• Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω

    Ξεχάστε με στη θάλασσα.....

    GAIVOTAS

    Να’ μουν πουλί θαλασσινό
    να ‘ρχόμουνα όπου είσαι…


    Choose your language
    to translate

    Πάνω από τις πατημασιές που αφήνουν οι οπλές των αλόγων

    καθώς οι άνθρωποι έφιπποι καλπάζουν

    ακολουθώντας τα τύμπανα της παραφροσύνης

    θα σκορπίζω τις στιγμές μας αγάπη μου σβήνοντας έτσι

    -αν και με πόνο- τα ίχνη από το μάταιο τούτο σπαραγμό.

    Για τους μακρινούς απόγονούς μας,

    όταν από ανάγκη κάποτε θα θελήσουν να μας πάρουν το κατόπι….

    μη και ματώσουν σε τούτους τους θρυμματισμένους καιρούς που αγαπηθήκαμε….

    Β.Π

  • free counters

    ΕΦΗ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ efigeo63@gmail.com

  • Blog Stats

    • 864,236 hits
  • Στον καθρέφτη του νερού Δυσπιστείς Την ίδια σου την όψη

  • ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ

  • ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ…

  • Μπορεί αυτός ο κόσμος να είναι ένα λάθος αλλά οι κερασιές ανθίζουν

  • ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ – SOS 1056

  • Αγέραστες οι δίνες. Ο κύκλος αγέραστος σαν πνεύμα που περιφέρει τα ρόδια του από γενιά σε γενιά, αφήνοντας σαν χνάρι, το πουκάμισό του φιδιού, να περπατήσει ο απόγονος, να ξεγελάσει το Μινώταυρο και να αγκαλιάσει το φως και σένα!!!

  • WWF

  • Συγκεντρώνω τους πόθους μας, έτσι έξω από τους προμαχώνες έχω την πολιτεία μας στην καρδιά και έναν αόρατο στρατό με άρματα και άλογα βάζω στα δικά σου χέρια

  • Αρχείο

  • XAMOΓΕΛΑΣΤΕ

  • Πήγαινε στην παραλία σκύψε στη θάλασσα … ξεκίνα να μετράς τις σταγόνες του νερού.... Τόσο πολύ σ’αγαπώ!!!

  • Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928

    Γ.ΡΟϊΛΟΣ 1867-1928 Οι ποιητές (π. 1919)

    Το DNA του Ποιητή

    Μίνα Παπανικολάου

    “Στα βιβλία της ζωής, που δεν γράφτηκαν ακόμα, στο αίμα των Ποιητών που θα ρέει πάντα ταγμένο στην Ουτοπία, στο θάνατο που νικήθηκε από το δάκρυ της αγάπης, στα παλάτια που χτίσαμε, αποκλείοντας τα σκοτάδια, στο Φως, Νυν και Αεί”
     
  • Κικλήσκω μέγαν, αγνόν, εράσμιον, ηδύν έρωτα, τοξαλκή, πτερόεντα, πυρίδρομον, εύδρομον ορμή, συμπαίζοντα θεοίς ηδέ θνητοίς ανθρώποις, ευπάλαμον, διφνή, πάντων κληίδας έχοντας

  • SYNC BLOGS

  • γλάροςΠου ακούμπησες τα λευκά σου φτερά και έγιναν γκρίζα; ρώτησε τον γλάρο μια πεταλούδα. - Πέρασα από την σκέψη ενός πικραμένου... ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

  • Σώπασε…
    ένα σκυλί αλυχτάει μέσα στη νύχτα..
    Σώπασε…
    ένας κάδος απορριμμάτων
    λεηλατείται στα μουλωχτά έξω από την πόρτα μας.
    Σώπασε....
    Ένα κλάμα παιδιού σέρνεται στο δρόμο σα φίδι.
    Σώπασε…
    Δεν έχω πια λέξεις.
    Τις σκόρπισα όλες σε μικρές-μικρές φλογίτσες
    και περιμένω, βουβά να με αγκαλιάσεις απόψε…..
    ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ
  • ΑΝΕR' S TATTOO

    ΝΕΡΑΪΔΑ ΜΟΥ

    Kοιτώ τα μάτια σου και ταξιδεύω σε χίλιες παραμυθιένες λίμνες....

    μα πάντα μια η νεράϊδα....

    ΕΣΥ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!!!!!

  • ''Άς χαρίσουμε στην λογική αλήτικες φτερούγες''

    Π.Ελυάρ

    Kι΄αμα πηδάω κάθε νύχτα

    από την κορυφή της λύπης μου δεν είναι απο συνήθεια ειναι γιατί η αλήθεια, κύριοι, προϋποθέτει ύψος.

    Γ.Στίγκας

    ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ ΤΟΥ ΠΕΛΑΡΓΟΥ

    Μου μοιάζουνε οι πελαργοί

    σαν την ψυχή του ποιητή

    που και να θέλει δεν μπορεί

    στον τόπο του να μένει...

  • το πρώτο μου βραβείο

    ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΟΥ BLOG http://www.sync.gr/takis012/
  • Advertisements

Βασίλης Κολτούκης- «Μουσικοί του δρόμου»

Ο Γιώργος Λούκος μέχρι πρότινος αγνοούσε τη δουλειά του Βασίλη Κολτούκη. Με το που είδε όμως τις μαυρόασπρες φωτογραφίες του με μουσικούς του δρόμου απ’ όλον τον πλανήτη, έσπευσε να εντάξει την παρουσίασή τους στις εικαστικές εκδηλώσεις του Φεστιβάλ Αθηνών. Από το ερχόμενο Σάββατο, στον εξωτερικό Διάδρομο της Πειραιώς 260, σαράντα πέντε φωτογραφίες από τις χιλιάδες που έχει τραβήξει ο Κολτούκης τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια θ’ αποκαλύπτουν και σ’ εμάς την ομορφιά που κρύβουν οι νότες, τον οίστρο που συνεπαίρνει τους πλανόδιους ερμηνευτές, αλλά και τις εκπλήξεις που επιφυλάσσει το ταξίδι όταν περιπλανιέσαι χωρίς στόχο και παραδίνεσαι στη μαγεία της στιγμής.

‘Ετσι ταξιδεύει ο Βασίλης Κολτούκης: «Ποτέ δεν κάνω σχέδια πριν φύγω, είμαι σε όλα ανοιχτός. Αφήνομαι στα βλέμματα των ανθρώπων και στις μυρωδιές των τόπων και το μόνο που προσπαθώ είναι να πάρω μια γεύση από την κουλτούρα τους». Πολίτης του κόσμου γεννημένος στην Αρτα, μυήθηκε στην τέχνη της φωτογραφίας από το σπουδαίο ουμανιστή φωτογράφο Εντουάρ Μπουμπά (1923-1999), τον οποίο γνώρισε στο Παρίσι ενώ σπούδαζε Γαλλική Φιλολογία:

«’Ημουν σ’ ένα βιβλιοπωλείο του Καρτιέ Λατέν κι όπως ξεφύλλιζα θαμπωμένος ένα λεύκωμά του, μοιράστηκα τον ενθουσιασμό μου με την πωλήτρια. «Ξέρετε», μου λέει, «ο Μπουμπά περνάει καθημερινά από ‘δώ, θα χαιρόταν αν τα λέγατε από κοντά». Αφησα, λοιπόν, το τηλέφωνό μου και όντως με κάλεσε! Στην πρώτη από τις πολλές συναντήσεις μας δεν μιλήσαμε καθόλου για τεχνικά ζητήματα, μόνο για λογοτεχνία. Εκείνος μου έδωσε να καταλάβω πόσο σημαντική είναι η ποίηση για ν’ ακονίζεται η ματιά. Αν δεν διαβάζεις, δεν μελετάς, δεν ακούς μουσική, θα τραβάς όπως οι άλλοι. Δεν αρκεί η μηχανή για να κάνεις τον κόσμο να συμφωνήσει με την ουτοπία σου…».

‘Οπως ομολογεί ο Κολτούκης, η μουσική είναι το απωθημένο του. «Ξεκίνησα μικρός να μαθαίνω φλάουτο στη Φιλαρμονική της Αρτας, αλλά δεν είχα υπομονή. Το ίδιο διαπίστωσα και αργότερα στην Αθήνα, όπου από την αγάπη μου για το τάνγκο, άρχισα μαθήματα ακορντεόν. Πάλι όμως τα παράτησα. Αν μη τι άλλο, ακούω τα πάντα -τζαζ, μπλουζ, ρεμπέτικα, έθνικ- είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Γι’ αυτό και όπου ταξιδεύω μαγνητίζομαι από τους πλανόδιους μουσικούς. Με μερικούς πιάνω κουβέντα, κάποιους τους φωτογραφίζω στα κρυφά, άλλοτε πάω γυρεύοντας να τους συναντήσω σε γλέντια ή σε πανηγύρια κι άλλους τους ανακαλύπτω με οδηγό τις μελωδίες τους…».

Στην έκθεση «Μουσικοί του δρόμου» παρελαύνουν στιγμιότυπα από τη Γουατεμάλα, την Κούβα, την Αιθιοπία, την Κίνα, την Ινδία και το Θιβέτ, όπως και από τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ελλάδα, τη Σερβία, την Τουρκία ή την Ουκρανία και το Ουζμπεκιστάν. Ο φακός του Κολτούκη έχει απαθανατίσει γέροντες αλλά και πιτσιρίκια, μοναχικούς βιρτουόζους αλλά και ολόκληρα συγκροτήματα, ερασιτέχνες αλλά κι επαγγελματίες που το πρωί παίζουν στις πλατείες και το βράδυ σε μεγάλα ορχηστρικά σχήματα. «’Ενα βράδυ στην Οδησσό», θυμάται, «χειμώνα, με ψιλόβροχο, βγαίνοντας από ένα μπαράκι ακούω ένα ακορντέον που σου έσκιζε τα σωθικά. Ηταν ένας τύπος που δεν ήθελε ούτε λεφτά ούτε τίποτα. Για την ψυχή του έπαιζε. Δεν τον φωτογράφισα, δεν είχα ενέργεια. Με είχε ρουφήξει αυτό που άκουγα».

http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes–politismos&id=366466

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: