσα, εμένα ο τρόπος μου είναι άνθρωποι που είναι ενέργεια , η αλήθεια που ακινητοποιεί….

εδώ και σήμερα είμαι ………ότι αρχίζει από Α και Ω.

Mέχρι το τέλος η ψυχή

Maria Lampraki 

‘Ενα ποίημα για τη φυλακισμένη νιότη

580487_440388276015036_2090940983_n‘Ομως 

   κανείς δεν μπορεί να ζητήσει 

   από τα παιδιά με την καρδιά τους στα χέρια τους 

   να συνηθίσουν στο άδικο  

 

Αν ο κόσμος αυτός ήταν δίκαιος 

   τα παιδιά με την καρδιά τους στα χέρια τους

   δε θα είχαν λόγο να κάψουν τη νιότη τους 

 

Αν όμως πρέπει κάτι να καεί

είναι  τούτος ο κόσμος ο άδικος 

και όχι τα παιδιά με την καρδιά τους στα χέρια τους…..

την καρδιά μας.

https://athens.indymedia.org/post/1322940/

“ΘΥΜΩΜΕΝΑ ΣΤΑΧΥΑ” – ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ

76287_419786911408506_1494548529_nΦτηνά τη Λευτεριά δεν την πουλούν πουθενά.

Ούτε και τη χαρίζουνε.

Όσοι την πήραν χάρισμα τη χαράμισαν. 

Κώστας Βάρναλης – Αλίμονο

224400_465607210138235_349218106_n

Η ίδια θάλασσα – Χρίστος Λάσκαρης

222
Απ’ το παράθυρό μου εδώ
(απλός τώρα θεατής)

κοιτάζω κάτω:

μια λαοθάλασσα να προσπαθεί.

«Σκοτεινή σαρανταετία, 1974 – 2014: Η στυγνή δικτατορία των “Δημοκρατών” – Γιώργος Μανέτας


10393817_10152633528883049_1909837747526018580_n
Θέμα αναθέματος: Το κυνοβουλευτικόν ψεύδος

Ηγεμών εγώ και μέγας άρχων αρχαίος της τάξης της αβύσσου δεύτερος
και Ιούδας εγώ της φυλής της πρώτης των ανθρώπων
κατοίκησα στο θηρίο των στομάτων εκείνων βδέλλα
και αφαίμαξα και μετάγγισα έως των επιγόνων τα σίελα
ψεύδη εξ’ αίματος ικανά να διαφέρουν της αληθείας, ένα.

Των πολέμων θυμός εγώ τροφός και στέφανος των κενοδόξων
βασιλέων της γης, έστρεψα τους αυτούς ανεντίμους εις φιλαργυρία – πορνεία – φαυλότητα και διαστροφή και αφού φύτεψα το σπόρο της ατιμωρησίας,
θέρισα με το δρέπανο της συντελείας διότι τα φρονήματα των αμαρτιών πολλαπλάσια των αναμενομένων ήσαν, τα δε της ηθικής κατάντιας και εξαθλίωσης κέρδη απροσμέτρητα και πέραν κάθε προσδοκίας.

Για τα παραπάνω της απρεπείας αναίσχυντα, τα μέγιστα ευχαριστώ
και ιδιαιτέρως στρέφω τόσο προς τους την φαυλότητα υπανθρώπους διψασμένους για εξουσία που από τα νερά των πηγών της ανομίας μου ξεδίψασαν τελώντας καθήκοντα ψεύδους, όσο και τους μυήσαντες την ιδιοτέλεια και πάσα άλλη διαβολή και απάτη, ισόθεους προς εμέ, ασεβείς.

Το ψεύδος

http://georgemanetasexaformis.wordpress.com/2005/03/14/5/

©Γιώργος Μανέτας
Δωρεάν Hλεκτρονικό Βιβλίο
http://joom.ag/gr5b#.U-IXne0Irlg

Η παγωνιά πάντα σώζει – Γιάννης Ποταμιάνος

p1040162Η πόλις κουράστηκε κι οι δρόμοι έρημοι,
————– έρμαιοι στον άνεμο, απόψε
Στης μοναξιάς το τζάκι τρίζουν τα όνειρα
… σπιθίζουν οι λέξεις, λαμπαδιάζοντας
Σαν φρύγανα αναφλέγονται και σβήνουν
———— ξαφνικά οι πρόσκαιρες ιδέες
να φωτίζουν στις γωνιές της κάμαρης
——————— τον αιμοβόρο τίγρη
Μα πώς να μετρήσεις την αγάπη
———- αν όχι με τη μεζούρα της θυσίας
Η παγωνιά πάντα μας σώζει
————– ως ακροτελεύτιος σκοπός
Η παγωνιά πάντα μας λυτρώνει
————————- απ’ την έπαρση
Έχετε δει ποτέ τον παγωμένο να επαίρεται;
Έτσι σας χαρίζω απόψε θλίψη, παγωνιά
———– κι ευωδιαστή ταπεινοσύνη
Στο χειμέριο καθαρτήριο της ψυχής
με τα παγωμένα δάχτυλα γαντζωμένα
——————————– στο μολύβι
Γιατί όποιος δεν γεύεται την παγωνιά
————— τον αιφνιδιάζει ο θάνατος

Α. Κάλβος – «Ο Φιλόπατρις»

10885294_405593196271261_2859028507661332584_n

….Είναι γλυκύς ο θάνατος όταν κοιμώμεθα εις την πατρίδα

ΠΟΙΕΣ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ – ΑΙΕΝ ΑΡΙΣΤΕΥΕΙΝ ΠΡΟΜΗΘΕΑ-ΠΥΘΙΑ

promythea_ellas_leonidas_megaleio27……..Σήκωσε πάλι Έλληνα Γόνε,
την όμορφη Κεφαλή
Σήκωσε άφοβα την Ιερή,
εκείνη την Ασπίδα σου την Τρομερή,
Σήκωσε τ’ Ακόντιο και Σπαθί

Για να μην λένε οι γενεές
που ’χουν σπαρθεί
απ’ άκρη σ’ άκρη πάνω στην γή,
ότι ΑΜΑΧΗΤΙ απ’ τον εχθρό
έχεις ΑΦΑΝΙΣΤΕΙ!

Ω! Νέε Έλληνα Πολέμησε!

 http://narthix.blogspot.gr/2010/10/blog-post_16.html

Λειβαδίτη ΒΙΟΛΕΤΕΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ

10888637_754140994654068_5856991657357602951_n

….ύστερα κάποιος θα ‘δινε το σύνθημα και θ’ άρχιζε η εξέγερση, αλλά ποιος θα ‘δινε το σύνθημα; άλλοι έλεγαν ο φύλακας του πάρκου, άλλοι ο αντικρινός φαρμακοποιός κι άλλοι αυτός ο άγνωστος που περνούσε τ’ απογεύματα με το μαύρο καπέλο, αλλά τι σημασία έχει το ποιος, άλλοι κάνουν τις εξεγέρσεις κι ας μην τους θυμάται η Ιστορία -αλλά και ποιο θα ήταν το σύνθημα; άλλοι επέμεναν στη λέξη ΧΙΜΑΙΡΑ, άλλοι στη λέξη ΑΘΩΟΣ, πολλοί έδειχναν το μεγάλο εκκρεμές της πόλης που είχε από χρόνια σταματήσει, αν έμπαινε άξαφνα μπροστά αυτό θα ήταν το σημάδι, άλλοι πάλι κάθονταν στα καφενεία κι ισχυρίζονταν πως θα τους ειδοποιήσουν εν καιρώ………………..

https://www.facebook.com/ataktwserrimmena/photos/a.448048605263310.100556.447990738602430/754140994654068/?type=1&theater

Τα γερμένα στον κόσμο κορμιά – Γιώργος Ποταμίτης

10625124_727280427343994_6081948428157411070_n

Και για τα γερμένα στον κόσμο κορμιά
ποιος θα μιλήσει
που το αβάσταχτο του ενός
τα λυγίζει;

Λάμπουν σαν δάκρυα τα Χριστούγεννα – Τόλης Νικηφόρου

astegoichristmas12

ένας μικρός χριστός γεννιέται πάλι αύριο

           μόνος στον κόσμο

  ένας μικρός χριστός που ζωγραφίζει

           θαμπά στο τζάμι

        δέντρα για τα παιδιά

       καράβια για τα όνειρα

    ένα παραμύθι της αγάπης

     για τους απελπισμένους

              παραμονή

 και τα χιλιάδες φώτα της πλατείας

στα μάτια του λάμπουν σαν δάκρυα

 

 

(από τη συλλογή Γαλάζιο βαθύ σαν αντίο, 1999)

Πηνελόπη και Οδυσσέας

Odysseus_und_Penelope_-_Johann_Heinrich_Wilhelm_Tischbein«Η φύση της αγάπης αψηφά το χρόνο, την απόσταση και την απώλεια σε φυσικό επίπεδο και, μαζί με τη σπουδαία τέχνη και κάποιες στιγμές μυστικιστικής ενόρασης, είναι ίσως το μόνο πράγμα απ’ όσα βιώνουμε εμείς οι θνητοί το οποίο μπορεί να μας δώσει μια ιδέα για το αιώνιο. Αν το βρούμε, ακόμα και για ελάχιστες στιγμές, στο πλαίσιο μιας στενής σχέσης, ίσως έχουμε ανακαλύψει ένα από τα σημαντικά μυστικά της αθανασίας.»

 

http://mysticalshakti.blogspot.gr/2014/07/blog-post.html

Η μπαλάντα της φυλακής του Ρέντιγκ

10653451_1508561256057425_8999320424703456043_n

Κι όμως
ο καθένας σκοτώνει ό,τι αγαπάει,
Άστο παντού αυτό να ακουστεί
Με μια ματιά πικρή κάποιοι σκοτώνουν,
με λέξεις κολακείας φαρμακώνουν.
Μ’ένα φιλί σκοτώνουν οι δειλοί,
Και κάποιοι πιο γενναίοι με σπαθί.

Νέοι σκοτώνουν κάποιοι την αγάπη τους
Κι άλλοι όταν γίνουν γέροι πια.
Τη στραγγαλίζουνε στα χέρια της Λαγνείας
Την πνίγουνε στα χέρια του Χρυσού.
Μ’ένα μαχαίρι οι πιο πονόψυχοι γιατί
έτσι πιο γρήγορα παγώνει το κορμί.

Άλλοι αγαπούν για λίγο, άλλοι για καιρό.
κάποιοι πουλάνε, κάποιοι αγοράζουν.
Μερικοί σε ό,τι κάνουν δάκρυα βάζουν
κάποιοι άλλοι ούτε αναστεναγμό:
Κι ενώ ο καθένας σκοτώνει ό,τι αγαπάει,
Παρόλα αυτά μαζί στο θάνατο δεν πάει.

Oscar Wilde

Ναζίμ Χικμέτ -Τα ποιήματα των 9-10 μ.μ.

 

1441367_630157967040509_46378620_nGiorgio Bisetti

 

 

Ξέρουμε κ’ οι δύο, αγαπημένη,
μας έμαθαν:
να πεινάμε, να κρυώνουμε,
να πεθαίνουμε στην κούραση
και να ζούμε μακριά ο ένας απ’ τον άλλο.
Δε μας ανάγκασαν ακόμα να σκοτώσουμε
και δε μας σκότωσαν ακόμα.
Ξέρουμε κ’ οι δυο, αγαπημένη,
μπορούμε να μάθουμε στους άλλους:
να αγωνίζονται για τους ανθρώπους,
και κάθε μέρα λίγο πιο βαθιά,
λίγο πιο ωραία
ν’ αγαπάνε…

 

Το μικρό κορίτσι – Nâzım Hikmet

10452385_909255862425132_6070503087639664165_nΕγώ είμαι, εγώ είμαι που χτυπάω την πόρτα σας
Εδώ ή αλλού, χτυπάω όλες τις πόρτες
Ω, μην τρομάζετε καθόλου πού’μαι αθώρητη
Κανένας μια μικρή νεκρή δεν μπορεί νά ιδει

Εδώ και δέκα χρόνια, εδώ καθόμουνα
Στη Χιροσίμα ο θάνατος με βρήκε
Κ’ είμαι παιδί, τα εφτά δεν τα καλόκλεισα
Μα τα νεκρά παιδιά δε μεγαλώνουν.

Πήραν πρώτα φωτιά οι μακριές πλεξούδες μου
Μου καήκανε τα χέρια και τα μάτια
Όλη-Όλη μια φουχτίτσα στάχτη απόμεινα
Την πήρε ο άνεμος κι’ αυτή σ’ ένα ουρανό συγνεφιασμένο.

Ω, μη θαρρείτε πως ζητάω για μένα τίποτα
Κανείς εμένα δε μπορεί να με γλυκάνει
Τι το παιδί που σαν εφημερίδα κάηκε
Δεν μπορεί πια τις καραμέλες σας να φάει.

Εγώ είμαι που χτυπάω την πόρτα σας, ακούστε με,
Φιλέψτε με μονάχα την υπογραφή σας
Έτσι που τα παιδάκια πια να μη σκοτώνονται
Και να μπορούν να τρώνε καραμέλες.

~Nâzım Hikmet (μτφρ: Γιάννης Ρίτσος) / Το μικρό κορίτσι

Άλλα παιδιά ~ Ρούλα Καραμήτρου

hqdefault

Δεν είναι παιδιά
μεγάλοι σβώλοι, μπάλες
χωμάτινες στην πλαγιά
που κατρακυλάνε
παιδιά δεν είναι
κραυγές είναι άφωνες
αγκαλιές χωρίς χέρια
που μας ακούνε
δεν είναι παιδιά
εικόνες λίγων λεπτών
μιας οχιάς κοινότητας
που μας κοιτάνε
Τα μάτια κλείσε!
Κλείσε τα μάτια
μη και μας δούνε
χείλια που τρέμουν
δάχτυλα που φάρμακα
ψάχνουν στις πέτρες
μάτια, κεφάλια
κόκκινα στο πάτωμα
ζωή φωνάζουν
Ακούς μωρέ;
Μπορείς ν’ακούσεις τα μπαλόνια;
μπαλόνια είναι
κίτρινα πανεβαίνουν
τον ήλιο να μεγαλώσουν
να τα χωρέσει..

 

Tawfik Zayyad – Σας σφίγγω τα χέρια

10525922_1512726752274141_5861585375460624543_n
Σας φωνάζω
σας σφίγγω τα χέρια
φιλώ το χώμα κάτω απ’ τα σαντάλια σας
και σας λέω: σκοτώνομαι για σας
σας χαρίζω το φως των ματιών μου, σας δίνω
της καρδίας μου τη ζέστα γιατί
η τραγωδία που ζω είναι το μερίδιο μου
απ’ τη δική σας τραγωδία.

Σας φωνάζω
σας σφίγγω τα χέρια
δεν κιότεψα εδώ μες στην πατρίδα μου
μήτε και μάζεψα τους ώμους.
ορθώθηκα μπροστά τους άδικους
ορφανός, γυμνός, ξυπόλητος.
όρμησα μες στο θάνατο,
τα λάβαρά μου δε χαμήλωσα και τα χορτάρια
πάνω στους τάφους των προγόνων μου τα φύλαξα.

 

Ψυχές – Νεκταρία Κουφού

Αφιερωμένο στην ΤΖΕΝΟΥΛΑ μου

 

10252101_1473631529534773_5789090105892021885_n

Υπάρχουν βλέπετε και κάποιες ψυχές άωρα σβησμένες απ’ τα κιτάπια αυτού του κόσμου που δικαιούνται να τις μνημονεύεις

….όχι για να συμβάλλεις στην παραμονή τους στον παράδεισο, αλλά για να δικαιώσεις τον τρόπο και τα πατήματα τους στη ζωή…

Νεκταρία Κουφού

Του «Άπιστου Θωμά»…. “Αμφιβολίας (ή και δυσπιστίας) εγκώμιον”….

1610049_436871873114613_1282598337582876672_nΕυλογημένη ας είναι η αμφιβολία!

Σας συμβουλεύω

να χαιρετάτε με χαρά και σεβασμό εκείνον

που τα λόγια σας σαν κάλπικη δεκάρα εξετάζει!

Μακάρι νάσασταν σοφοί και με μεγάλη σιγουριά

τα λόγια σας να μην τα λέγατε…».

(Μπ. Μπρεχτ, απόσπασμα από το ποίημα «Εγκώμιο στην αμφιβολία)

«The Incredulity of Saint Thomas»

Caravaggio 1601 – 1602

Του «Άπιστου Θωμά»…. “Αμφιβολίας (ή και δυσπιστίας) εγκώμιον”….

http://itzikas.wordpress.com/

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΑΤΡΙΔΑ – Ελένη Γούναρη

10171132_1466925826873758_514661486893229390_nΑς αναπαυθούν εν ειρήνη
οι νεκροί που θάψαμε εντός μας
κι ας γεννηθούν τα εγώ μας
στο δεύτερο πρόσωπο,
το δικό μας πρόσωπο..

Καλό «Πέρασμα» στην όχθη των ζωντανών
με πίστη, με αγώνα,
με όπλο την αγάπη..

Eleni Gounari

Που είναι η δική μας Ανάσταση…

10269462_779490218727650_4433975085074857986_nΠόσα αγκάθια ματωνουν συνέχεια την ψυχή μας…
Τι θλίψη μας καιει…
και μας λειώνει σαν κεριά…

Που είναι η δική μας Ανάσταση…
Άραγε κοντοζυγώνει… ???

Kanenas Kanenas

Καλό Μεγαλοβδόμαδο!!!

1376997_10201386574160725_103387882_nΜια φορά
και κάθε αιώνα
Ανοίγει αυτή η Πύλη

Είναι γι αυτούς
(τους δύο τρεις )
που αφήσαμε να περάσουν
χωρίς να κάψουν
οι ζεστές ανάσες μας

Τότε ο Θεός, το ιδεώδες
-ως έπαθλον –
σε επίσημο γεύμα
παραθέτει

Όχι, ότι έζησαν αυτοί καλά
κι εμείς τις υπόλοιπες μέρες
δεν είμαστε συνδαιτυμόνες Του.

Μαίρη Μπριλή

Νίκος Καββαδίας – Αγαπάω τ’ ό,τι είναι θλιμμένο στον κόσμο

1380819_513019672140343_677420941_n

Αγαπάω τ’ ό,τι είναι θλιμμένο στον κόσμο
Τα θολά ματάκια, τους αρρώστους ανθρώπους,
τα ξερά γυμνά δέντρα και τα έρημα πάρκα,
τις νεκρές πολιτείες, τους τρισκότεινους τόπους.

Τους σκυφτούς οδοιπόρους που μ’ ένα δισάκι
για μια πολιτεία μακρινή ξεκινάνε,
τους τυφλούς μουσικούς των πολύβοων δρόμων,
τους φτωχούς, τους αλήτες, αυτούς που πεινάνε. Συνέχεια

Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, Επίκαιροι αμίλητοι

1966675_500604426716161_1124548791_nΤην ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες
περί δημοκρατικής τάξης, ανάμεσά
μας οι αμίλητοι ζούνε.
Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,
οι ηγεμόνες δυναμώνουν,
ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,
των ανυπόταχτων τα μούτρα
τσαλακώνουν.
Ετούτων των αμίλητων το πετσί, περίεργα θα ’λεγες είναι
φτιαγμένο.
Τους φτύνουνε καταπρόσωπο κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά το πρόσωπο το
φτυσμένο.
Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους,
και που το παράπονό τους να πούνε;
Απ’ του μισθού τα ψίχουλα, πώς να αποχωριστούνε;
Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους,
μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.
‘Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!
Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους,
άλλο δε μας μένει.

http://tokoskino.wordpress.com/

Θήλεια Δημιουργία – Χρήστος Λαζαρόπουλος

Η Γυναίκα γιορτάζει καθημερινά Στην αγκαλιά του πατέρα της Στα γόνατα του παππού της Φορώντας τα ρούχα της μαμάς της Πειράζωντας τον αδελφό της Λέγοντας το καλύτερο μάθημα στη δασκάλα της Αγκαλιάζοντας τον φίλο της στο νηπιαγωγείο Κρατώντας τη σημαία στο σχολείο της Φιλώντας το πρώτο φλερτ της Γίνοντας Γυναίκα στον πρώτο Έρωτά της Όταν την πειράζουν γλυκά στον δρόμο Επιλέγοντας η ίδια αν θα σπουδάσει και τι Μπαίνοντας στο πανεπιστήμιο Πιάνοντας την πρώτη εργασία της Τη μέρα που εκλέγεται Τη μέρα που εκλέγει Κάθε φορά που της χαρίζουν λουλούδια Όταν γίνεται Μούσα Όταν βραβεύεται με ένα χάδι και ένα χαμόγελο Την μέρα που παντρεύεται Κάθε μέρα εννιά μήνες Στις ωδίνες του τοκετού Θηλάζοντας Κάνοντας έρωτα με άντρα που παθιάζεται Στον γάμο των παιδιών της Βλέποντας τα εγγόνια της Πηγαίνοντας βόλτα με τον γέρο άντρα της Στο νοσοκομείο δίπλα στον άντρα της Στο νεκροταφείο πλένοντας τον τάφο και βάζοντας λουλούδια Πεθαίνοντας που πάει να συναντήσει τους ανθρώπους της ζωής της Τί να της πει μια μέρα σαν τις άλλες; Έχει ανάγκη μια Γυναίκα τον πανηγυρικό εορτασμό του φύλου της; Μιά γιορτή είναι η ζωή της, είτε γελάει, είτε θρηνεί Θήλεια Δημιουργία αντρίκια σε ευχαριστούμε για όσα μας χαρίζεις Με θαυμασμό Χρήστος Λαζαρόπουλος

Η Γυναίκα γιορτάζει καθημερινά

Στην αγκαλιά του πατέρα της
Στα γόνατα του παππού της
Φορώντας τα ρούχα της μαμάς της
Πειράζωντας τον αδελφό της
Λέγοντας το καλύτερο μάθημα στη δασκάλα της
Αγκαλιάζοντας τον φίλο της στο νηπιαγωγείο
Κρατώντας τη σημαία στο σχολείο της
Φιλώντας το πρώτο φλερτ της
Γίνοντας Γυναίκα στον πρώτο Έρωτά της
Όταν την πειράζουν γλυκά στον δρόμο
Επιλέγοντας η ίδια αν θα σπουδάσει και τι
Μπαίνοντας στο πανεπιστήμιο
Πιάνοντας την πρώτη εργασία της
Τη μέρα που εκλέγεται
Τη μέρα που εκλέγει
Κάθε φορά που της χαρίζουν λουλούδια
Όταν γίνεται Μούσα
Όταν βραβεύεται με ένα χάδι και ένα χαμόγελο
Την μέρα που παντρεύεται
Κάθε μέρα εννιά μήνες
Στις ωδίνες του τοκετού
Θηλάζοντας
Κάνοντας έρωτα με άντρα που παθιάζεται
Στον γάμο των παιδιών της
Βλέποντας τα εγγόνια της
Πηγαίνοντας βόλτα με τον γέρο άντρα της
Στο νοσοκομείο δίπλα στον άντρα της
Στο νεκροταφείο πλένοντας τον τάφο και βάζοντας λουλούδια
Πεθαίνοντας που πάει να συναντήσει τους ανθρώπους της ζωής της

Τί να της πει μια μέρα σαν τις άλλες;
Έχει ανάγκη μια Γυναίκα τον πανηγυρικό εορτασμό του φύλου της;

Μιά γιορτή είναι η ζωή της, είτε γελάει, είτε θρηνεί

Θήλεια Δημιουργία αντρίκια σε ευχαριστούμε για όσα μας χαρίζεις

Με θαυμασμό
Χρήστος Λαζαρόπουλος

Καζαντζάκης Οδύσσεια

10003527_1474777256077330_1128739290_n

Ανάθεμα την άμυαλη ψυχή που κίνησε στον κόσμο
το αθάνατο νερό να κυνηγάει
και χάθηκε απ’ τη δίψα…

Νίκος Καζαντζάκης

Και μετά και μετά

1619589_1464177483810715_1031566128_nΚαι μετά και μετά
ρωτούσα κάποτε σαν μικρό παιδί.
Δεν υπάρχει μετά
δεν υπήρξε ποτέ.
Μια ανάμνηση μόνο
που στοίχιωσε μέσα μου
και μου χτυπά κάθε μέρα
την πόρτα της μνήμης.
Ε και;
Mνήμη είναι
δεν είναι κι άνθρωπος!
Ευτυχείτε όσο μπορείτε…

Ρόρη Μάτη

Ηλεκτρικά όνειρα – Έλσα Κορνέτη

Flora-Borsi01-564x272

Κάθε φορά που η φαντασίωση τρυπώνει
στον υπολογιστή μου
στροβιλίζομαι σ’ έναν λαβύρινθο
κοιτώντας μια βεντάλια από καθρέφτες
Θαυμάζω
την ηλεκτρονική ομορφιά
τη συμμετρική ευφυΐα
το κενό γυαλιστερό κρανίο

Κι όμως
τώρα πια ξέρω
Η διαίρεση της πραγματικότητας
ισούται με τον εικονικό
πολλαπλασιασμό μου

http://frear.gr/?p=4254

Χρόνος, Φθορά και Κενό – ΝΑΝΟΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ

deseando

Μα οι άγγελοι δώσανε στον Κόσμο φτερά και πέταξε. Και οι δαίμονες ακόμα τον μακάριζαν καθώς πετούσε.

Τότες για να εκδικηθεί ο ΄Αβυσσος πήγε κι έκανε τρία άλλα παιδιά με τη Μέγαιρα τη μάνα του- έκανε το Χρόνο, τη Φθορά και το Κενό.

Από τότες οι τρεις αυτοί συναγωνίζονται ποιος θα καταλύσει πρώτος τον ωραίο Κόσμο- που για μια στιγμή τον έχουμε κι ύστερα τον χάνουμε όλα εμείς τα πλάσματα της Στιγμής που μας τρώει η Φθορά μετά από λίγα Χρόνια και ξαναγυρίζουμε στο Κενό….

Epitaph to a Dog, Lοrd Byron

Landseer_Saved

Κοντά σ΄αυτό το σημείο, κείτονται τα λείψανα κάποιου που διέθετε ομορφιά χωρίς ματαιοδοξία, δύναμη χωρίς αυθάδεια , θάρρος χωρίς βαρβαρότητα και όλες τις αρετές του ανθρώπου, χωρίς τα ελαττώματά του.
 Αυτός ο έπαινος που θα μπορούσε να είναι μιά ανούσια κολακεία, αν χαρασσόταν πάνω απ΄ανθρώπινες στάχτες, δεν είναι παρά ο δίκαιος φόρος τιμής, στη μνήμη του Λοστρόμου, ενός σκύλου που γεννήθηκε στη Νέα Γη, τον Μάιο του 1803 και πέθανε στο Νιούστεντ στις 18 Νοεμβρίου του 1808.

‘Οταν κάποιος περήφανος Γιός του Ανθρώπου επιστρέφει στη Γή, άγνωστος στη Δόξα, μ΄αποδεκτός από τη γέννησή του, η τέχνη του γλύπτη εξαντλεί την μεγαλοπρέπεια της θλίψης και χιλιοτραγουδισμένες τεφροδόχοι μιλούν γι΄αυτόν που αναπαύεται από κάτω.

΄Οταν όλα έχουν τελειώσει , στο μνήμα θα δεί κανείς, όχι αυτό που ήταν αυτός πράγματι, αλλ΄αυτό που θα έπρεπε να είναι.
Μα το φτωχό σκυλί, ο σταθερότερος φίλος στη ζωή, ο πρώτος που καλωσορίζει, ο πρώτος που υπερασπίζει, που η άδολη καρδιά του ανήκει ακόμη στον κύριό του, που μοχθεί, πολεμά, ζεί κι΄αναπνέει μόνο γι΄αυτόν, χωρίς τιμές πέφτει , απαρατήρητη η όλη αξία του, απαρνημένη στον ουρανό η ψυχή πού’ χε στη γή.

Ενώ ο άνθρωπος, ματαιόδοξο έντομο! ελπίζει να συγχωρεθεί διεκδικώντας για τον εαυτό του έναν αποκλειστικά δικό του παράδεισο.

΄Ω, άνθρωπε! αδύναμε συ νοικάρη μιάς και μόνης ώρας, απαξιωμένε απ΄τη δουλεία, διεφθαρμένε απ΄την εξουσία, όποιος σε ξέρει καλά, να ξεκόψει σου πρέπει μ΄αηδία.
Ευτελισμένη μάζα κινουμένων σχεδίων από σκόνη!
Η αγάπη σου λαγνεία, η φιλία σου απάτη, η γλώσσα σου υποκρισία,  η καρδιά σου ψευτιά.

Απ΄τη φύση σου χυδαίος και κατ΄όνομα ευγενής,
οποιοδήποτε αγρίμι  θα μπορούσε να σε κάνει να κοκκινίσεις από ντροπή.

Εσύ, που τυχόν θα δεις αυτή την απλή τεφροδόχο, προσπέρνα, δεν τιμά κανέναν απ΄αυτούς που θες να θρηνήσεις.
Για σήμα  σ΄ό,τι απέμεινε απ΄το φίλο, αυτές οι πέτρες υψώθηκαν. Δεν γνώρισα ποτέ παρά μονάχα έναν και κείται εδώ

To ποίημα αυτό γράφτηκε από τον Λόρδο Βύρωνα το 1808, μετά τον πρόωρο θάνατο του σκύλου του Boatswain, από λύσσα. Ο λόρδος Βύρων τον περιέθαλψε ο ίδιος με πολύ στοργή χωρίς να φοβηθεί , μέχρι την τελευταία του πνοή.

(μετάφραση Αμαλία Τρ. Κατσούλα)

Ένας λύκος αισθηματίας – Αργύρης Χιόνης

κατάλογος

Διψάω γι’ αγάπη, πεινάω γι’ αγάπη, πονάω γι’ αγάπη
Ουρλιάζω γι’ αγάπη, πεθαίνω γι’ αγάπη αλλά
Είμαι ο λύκος ο κακός λύκος και δε γίνεται
Δεν είναι δυνατό τέτοια αισθήματα να έχω

Γιατί αν μάθουνε τα πρόβατα
Θα πέσουνε να με σπαράξουν.

Τα τρύπια χέρια – Νικηφόρου Βρεττάκου

1780672_796322917048518_495284362_n

«Εγώ δε έχω να σου δώσω τίποτα» είπες.

«Τίποτα,
είναι τρύπια τα χέρια μου»!

Ενώ τον ουρανό που ήταν πάνω μου εσύ μου τον έφερνες.
Κ’ η πολιτεία ήταν όμορφη εκείνο το βράδυ.
Κι όλα είχαν όψη τρυφερή και ήρεμη.

Κ’ η βροχή σαν ένα διάφανο έπεφτε φως’ αραιή, απαλή,
σα καλωσύνη σε λουλούδια.

Βαθιά στην καρδιά μου
σιγοψιχάλιζε ένα φως σαν στριμμένο μετάξι.

Μα περπατούσαμε σιγά στο δρόμο, γιατί εσύ,
κρατούσες κάτι σαν γρανίτη ή βαρύ φως. Γιατ’ είχες
εσύ τα χέρια σου γιομάτα.

Τόσο, που μόλις εσήκωνες το βάρος.
Μόλις που μπορούσες
να ορίζεις το βήμα σου.

Γιατ’ είχες τα χέρια σου φορτωμένα με πέτρες κομμένες
απ’ το Ένα στάχυ απ’ αστέρια σαλεύει στο στήθος μου.

Το Ξεπούλημα – Κώστας Μαρδάς

Πουλάνε αεροδρόμια, λιμάνια, πεζοδρόμια.
Πουλάνε τις σημαίες

Πουλάνε το φιλότιμο σε αγορές λαθραίες.
Πουλάνε τις σημαίες

Να ανθίσεις πάλι ένα πρωί,
στον κόσμο περιμένω.
Ελλάδα τριαντάφυλλο,
μαύρο και προδομένο.

Να ανθίσεις πάλι ένα πρωί,
στον κόσμο περιμένω.
Ελλάδα τριαντάφυλλο,
μαύρο και προδομένο.

Πουλάνε όσια και ιερά,
όρκους, οράματα, νησιά,
πουλάνε και Παρθενώνες.

Πουλάνε και την μάνα τους,
για δυο χρυσές κορώνες,
πουλάνε τους αγώνες.

Να ανθήσεις πάλι ένα πρωί,
στον κόσμο περιμένω.
Ελλάδα τριαντάφυλλο,
μαύρο και προδομένο.

Να ανθήσεις πάλι ένα πρωί,
στον κόσμο περιμένω.
Ελλάδα τριαντάφυλλο,
μαύρο και προδομένο.

Στίχοι: Κώστας Μαρδάς

Υπερασπίζομαι την Αναρχία- Κατερίνα Γώγου

1779144_10201624585962065_399090249_n«Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.
Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας.
Αιώνες μοναξιάς.

Τώρα μη. Μη με σταματάς.
Τώρα κι εδώ για πάντα και παντού.
Ονειρεύομαι ελευθερία.
Μέσα απ’ του καθένα
την πανέμορφη ιδιαιτερότητα
ν’ αποκαταστήσουμε
του Σύμπαντος την Αρμονία.
Ας παίξουμε. Η γνώση είναι χαρά.
Δεν είναι επιστράτευση απ’ τα σχολεία
Ονειρεύομαι γιατί αγαπώ.
Μεγάλα όνειρα στον ουρανό.
Εργάτες με δικά τους εργοστάσια
συμβάλουν στην παγκόσμια σοκολατοποιία.
Ονειρεύομαι γιατί ΞΕΡΩ και ΜΠΟΡΩ.
Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές».
Οι φυλακές τους «τρομοκράτες»
Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους».
Το προϊόν την «ανάγκη»
Τα σύνορα τους στρατούς
Όλα η ιδιοχτησία.
Βία γεννάει η Βία.
Μη ρωτάς. Μη με σταματάς.
Είναι τώρα ν’ αποκαταστήσουμε
του ηθικού δικαίου την υπέρτατη πράξη.
Να κάνουμε ποίημα τη Ζωή.
Και τη Ζωή πράξη.
Είναι ένα όνειρο που μπορώ μπορώ μπορώ
Σ’ ΑΓΑΠΩ
και δεν με σταματάς δεν ονειρεύομαι. Ζω.
Απλώνω τα χέρια
στον Ερωτά στην αλληλεγγύη
στην Ελευθερία.
Όσες φορές χρειαστεί κι απ’ την αρχή.
Υπερασπίζομαι την ΑΝΑΡΧΙΑ. «

Πατρίδες _ K.Παλαμάς

1558561_441845642609919_601811800_n

Ἐδῶ οὐρανὸς παντοῦ κι ὁλοῦθε ἥλιου ἀχτίνα,
καὶ κάτι ὁλόγυρα σὰν τοῦ Ὑμηττοῦ τὸ μέλι,
βγαίνουν ἀμάραντ᾿ ἀπὸ μάρμαρο τὰ κρίνα,
λάμπει γεννήτρα ἑνὸς Ὀλύμπου ἡ θεία Πεντέλη.

Στὴν ὀμορφιὰ σκοντάβει σκάφτοντας ἡ ἀξίνα,
στὰ σπλάχνα ἀντὶ θνητοὺς θεοὺς κρατᾶ ἡ Κυβέλη,
μενεξεδένιο αἷμα γοργοστάζ᾿ ἡ Ἀθήνα
κάθε ποὺ τὴ χτυπᾶν τοῦ Δειλινοῦ τὰ βέλη.

Τῆς ἱερῆς ἐλιᾶς ἐδῶ ναοὶ καὶ οἱ κάμποι
ἀνάμεσα στὸν ὄχλο ἐδῶ ποὺ ἀργοσαλεύει
καθὼς ἀπάνου σ᾿ ἀσπρολούλουδο μία κάμπη,

ὁ λαὸς τῶν λειψάνων ζῆ καὶ βασιλεύει
χιλιόψυχος, τὸ πνεῦμα καὶ στὸ χῶμα λάμπει,
τὸ νιώθω, μὲ σκοτάδια μέσα μου παλεύει

Ἐκεῖ ποὺ ἀκόμα ζοῦν οἱ Φαίακες τοῦ Ὁμήρου
καὶ σμίγ᾿ ἡ Ἀνατολὴ μ᾿ ἕνα φιλὶ τὴ Δύση,
κι ἀνθεῖ παντοῦ μὲ τὴν ἐλιὰ τὸ κυπαρίσσι,
βαθύχρωμη στολὴ στὸ γαλανὸ τοῦ Ἀπείρου


Πατρίδες! Ἀέρας, γῆ, νερό, φωτιά! Στοιχεῖα,
ἀχάλαστα καὶ ἀρχὴ καὶ τέλος τῶν πλασμάτων,
σὰ θὰ περάσω στὴ γαλήνη τῶν μνημάτων,
θὰ σᾶς ξανάβρω, πρώτη καὶ στερνὴ εὐτυχία!

*ΟΧΙ! Προδότες! Δ.Ιατρόπουλος

potapotitaΔεν θα την πάρετε αυτή την πατρίδα,

δεν θα την ξεπουλήσετε,

δεν θα σας κάνουμε το χατίρι,

δεν θα περάσει το σχέδιό σας

να αφελληνίσετε τον τόπο.

*ΟΧΙ! Προδότες! Συνέχεια

Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα – Ζοζέ Σαραμάγκου

23394_554656397895926_1063541851_n

Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα,
ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός,
ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας,
ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος,
ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο,
ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο,
ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά.
Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων,
ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη,
παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων
σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό.
Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου…
Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την πουτάνα την μάνα που σας γέννησε.

Ο Θεός του Ανθρώπου – Γαβρίλης Ιστικόπουλος

Η αποθέωση της Αγάπης
φτάνει το »Θείο» Της ιδεατό,
εκεί που αρχίζει η… Συγχώρεση!
Πιο πάνω,
μόνο ο Θεός του Ανθρώπου!

Rene Aubry ~ Frenesie/Lungomare______Johnny Welch~La Marioneta

Αποσπάσματα από το ποίημα La Marioneta.
Το ποίημα έγραψε ο Μεξικάνος εγγαστρίμυθος Johnny Welch για την κούκλα που χρησιμοποιούσε στις παραστάσεις του.
Musique:RENE AUBRY~Frenesie(Invites sur la Terre) & Lungomare(Plaisirs D’Amour) Συνέχεια

Είμαι – Jorge Luis Borges

1891227_501858039923173_1990774281_n

Είμαι αυτός που ξέρει πως άδικα παλεύει
σαν κι εκείνον που κοιτάζει μάταια
μέσα στον σιωπηλό ,κρυστάλλινο καθρέφτη
κι ακολουθεί την αντανάκλαση ‘η το σώμα (το ίδιο κάνει)
του ομοίου του.
Είμαι,σιωπηλοί μου φίλοι,αυτός που ξέρει
πως άλλη τιμωρία απο τη λησμονιά δεν υπάρχει
ουτε κι άλλη συγγνώμη.Κάποιος θεός έδωσε
στο ανθρώπινο μίσος τούτη την παράξενη δικλείδα.
Είμαι κείνος που,μ΄ολες τις φοβερές παραπλανήσεις του,
ποτέ δεν μπόρεσε ν΄αποκρυπτογραφήσει τον απλό και μαζί πολλαπλό
αδιάβατο λαβύρινθο του χρόνου,
που ανήκει ταυτόχρονα σε έναν και σε όλους.
Είμαι κάποιος που δεν είναι κανένας ,εκείνος που στον πόλεμο
δεν έπιασε σπαθί.

Είμαι αντίλαλος,λήθη,τίποτα.

Tο φυλαχτό του χρόνου – Γιώργος Ποταμίτης

 

Κάποτε ονειρευόμασταν να έχουν οι στιγμές φτερά
τώρα τις χτυπάμε συγκαταβατικά στην πλάτη
πηγαίνοντας από τη μια στην άλλη με τα χέρια ματωμένα.

Ξ η μ ε ρ ώ νε ι – Τάκης Τσαντήλας

Πέρα απ’ τα νέφη, η διαυγής λάμψη των άστρων
Η μελωδία των ανομολόγητων πόθων
Η αγρυπνία των απογυμνωμένων ονείρων
Η ποίηση των αισθήσεων
____ Νιώσε το φως που ροδίζει τις στράτες της γης
Ξ η μ ε ρ ώ νε ι ____

Υπάρχω, μ’ ακούς; – Άγγελος Πετρουλάκης

Υπάρχω, μ’ ακούς;
Υπάρχουν τα δάκρυα.
Υπάρχουν οι πέτρες.
Υπάρχουν οι φυγές
και τα τείχη τα κυκλώπεια…

Κάποτε,
όταν οι γλάροι θ’ αποκτήσουν μενεξεδιά φτερά
και τα κύματα τη λαλιά του ανέμου,
θα ξαναθυμηθείς το παραμύθι του καπετάνιου
που γύρευε στις τρικυμίες τα θεριά της θάλασσας.
Τότε, πίσω από κλειστά παράθυρα,
θα ψάχνεις ήχους γνώριμων βημάτων
και θ’ αφουγκράζεσαι το θρόισμα της ερημιάς
στα βλέφαρα της νύχτας.

Υπάρχω, μ’ ακούς;

«Η απλότητα του τρόμου» – Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου

1601164_1442545865978421_566546002_n

Είναι απλό: Δεν σε πεθαίνει ο τρόμος.

Ο τρόμος μόνο σε ξεγεννάει.
Βγάζει το φίδι απ’ την κοιλιά σου.
Ο μαιευτήρας σού χαμογελά,
Που ζεις μια τέτοια αιθέρια νύχτα

Είναι απλό: Ο τρόμος δεν σε ταπεινώνει.
Σε αίρει στο ύψος των περιστάσεων.
Απλώς πατάς πάνω στον εαυτό σου.

Ο τρόμος δεν επείγεται. Σε περιμένει.

Μπορείς, σκεπτόμενος, να διαφύγεις.
Απλώς δεν μπορείς να σκεφτείς.

Στον τρόμο ένα κι ένα κάνουν δύο.

Απλώς δεν βρίσκεις το πρώτο και το δεύτερο:

Τη στιγμή αυτή ο ένας σε ψάχνει
Κι ο δεύτερος του φανερώνει τη θέση σου.
Ο τρόμος προνοεί. Είναι ψύχραιμος.

Εξάλλου ξέρετε κι οι δυο τι θα αξιώσει.
Πίνει ακόμη μια γουλιά απ’ τον καφέ του
Κι απλώς σηκώνει τα μάτια του πάνω σου.

Είναι απλό: Η φωνή του αέρα,
Οι ψίθυροι οι σοφοί των ερειπίων,
Το κουρέλι από την υγρασία που απομένει
Σε κάποια σκιερή γωνιά του πυρετού,
Όλα γλιστράνε μέσα στο φρεάτιο.

Ο ήλιος βάζει το δάχτυλό του στο τζάμι
Και κάνεις τη βουτιά. Αυτό ήταν. Θα δεις τώρα
Σε όλη την απλότητά του τον τρόμο.

Κατερίνα Γώγου – Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών (1988)

s…..27

Έπρεπε
αν ήθελα ακόμα να σωθώ
αν ήθελα ακόμα να ζήσω
να βρω έναν τρόπο να μοιάζω μ’ αυτούς
ή κάτι τέλος πάντων
να τους εξευμενίσω

Συνέχεια

Ευχαριστώ…. Γ.ΡΙΤΣΟΣ

1549578_255866584582235_195847923_n

Καλημέριζες τα τριαντάφυλλα και τα πουλιά…
Άνοιγαν τότε μικρά παράθυρα που σκύβαν στα περβάζια οι μαργαρίτες να χαιρετήσουν την αυγή που πέρναγε στο δρόμο χωρίς φορτίο σκιάς και θύμησης…

Αργότερα έμαθες να χαιρετάς μονάχα τους ανθρώπους, κι έλεγες μόνο στα λουλούδια «ευχαριστώ» κάθε φορά που δεν σ’ άκουγε κανένας…
Ύστερα βιάστηκες πολύ να μεγαλώσεις, για να πάψεις να λες «ευχαριστώ»…

Τώρα ζητάς να ξαναπείς με τα ίδια χείλη εκείνο το ίδιο «ευχαριστώ» που τόσα χρόνια ζήταγες να ξεχάσεις…..!!

Το Σύμπαν – Κωνσταντίνος Κόλιος

Michael Parkes(Night flight)

Το σύμπαν βρίσκεται μέσα σε όλες τις υποθέσεις
άλλοτε ως ρυθμιστής, άλλοτε ως θεατής
κι άλλοτε ως πληγέντας.
Κάθε φορά που μία γυναίκα τινάζει τα μαλλιά της
εκείνο αναστατώνεται απ’ τον κυματισμό τους

Κάθε φορά που μία μικρή φλέβα χτυπάει στον λαιμό της

το σύμπαν αναμεταδίδει τους παλμούς

σε όλους τους υποψήφιους εραστές όλων των κόσμων

κι όλων των εποχών.

Κάθε φορά που το σώμα μίας γυναίκας έρωτα ζητά

κι εκείνη το σταματά

το σύμπαν διστάζει τόσο, που σχεδόν ο χρόνος παύει να κυλά.

Κάθε φορά που μία γυναίκα έναν άντρα στο στόμα φιλά

στο σύμπαν ξενυχτούν χαρούμενα όλα τα πουλιά.

Κάθε φορά που ένα παιδί χαμογελά πλαταίνει
και κάθε φορά που στη λύπη βυθίζεται
εκείνο βαθαίνει και διεισδύει στα άδυτα του παιδιού
τα μυστικά του να φανερώσει μία μέρα στο φως
μέσα από κείνο.

Όταν κάποιος φωνάζει το σύμπαν θυμώνει
κι όταν κάποιος λέει ψέματα εκείνο
κρύβει στα χέρια του με ντροπή το πρόσωπό του προσωρινά
μα όταν κάποιος που λέει ψέματα
τα πιστεύει και μοιάζουν αληθινά
το σύμπαν δεν καταλαβαίνει τη διαφορά.

Κάθε φορά που ένα μικρό πουλί
χτυπάει με το ράμφος του
τα νερά μιας γαληνεμένης λίμνης…
εκείνη η ταραχή που φτάνει στην επιφάνεια
οι μικροί κύκλοι ενός πυρήνα

που διαρκώς μεγαλώνουν σε ακτίνα
είναι η κωδικός ταυτότητας ενός ποιήματος.

In memoriam – 1982 – Σταύρος Παπασταύρου

1526596_10152129601607287_841626225_n

…..Σκελετωμένα όνειρα στο βάλτο

σβησμένα αχνάρια, πύρινη βροχή
στο δείπνο περισσέψανε τα πιάτα
σκουριάζουν οι καρέκλες στην αυλή

Πόσα πουλιά να χάθηκαν απόψε
πόσα ξεχάσαν που είν’ η ανατολή
πόσα καήκαν παίζοντας στον ήλιο
πόσα ξενύχτησαν πάνω στο σκαλί

ΣΤΑ ΥΠΟΓΕΙΑ ΤΗΣ ΒΗΘΛΕΕΜ – ΜΑΡΚΟΣ ΣΑΡΙΜΑΝΩΛΗΣ

soldier

…να βάψουμε το κόκκινο στους τοίχους με λευκό,
να σβήσουμε κάθε ανάμνηση του πολέμου
απο τα μάτια των παιδιών,
με το σεντόνι που σε φάσκιωνα ειρήνη να τυλίξεις,
και τα μάτια σου στην άκρη τους δεμένη
να μην κρατάνε μια σταγόνα παράπονου
…..
να βλέπουνε τον κόσμο φωτεινό,
να χαίρουνται τα χρώματα απόψε και αύριο και πάντα!
γιατί είναι μάτια μικρού παιδιού
μάτια μικρού παιδιού…
……
είμαστε όλοι παιδιά του Ήλιου
και μιαν ημέρα οι νεκροί θα μας τιμήσουν,
στην άκρη κάποιου μύθου
ένα στιχάκι θα γράψουν και για εμάς
ο Όμηρος ίσως ή κάποιος μικρός Θεός,
…..
στην προβλήτα της Ιστορίας
θα δέσουμε και εμείς,
ας είναι να γίνει με ειρήνη…

 

 

(απόσπασμα απο το ποίημα ΣΤΑ ΥΠΟΓΕΙΑ ΤΗΣ ΒΗΘΛΕΕΜ, ειδικά αφιερωμένο στην ανθρωπιστική οργάνωση “ΓΙΑΤΡΟΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ”, η οποία είναι και επίσημος χορηγός μου)

 

http://moggolospolemistisvalkaniosagrotisoklonos.wordpress.com

Η προσευχή του μικρού Νέγρου – Guy Tirolien

46786_630536130316264_397023706_n

Κύριε είμαι πολύ κουρασμένος
βαδίζω από το λάλημα του πετεινού – το ξέρεις-
κι ο λόφος που οδηγεί προς το σχολείο τους είναι πολύ ψηλός
κύριε δεν θέλω να πάω άλλο στο σχολείο τους.
Κάνε ότι μπορείς να μην πατήσω πια εκεί
θέλω να πέρνω από πίσω τον πατέρα στους δροσερούς χειμάρους
όταν η νύχτα πλέει ακόμα μες στο μυστήριο του δάσους
όπου γλιστρούν τα πνεύματα απ’ την αυγή κυνηγημένα.
Άσε με κύριε να διασχίζω ξυπόλυτος τα κόκκινα χωράφια…
Άσε το μεσημέρι να κοιμάμαι στων καρυδόδενδρων τις ρίζες
και να ξυπνάω όταν στο βάθος πέρα
στριγκλίζει των λευκών η σειρήνα και το εργοστάσιο
καθώς καράβι αραγμένο σ’ ωκεανό ζαχαροκάλαμου
ξερνά μες στις πεδιάδες το νέγρικο πλήρωμά του
Θεέ μου, δεν θέλω πια να πάω στο σχολείο τους
κάνε κάτι να μην πατήσω πια εκεί
Άστους να λένε πως ο κάθε μικρός νέγρος θα πρέπει να πηγαίνει
να γίνεται ίδιος μ’ αυτούς τους κύριους της πόλης
μ’ αυτούς τους καθώς πρέπει κύριους της πόλης
Εγώ δεν θέλω κύριε να μοιάσω σαν κι αυτούς…
Θέλω ν’ ακούω αυτά που λέει μεσ’ την νύχτα
Θαμπή φωνή ενός γέρου που διηγείται παλιές ιστορίες
γι τον φτωχούλη το λαγό και για τον ζάμπα
γι’ αυτά και για άλλα ακόμη που δεν γράφουν τα βιβλία.
Οι νέγροι θεέ μου -ξέρεις- δούλεψαν πολύ
για να πρέπει τώρα να μάθουν περισσότερα από βιβλία
που λεν για πράγματα άσχετα με την εδώ ζωή μας.
Κι είναι στ’ αλήθεια θέ μου το σχολείο τους πληκτικό
Μια σκέτη πλήξη, όπως
αυτοί οι κύριοι της καθώς πρέπει
που δεν γνωρίζουν να χορεύουν κάτω από το ολόγιομο φεγγάρι
που δεν γνωρίζουν να βαδίζουν πάνω στην πέτσα των ποδιών τους
που δεν γνωρίζουν να διηγούνται παραμύθια στα νυχτέρια
Κύριε, δεν θέλω πια να πάω στο σχολείο τους
(, μτφ. Θ. Τασούλης)

Κυριάκος Συφιλτζόγλου – Έκαστος εφ’ ω ετάφη

8

 …….

” Ανοίξαμε και σας περιμένουμε “

θα ‘μαι ανοιχτός μέχρι τις εννιά

θα ‘μαι ανοιχτός όλο το μεσημέρι

θα ‘ μαι ανοιχτός καθημερινά εκτός Κυριακής

ν’ ανοίξω πόρτες

ν’ ανοίξω παράθυρα

ν’ ανοίξω παντζούρια

έχω ανοίξει πολλά μέτωπα

έχω αφήσει ανοιχτό και αυτό το θέμα

έχω ανοίξει παρτίδες και μ’ αυτούς

έχω ανοίξει παρτίδες και με τους άλλους

είμαι όλος ένα ανοιχτό βιβλίο

έχω ανοιχτή γραμμή

έχω και ανοιχτή πληγή

έχω κάνει και ανοιχτή επέμβαση καρδιάς

καθότι κλειστοφοβικός

και προτιμώ την άνοιξη απ’ το φθινόπωρο

 

τι να πεις όμως για ένα ισόγειο 

που κοιτάει στον ακάλυπτο

για ανοιχτωσιά;

Καλύτερα δώστε κάτι για το ρεύμα!

 

Μπροστά στην όραση – Νικόλας Ευαντινός

1622137_574920349257447_1005853372_n

Μια κοπέλα μεγαλώνει στα μάτια μου. Όσο τα ανοίγω, τόσο απλώνεται, εκπτύσσεται γαργαριστή σαν κάποιο πλατύμακρο ποτάμι, που τα υγραίνει. Με καθάρια υδάτινα βλέμματα κατακλύζω τον κόσμο και τα πράγματα μουσκεύουν, μαλακώνουν και παίρνουν σχήμα αληθινό.

Έτσι

πότε το σπίτι είναι ένα μεγάλο στόμα που καταπίνει σιωπές σαν ηρεμιστικά για να κοιμηθεί και πότε όχι,

πότε τα μάτια των ανθρώπων είναι ανάποδες πινέζες που εξακοντίζουν λήθη και πότε όχι,

πότε τα κορμιά κάτω απ’ τα παλτά είναι οι πύρινοι κίονες της κόλασης, άκαυτα στην αιωνιότητα και πότε όχι,

πότε η κιθάρα είναι μια λεπτοκαρυά που στοίχειωσε στο ξύλο της των σπίνων το τιτίβισμα και πότε όχι,

πότε τα αστέρια είναι οι τρύπες που άνοιξε στον ύπνο του κόσμου το μυδραλιοβόλο του Θεού και πότε όχι,

πότε το ασταμάτητο γάβγισμα των πεινασμένων σκύλων οιωνός για κάποια παντοτινή παύση της Ιστορίας και πότε όχι.

Κι όμως στην χίμαιρα ζωή υπάρχει μια τρανή παρηγοριά:  η υδάτινη γυναίκα των ματιών μου που όλο μεγαλώνει, κάποτε θα σκίσει τα μάτια μου και θα νιώσει τον κόσμο έξω τους.

Τυφλός, θα είμαι ο πρόγονος μιας νέας όρασης.

❝Κλωστήριον νυκτερινῆς ἀνάπαυλας..❞ Ἀνδρέας Ἐμπειρίκος

❝Ὅταν ἐξαντληθοῦν τὰ χρονικά μας
θὰ φανοῦμε γυμνότεροι καὶ ἀπὸ τὴν ἄφιξι τῆς καταδίκης παρομοίων πλοκαμιῶν καὶ παστρικῶν βαρούλκων
γιατί, ὅλοι μας εἴμεθα ἐντός τῆς σιωπῆς τοῦ κρημνιζομένου πόνου
στὰ γάργαρα τεχνάσματα τοῦ μέλλοντός μας.❞

Συνέχεια

ΠΗΛΙΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑ – ΜΑΡΚΟΣ ΣΑΡΙΜΑΝΩΛΗΣ

Greece-cont

Ήλιε μου αγιάερτη η χαρά
στην ακρημιά του κόσμου
απού τ’ απύρι ειν’ άθαφτο
κι οι χαλασιές θρηνούνε
απού το αίμα των νεκρών
χοχλάζει και βρυχάται
κι οι αετοί στα νύχια τους
τη Λευτεριά κρατούνε….

 

TΣΙΡΚΟ – ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ

Ελάτε λοιπόν όλοι στο τσίρκο μας!
Τσίρκο τα επτά θαύματα του κόσμου.
Όπου όλοι κάνουν τους κλόουν
Με μάσκα πολύ απατηλή
Και πρόσωπο στην εντέλεια μασκαρεμένο
Μισό αγγέλου-μισό λύκου.

Περάστε κύριοι!
Εδώ μάγοι, ταχυδακτυλουργοί, ζογκλέρ
Παίζουν το παιχνίδι του θανάτου
Ίσα-ίσα πάνω απ΄ το κεφάλι μας. Συνέχεια

ΟΙΚΟΣΙΤΟΣ ΠΟΝΟΣ – Θανάσης Τσίρος

9

Εξημέρωσα τον άγριο πόνο
τον έκανα οικόσιτο.
Κάθομαι τώρα και κουβεντιάζω μαζί του με τις ώρες
Τον τρέφω με βιταμινούχες τύψεις
κι ανέφικτες προσδοκίες.
Ξαπλωμένοι στον καναπέ κοιτάζουμε τις ειδήσεις
και χλευάζουμε τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις.
Καμιά φορά πηγαίνουμε στις πορείες
και φωνάζουμε τα γνωστά συνθήματα.
Μετά τον βάζω στη θέση του συνοδηγού
και παίρνουμε τους δρόμους
γυρεύοντας την πηγή της ευτυχίας.
Ανεβαίνουμε στ΄ απόκρημνα βουνά.
κοιτάζουμε από ψηλά τον κόσμο.
Είναι δικός μας λέμε αυτός ο κόσμος
κι είμαστε δικοί του.
Γυρίζουμε στο σπίτι το βραδάκι.
Ανάβουμε μια γερή φωτιά στο τζάκι
και πίνουμε τσίπουρο
παίζοντας μια παρτίδα τάβλι χωρίς νικητή.

Ισοπαλία,-Συμφιλίωση-Αποδοχή.

«Μετανάστες» – Μπέρτολτ Μπρέχτ

metanastes-3«Λαθεμένο μου φαινόταν πάντα το όνομα που μας δίναν:

«Μετανάστες»

Θα πει, κείνοι που αφήσαν την πατρίδα τους. Εμείς, ωστόσο,
δε φύγαμε γιατί το θέλαμε,
λεύτερα να διαλέξουμε μιαν άλλη γη.

Ούτε και σε μιαν άλλη χώρα μπήκαμε
να μείνουμε για πάντα εκεί, αν γινόταν.

Εμείς φύγαμε στα κρυφά. Μας κυνηγήσαν, μας προγράψανε.
Κι η χώρα που μας δέχτηκε, σπίτι δε θα ΄ναι, μα εξορία.

Εμείς απομένουμε δω πέρα, ασύχαστοι, όσο μπορούμε πιο κοντά
στα σύνορα,προσμένοντας του γυρισμού τη μέρα, καραδοκώντας το παραμικρό σημάδι αλλαγής στην άλλην όχθη, πνίγοντας μ΄ερωτήσεις
κάθε νεοφερμένο, χωρίς τίποτα να ξεχνάμε, τίποτα
ν΄ απαρνιόμαστε, χωρίς να συχωράμε τίποτα απ΄ό σα έγιναν, τίποτα δε συχωράμε.

Α, δε μας ξεγελάει τούτη η τριγύρω σιωπή! Ακούμε ίσαμ΄ εδώ
τα ουρλιαχτά που αντιλαλούν απ΄ τα στρατόπεδά τους. Εμείς
οι ίδιοι μοιάζουμε των εγκλημάτων τους απόηχος, που κατάφερε
τα σύνορα να δρασκελίσει.

Ο καθένας μας, περπατώντας μες στο πλήθος με παπούτσια ξεσκισμένα,
μαρτυράει την ντροπή που τη χώρα μας μολεύει.

Όμως κανένας μας δε θα μείνει εδώ.

Η τελευταία λέξη
δεν ειπώθηκε ακόμα.»

Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ

93eb043aef84170b3244e928567bb0ab.jpg.thumb_700
– Εξουσιαστές, κατακτητές, νεοταξίτες,
  πολέμου έμποροι, αγύρτες και προφήτες,
  ψηλά καπέλα με γραβάτες και επωμίδες,
  αλήτες δούλοι τους, πιστές τους παλλακίδες,
  στήσαν χορό σε μια σκηνή
  και πίσω εμείς ανώνυμοι μα τραγικοί κομπάρσοι,
  με ρόλο βαρυσήμαντο.
  Πράξη να κάνουμε αυτά που υπάρχουν στο χαρτί.
  Σαν τον χορό σ’ αρχαία τραγωδία, μια άτη ψάχνουμε
  κι ας είναι καταλυτική,
  θα είναι έξω απ’ όλα όσα έχουνε προβλέψει,
  και τότε ίσως να κοπεί αυτή η ανεξέλεγκτη ροή.
  Και το ευχόμαστε, όλοι εμείς,
  οι ανώνυμοι μα τραγικοί κομπάρσοι….. Συνέχεια

ΨΗΦΙΑΚΗ ΧΙΟΝΑΤΗ – Κώστας Μπούζας

255414_10151123204583518_1577906014_n
           Το πρόσωπό της ραγισμένο σα γυαλί.
            Τα μάτια της δυο κάρβουνα σβησμένα.
            Το δάκρυ της από άλλη εποχή.
            Τα λόγια της τραγούδια ξεχασμένα.
           
Είν’ η Χιονάτη των παραμυθιών
            κλεισμένη σ’ ίδρυμα βαρέων νοσημάτων.
            Την αποδιώξαν απ’ το γέλιο των παιδιών
            στην εποχή των ανυπόστατων θαυμάτων.
           
Είν’ η Χιονάτη που ’γινε ψηφιακή
            κι από οθόνες μέσα τώρα μας μιλάει.
            Είν’ η Χιονάτη που ’χει πια θεραπευτεί,
            σ’ ανταλλακτήρια την μαγεία της πουλάει.
           
Τα παραμύθια έχουν σκορπίσει τώρα πια,
            τα θάμπωσε το φως του προβολέα.
            Στις πίστες ξεπουλιέται η ομορφιά
            κι η θλίψη εξαπλώνεται ραγδαία.

Τίτος Πατρίκιος, «Οι δικαστές»

45770_429780553517_254017_n

“Κι αντίκρυ μου κάθισαν οι δικαστές.

 Ο ένας πόρνος, μπεκρής και τετραπέρατος

κρυφά χλευάζοντας και φανερά δοξολογώντας

μιαν εξουσία που τον ξέρει και τον χρειάζεται.

 

Ο άλλος αδιάφορος για ό, τι δεν ήτανε δικό του

προσυπογράφοντας το καθετί που του ζητούσαν

φτάνει ν’ ακούει επαίνους για τις επιδόσεις του. Συνέχεια

Η μαριονέτα και το τυχαίο – Πέτρος Γκολίτσης

537090_10151989854588518_1685810721_n
Με τα μάτια της νεκρής ανεστραμμένα
έρχεσαι στον ύπνο μου φαφούτα
και φτύνοντας μου λες:
Τι τύχη, στα χέρια των θεών
να είμαι μαριονέτα,
τη μια να εμφανίζομαι
μετά να αποσύρομαι
ονειρικά, με πόνο
με φόντο το γαλάζιο
τα άστρα να ασημίζουν
κατά τη βούληση τους
ενώ εσύ,δεμένος με σχοινιά από τις πλάτες του
με συντριμμένο τράχηλο σβαρνίζεσαι
ακούς το τρίξιμο του ήλιου
την άνοδο των θαλασσών
την άσπρη την τρεμάμενη
καθώς το μαύρο ζώο σε αφήνει
ανήμπορο σακατεμένο στο νερό

                        ανάσκελα βουλιάζεις

Σωστές συναντήσεις…..

1504961_3823895692184_740101768_nΠέρασε πια ο καιρός των ανταγωνισμών..,
στερέψανε οι επιθυμίες…
Ίσως…. μπορούμε τώρα να κοιτάξουμε μαζί το ίδιο σημείο της ματαιότητας όπου…., θαρρώ…., πραγματοποιούνται οι μόνες σωστές συναντήσεις…

https://www.facebook.com/

ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ – Jaques Prevert

untitled-31

Πήγα στην αγορά με τα πουλιά
Κι αγόρασα πουλιά
Για σένα αγάπη μου
Πήγα στην αγορά με τα λουλούδια
Κι αγόρασα λουλούδια
Για σένα αγάπη μου
Πήγα στην αγορά με τα σιδερικά
Κι αγόρασα αλυσίδες
Βαριές αλυσίδες
Για σένα αγάπη μου
Και μετά πήγα στην αγορά με τους σκλάβους
Και σ’ έψαξα
Αλλά δε σε βρήκα αγάπη μου

Jaques Prevert

Από τη συλλογή “Paroles”

Oι φλέβες μου…. Σακελλάρης Καμπούρης

5Εψές αργά,
έκοψα τις φλέβες μου,
για να δω
εκτός απο έρωτα και ποίηση,
τι άλλο θα στάξει.
Τίποτα…
Τις έραψα ερμητικά
και συνέχισα να ερωτεύομαι.

Μιλόγκα – Γιάννης Σκληβανιώτης

Μιλόγκα
στον Horhe Luis Borhes

Μιλόγκα λάμα σελήνης ακονισμένη
στο δίκιο της νύχτας ταμένη.
Τα βήματα των γενναίων του φόνου είναι
στο δρόμο με τα κόκκινα φώτα στις πόρτες.
Το αρρωστημένο φως της γωνιάς
που ξαπλώνει τις σκιές των απελπισμένων
πάνω σε φύλλα νεκρά.
Της μιας δραχμής ο θάνατος είναι
που σκιάζει το φεγγάρι και κρύβεται
πίσω από ένα σύννεφο να μη δει
το κλείσιμο των λογαριασμών.
Τ’ αδίσταχτα βήματα του στιλέτου είναι
τα ερωτικά.

Κ Α Τ Α Ρ Γ Η Σ Ι Σ από τον ΣΟΥΡΗ (1853-1919)

SOURHS

Επειδή καιρούς το Έθνος δυστυχίας διατρέχει,
επειδή ελπίς καμία δεν υπάρχει κατ’ αυτάς,
επειδή και το Ταμείον εις δαπάνας δεν αντέχει
καταργούμεν τας πρεσβείας και αυτούς τους πρεσβευτάς.
Διατάσσομεν αμέσως εις Αθήνας να’ λθουν όλοι,
και αφήνομεν μονάχα τον εν Κωνσταντινοπόλει.

Επειδή ο κόσμος όλος από φόρους εφορτώθη, Συνέχεια